icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หญิงหม้ายบ้านสือ

บทที่ 7 คงอยู่ 7

จำนวนคำ:1762    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

ชื่อเฉิ

ม่ทำไมต้องใช้สกุลพ่อ ตัวพ่อไม

ับไปอยู่กับเฉิงหยา

้วยซ้ำ “ข้าเป็นคนนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงต้องเชื่องแล

ั้งแต่คืนแต่งงาน และให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ นอกห้องหับต่อหน้าสายตาผู้อื่น คนล้วนชื่นชมว

่ะหรือ หลงลมปากสามีห

รู้สึกหวั่นไหว เกรงจะหักห้ามใจตนไม่ได้ จึงขอเวลาสักสามสี่ปี ให้สอบระดับอำเภอผ่าน

หยวน เฉิงหยางปิงพลาดมีสัมพันธ์กับนางแค่ครั้ง

งบีบบังคับจะพาพี่ก

คัญ แต่ละคนเหมือนหลุดมาจากนรก ขนาดเธอไม่ได้ประสบเรื่องเหล่านี้เอง ยัง

็นศพ ไม่ใช่พี่ อ

รายละเอียดลงไปในชีวิตตัวละคร แท้จริงแล้วคนเลวไ

นเจ๋อก็อยากจะทะลุมิติกลั

โยชน์จะให้หรอก” สือจิ่วยื่นมือไปลูบต้นแขนเขาเบาๆ น้ำเสี

ธอคุยกันด้วยเรื่อ

วกเขา พวกขุนนางชอบซ่องสุมกำลังคนไว้ใช้งาน สักวันเฉิงหยางปิงจะส่งคนมาพาอาจื้อกับเสี่ยวจิ่วไปอยู่ด้วย ลูกชายคนโตที่

ื้อทั้งหมดเกิดขึ้

ี้มาก ตั้งแต่ฟื้นก็ไม่ฟูมฟายจะเฝ้ารอเฉ

ท่านปู่ท่านย่า ถานเจ๋อก็เป็นอีกคนที่ดั้นด้นไปหาหญิง

เป็นเรื่องของวันหน้า แต่ถ้าวันไหนคนสกุลเฉิงส่อแววจะเข้ามายุ่มย่าม เขาจะรีบ

ันเป็นอินทรี ชายคนนั้นจะเป็นได้แค่ไก่ที่ถูกเขาเฉือนปีกสับ

กสองหนถึงหันมามองหน้าเธอ “อย่าคิดเรื่องเฉิงหยางปิงอ

ัวเราะ “

นพวกเราได้คงดี ตอนเจ้าออกไปค้างในป่าหรือไปค้าขายไกลๆ ท่านปู่จะได้ไม่ลำบากเรื่องหาบน้ำ บ่อกลางหมู่บ้านพวกเราก็ไม่ได้ไปยุ่งวุ่นวายอยู่แล้ว บ่อหินหลังบ้านข้าถึ

าวเห็นเขามองเธอแปลกๆ ก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ อยากบอกเหลือเกินว่าเคยเห็นในรีสอร์ตตอนไปเท

เห็นผ่านตาในหนังสือ

ถึงหอตำราลับในอารามเทียนหลุน ที่นั่นเก็บรวบรวมองค์ความรู้มากมายมีเพียงไม่กี่

ตำราบ้างไหม ข้าอยากได้เรื่องเกี่ยวกับ

ขายหรือไม่ เพราะความรู้เรื่องยาและสมุนไพรส่

ถ้าหากมีตำราให้ศึกษาเพิ่มเติมระหว่างตั้

ที่อื่นมาให้พี่เอง” ถานเจ๋อคิดว่าเขาควรไปที่อารามเท

กเกินเขาจะเพิ่มมันเข้าไป สายใช้กำลังร่างกายของถานเจ๋ออาจจะไม่แข็งแกร่งพอ เปลี่ยนมาใช้สมองหาเ

*

ิ่น และจะมีการเปิดสอบระดับภาคทุกสามปี ต่อด้วยสอบระดับประเทศและการเข้าไปสอบในวังหลวง

*

และคนงาน ผลิตอุปกรณ์ของแคว้น ดูแลเส้นทางคมนาคม ดูแล

เปิดรับโบนัส

เปิด
หญิงหม้ายบ้านสือ
หญิงหม้ายบ้านสือ
“ถานเจ๋อบอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเขาจะไปเฟิงโจว เฉวียนโจวและถายโจว "เฟิงโจว..." ชายหนุ่มพยักหน้า "ข้าจะไปดูเฉิงหยางปิงเสียหน่อย" สือจิ่วมือกำลังพับผ้า สายตามองอาจื้อที่นั่งเล่นกลองป๋องแป๋งอยู่บนตักอาเจ๋อ "ดูเฉยๆ นะ อย่าเข้าไปยุ่งกับเขา" "กลัวเขาจะทำอะไรข้างั้นรึ เขาไม่รู้จักข้านะ" "ไม่รู้แหละ ถ้าเขาไม่มายุ่งกับเราก่อน ก็ห่างๆ เขาไว้ ข้าไม่อยากให้เจ้าไปดึงดูดเขากลับมาวุ่นวายกับอาจื้ออีก อาจื้อเป็นลูกของข้า" "เป็นลูกข้าด้วย" ถานเจ๋อย้ำ สือจิ่วเห็นถึงความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น "ตราบใดที่ข้ายังเป็นพระเอกในนิยายเรื่องนี้ ตัวร้ายจะทำอะไรข้าได้" "จัว...ย้าย" เสียงเล็กพูดขึ้นมา คนเป็นพ่อมันเขี้ยวจึงบีบแก้มเด้งของเด็กชายพร้อมทำเสียงดึ๋งๆ ไปด้วย มีเสียงฟึดฟัดของเจ้าอ้วนให้ได้ยิน มือเล็กฟาดกลองป๋องแป๋งใส่เข่าอาเจ๋อไปหนึ่งหน สือจิ่วค้อนพระเอกคนเก่งกับความขี้โอ่ของเขา "ก็ไหนเจ้าบอกว่าพระเอกชื่อจ้าวต่งหมิง" ถานเจ๋อวางอาจื้อบนเตียง มีเขานั่งกั้นไม่ให้ลูกตก ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นนับ "ตอนนี้จ้าวต่งหมิงคงอายุหกขวบเองมั้ง ถ้าเขาเป็นพระเอก เจ้าอ้วนก็ต้องเป็นตัวร้าย มิสู้ข้าแย่งตำแหน่งพระเอกมา ให้เฉิงหยางปิงเป็นตัวร้ายไปเลยยังดีกว่า ส่วนเจ้าก็เป็นนางเอก...ดีไหม"”