icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หญิงหม้ายบ้านสือ

บทที่ 8 คงอยู่ 8

จำนวนคำ:1536    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

ข้าวกินเอง เธอมากินข้าวที่บ

ยิ่งต้องระวัง เจ้า

อมต้องเปลี่ยนบ้างน่ะเจ้าค่ะ เตาฟืนยังใช้

่เปลี่ยน พวกเราไม่ใ

กน้ำแกง อาหารสองอย่างเน้นเผ็ดร้อนและออกรสเลี่ยนเยิ้มด้วยน้ำมัน เธอสังเกต

วถึง จะหาหมอสักคนยังเป็นเรื่องยาก อย่างท่านหมอเวินของหมู่บ้านก็ตรวจรักษาสารพัดโ

่ดูแลตัวเองเท่าไร แม่สุขภาพอ่อนแอ เธอเกรงจะมีผลกับอาจื้อ เด็กโบราณอัตราการตายแรกเกิดถึงสามเดือนค่อนข้างสูง การดูแลป้องกันแต่เนิ่นๆ ย่อ

จ๋อเรื่องหากอยากจะพบหมอ

าห่วงอาจื้อกับทุกคนน่ะนะ” พรุ่งนี้จะมีตลาดซื้อขายหน้าวัดอิ่นเห

ในโลกโบราณนอกจากหอนางโลมก็มีแค่โรงเตี๊ยม เว้นแต่ตัวเมือ

านเจ๋ออย่างไม่รู้กำหนดเลิก เขาจึงกล

งรักนาง

ทำลาย พวกท่านย่อมกังวลอยู่บ้างถ้าค

จ๋อคนเดิม คำตอบเด

าว ทว่าหน้าที่ดูแลสองแม่ลูกอย่างไรก็ต้องเ

ับลูกให้ดีที่สุด ตอนนี้นางเกลียดเฉิงหยางปิ

ต่พวกเ

อจิ่วก็ไม่เป็นไร เขารู้จักนิสัยใจคอนางดี อยู่ที่ว่

่ที่เกาสงร่ำร่ำอยากจับคู่เขากับลูกสาวคนรู้จักหลายรอบแล้วน่ะนะ) ขอแค่อยู่ด

ยแข็งแรง มุ่งมั่นขยันค้าขายสักหน่อย บั้นปลายชีวิตเรียบง่า

่อค้ามีศักดิ์ศรีในแคว้นน้อยกว่าอาชีพอื่น

านเจ๋อเริ่มวาง

บสามีไม่เคยเห็นเตียงเตา หลานชายเล่าว่

ะมังไฟวางข้างเตียง แถมยังอุ่นกว่าด้วย อาจเป็นเพราะข้าเคยจมน้ำล่ะมัง ตื่นกลางดึกรู้

นาวหิมะจะตกทั่วถึงทุกเมือง จ้าวต่งหมิงตัวละครหลักของเขาก็เกือบจะหนาวตายกลางหิ

ถึงเพดานเป็นโครงไม้มุงหลังคาด้วยตับหญ้าแฝก พวกเขามีบ้าน มีที่ดินทำ

ากที่นา รอดินอมน้ำกลายเป็นโคลนเหลวก็ผสมแกลบกับฟางสับลงไป สองแรงแข็งขันช่วยกันกับท่านปู่วัยห้าสิบสามปี อีกรา

ดปีเขายังไม่ร่ำรวยพอจะสร้างบ้านไม้เนื้อแข็งทั้งหลัง มุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา รวมถึงสร้างรั้วรอบขอบชิ

*

ือ คนใช้แรงงาน สุดท้ายคือพ่อค้า เพราะถือว่าเป็นกลุ่มคนไม่รักถิ่นฐานบ้านเกิด ใช้ชีวิตไม่เป็นหลักแห

เปิดรับโบนัส

เปิด
หญิงหม้ายบ้านสือ
หญิงหม้ายบ้านสือ
“ถานเจ๋อบอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเขาจะไปเฟิงโจว เฉวียนโจวและถายโจว "เฟิงโจว..." ชายหนุ่มพยักหน้า "ข้าจะไปดูเฉิงหยางปิงเสียหน่อย" สือจิ่วมือกำลังพับผ้า สายตามองอาจื้อที่นั่งเล่นกลองป๋องแป๋งอยู่บนตักอาเจ๋อ "ดูเฉยๆ นะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเขา" "กลัวเขาจะทำอะไรข้างั้นรึ เขาไม่รู้จักข้านะ" "ไม่รู้แหละ ถ้าเขาไม่มายุ่งกับเราก่อน ก็ห่างๆ เขาไว้ ข้าไม่อยากให้เจ้าไปดึงดูดเขากลับมาวุ่นวายกับอาจื้ออีก อาจื้อเป็นลูกของข้า" "เป็นลูกข้าด้วย" ถานเจ๋อย้ำ สือจิ่วเห็นถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น "ตราบใดที่ข้ายังเป็นพระเอกในนิยายเรื่องนี้ ตัวร้ายจะทำอะไรข้าได้" "จัว...ย้าย" เสียงเล็กพูดขึ้นมา คนเป็นพ่อมันเขี้ยวจึงบีบแก้มเด้งของเด็กชายพร้อมทำเสียงดึ๋งๆ ไปด้วย มีเสียงฟึดฟัดของเจ้าอ้วนให้ได้ยิน มือเล็กฟาดกลองป๋องแป๋งใส่เข่าอาเจ๋อไปหนึ่งหน สือจิ่วค้อนพระเอกคนเก่งกับความขี้โอ่ของเขา "ก็ไหนเจ้าบอกว่าพระเอกชื่อจ้าวต่งหมิง" ถานเจ๋อวางอาจื้อบนเตียง มีเขานั่งกั้นไม่ให้ลูกตก ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นนับ "ตอนนี้จ้าวต่งหมิงคงอายุหกขวบเองมั้ง ถ้าเขาเป็นพระเอก เจ้าอ้วนก็ต้องเป็นตัวร้าย มิสู้ข้าแย่งตำแหน่งพระเอกมา ให้เฉิงหยางปิงเป็นตัวร้ายไปเลยยังดีกว่า ส่วนเจ้าก็เป็นนางเอก...ดีไหม"”