icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดวงใจปฐวิน

บทที่ 2 ผู้หญิงแสนธรรมดา

จำนวนคำ:1505    |    อัปเดตเมื่อ:20/07/2022

งชายต่างก็เดินขวักไขว่ไปตามท้องถนนหลากสีแสงจนบางครั้งมันดูน่าเวียนหัวเสียเหลือเกินในความรู้สึกนึกคิดของ นาง หรือ อังศณา หญิ

เรากลับเหอะ ฉันไม่

วเรียบร้อยด้วยความประหม่าและเริ่มไม่มั่นใจว่าตนทำถูกหรือไม่ ก็ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเคยเที่ย

ม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น โน่น

่อังศณามักจะไปไหนมาไหนด้วยเป็นประจำเพราะรู้จักและเติบโตมาด้วยกัน ร่างบางของอังศณาเด

อาเด็กชายจักรินทร์ไปฝากเพื่อนที่ทำอาชีพหมอนวดให้ช่วยเลี้ยงบ่อยๆ และด้วยความที่บ้านหลังนั้น เป็นที่พักของหญิงสาวหลากหลายอาชีพ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหญิงสาวที่ทำงานในผับหรือไม่ก็งานในโรงแรมหรือสถานบันเทิง ทำให้เด็กชายซึมซับและมีพฤติกรรมที่ค่อนไปทางส

้นานไหมค

ล่อเหลานักธุรกิจชาวอังกฤษที่มาทำธุรกิจในเมืองไทยแล้วบังเอิญถูกใจและหลงรักแจ็กเกอร์รีนสาวเทียมผู้น

ที่เคยเล่าให้คุณฟังบ่อยๆ ไง

ีค่ะ คุ

นึกไว้เสียอีก จีจี้พูดถึงคุณบ่อยๆ และยังชมว่านา

สนชืดเชยอย่างที่แจ็กเกอร์รีนชอบกล่าวถึงนั้น ไม่มีแววของความเฉิ่มเชยจืดชืดเลยสักนิด อังศณาดูสวยเซ็กซี่เย้ายวนโดยธรรมชาติ เดรสสั้นเกาะอกสีน้ำตาลมันวาวรัดรูปแนบไปเนื้อนวลโชว์

ริงค่ะ จริงๆ แล้วนางไม่ได้

ังจากที่ทั้งสามเข้ามาในผับหรูและเล

นนางเอก จึงถูกผู้ชายชั่วๆ คนหนึ่งหลอกอยู่ได้เป

็คอยแต่จะว่าฉั

็นไงล่ะโดนไอ้แมงดานั่นมันหลอกยังไม่

สบอารมณ์ แต่อังศณาก็หาได้โกรธเพื่อนรักไม่ กลับรู้สึกว่าหากในวันนั้นไม่มีแจ็กเกอร์ร

ี่แล้วนางเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไม่ใช่เหรอ

ห้หญิงสาวที่นั่งตาแป๋วอยู่อย่างอ่อนโยน... อังศณายิ้มให้กับภาพความน่าร

่อยู่กันคนละสาขาก้องกรุณประจำสาขาในกรุงเทพฯ ขณะที่เธออยู่สาขาต่างจังหวัดซึ่งเป็นจังหวัดแหล่งท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเมืองไทยแห่งนี้ ก้องกรุณเป็นชายหนุ่มรูปหล่อพูดจาไพเราะอ่อนหวาน และเป็น

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดวงใจปฐวิน
ดวงใจปฐวิน
“"อย่าปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการเลยนาง เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางขัดขืนฉันได้..." "คุณไม่มีสิทธิ์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คุณกำลังจะลักพาตัวฉัน..." หญิงสาวพยายามพูดให้เขาตระหนักในสิ่งที่ทำว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ปฐวิน กลับยักไหล่ไม่สนใจซ้ำยังพูดให้เธอได้เจ็บและอาย... "เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวเธอ อย่าครางเสียงดังก็แล้วกันเวลาที่ฉันอยู่ในตัวเธอ..." "หยาบคาย..." อังศณากัดกรามแล้วต่อว่าเขาลอดไรฟันอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย...”