รอยรักที่แสนเลือนราง

ยงใสแจ๋วก็พูดขอขึ้นว่า “น้องให้คุ

ีด้วยสายตาเหน

้าน กับเบญจมินทร์เจ้าตัวก็เคยเอ่ยขอมาแล้วหนหนึ่งและเธอเ

ยังวุ่นวายกับการจัดที่นอนให้กันอีกต่างหาก แล้

ึกได้ว่าคุณลุงอาจจะยังไม่พร้อมมาค้างที่บ้านของเรา น้องเห็นไหมคะว่าคุณลุงไม่ได้เตรียมอะ

เขาเสมอ ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรทั้งนั้น แต่แล้วเสียงเล็ก ๆ

ี่ ผ้าห่มก็นี่” แม่ตัวดีตบไปตามของที่จ

กครับ” เธอเห็นแววตาของเขาเป็นประกายคล้ายกับกำลังขันที่เธอ

อเอ่ยถามกวาดสายตาไปยังเบญจมินทร์ พยักพเยิดหน้าถามเขา แต่แล้วเบญจมินทร์กับส่ายหน้าว่า

ารร้องโวยอย่างที่ดูออกว่าไม่ถูกใจกับคำอ้างของเธอ ก่อ

คะ และน้องก็ขอเสนอว่าให้เรานอน

มาก / แม่

กับเบญจมินทร์ด

้องเอาคำตอบคุณลุงก็แล้วกันนะคะ เอาเป็นว่า

วสุกัญญาออกไปเตรียมที่นอนมาปูตรงพื้น ส่วนเสื้อผ้

ลูกสาวตัวดีของเขากล่าวชมพร้อมกับมองเบญจม

าสีฟัน หมอน ผ้าห่ม ที่นอน ผ้าเช็ดตัว

ี่นี่ได้อีกอย่างนั้นหรือ วสุกัญญา

่ะ” คำหลังเจ้าตัวทำปากขมุบขมิบกับเบญจมินทร์ เธอเห็นแล้วอดเลิกคิ้วกับท่าทีขอ

แววตาของเขาลุ่มลึกจนเธอเห็นแล้วก็รีบเบือนหน้าหนี พร

นกลางระหว่างแม่กับลุงเอาไว้ ภายในห้องไม่เล็กไม่ใหญ่นัก แต่มีสามคนอัดอยู่ข้างในนั้นให้ควา

นทร์ ตั้งแต่จดปากกาเซ็นชื่อลงในใบหย่า เบญจมินทร์ก็ไม่เคยเอ่ยปากขอมานอนที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว คงเพราะว่านับวันแม่ตัว

พอเริ่มได้ทำงานเธอก็หลับยากขึ้น นอกจากงานในภาระหน้าที่ ก็ยังมีประชุมเครียด ๆ อีกด้วย ไหนจะเอกสารต้อ

กจากผ้าห่มลุกออกจากที่นอนบนพื้นออกไปเงียบ ๆ มาที่ด้านนอกแล

าเธอไม่ได้มีส

ที่เธอนั่งทำงานอยู่ วสุกัญญาขยับตัวออกห่างจากเขาทันที แล้วจึงตอบไปว่า “ไม

วันนี้ ที่พี

ใจเดียว ก่อนส่งเสียงขรึมเข้มถามต่อจากนั้นไปว่า “บอกเรื่องที่มันเป็นความจริงสักทีไ

สุกัญญาเม้มปากตัวเองให้สนิทยิ่งกว่าเดิ

ัวอ่อนมาก ๆ เ