พยับหมอกปลายฝน

อ๊

คะมำ ร้องโอดโอย ยกมื

คร

ืนกอดอกจ้องอยู่ เหล่านักฟุตบอลสิบกว่า

วกนี้

ว เจ้าพวกนั้น

ทษค้

ล้วค

แล้วค

ตามหลัง แม้เจ้าพวกนั

้เป็นหางม้าเริ่มจะหลุดลุ่ยและเร

งนี้ ค่ำแล้วร

อนเป็นโยชน์ เขาเงยหน้ามองท

อ’ ประโยคนั้นไม่ใช่คำถามเมื่อเขาพูดต่อไปว่า ‘เป็นสาวเ

งคิดว่าหล่อนเป็นเด็กเกเรไม

จึงก้าวฉับๆ เข้ามาหา เมื่อนั้นหล่อ

ั้งสองข้าง คิ้วเข้มเรียวโค้ง จมูกโด่ง

งตาค้าง แต่ไม่รู้ทำไม หล่อ

ย่ามานั่งคนเดียวตร

ผมของหล่อนเปียกลู่แนบแก้ม

มองหล่อน ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจาก

นี้ เดี๋ยวก็เห็นไ

แจ็กเก็ตสีดำที่สว

่ซะ...ไม

ายฝนมองตามแผ่นหลังกว้าง พักใหญ่ทีเดียวกว่

ค่ะ เดี

งหลง แต่เขาทำเ

่อยหอบชักโมโห กัดฟันวิ่งแซง

บ จ้องเขาด้วยแววตาจริงจัง ส่

วลพลันแดงปลั่ง ริมฝีปากสั่นระริก

ือ

นิ่ง หล่อนจึงย้ำ ‘ฝน

ะครั้งเดียวที่หล่อนข่มความ

รงจำที่ผุดพลุ่งขึ้นมา

สดีค

อนยังจำได้ มันตอบสนองด้วยการเต้น

บหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนทุกอย

ชัง เขาส่งความรู้สึกนั้นพุ่งเข้าสู่หัวใ

ทบจะหยาดหยด

่อนแอต่อหน้าใครอย่างหล

อนคืนสู่หัวใจ กักเก็บมันอยู่ในนั้

ยใจลึก ส่งยิ

ันนี้เธอไม่มา เราคงไม่

หว้คนที่ยืนอยู่ข

ัสด

างที่คิด หล่อนผ่อน

แสดงความอ่อนแอออกมาให้ใค

วยซ้ำ เพราะหล่อนยังพูดไม่ทันจบ เขาก็หันไปโอบไหล่คนรัก ประคองให้น

ต่บอกตัวเ

ะ...หยุ

ู้ชายคนน

่อนควรลืมผู้ชายที่ชื่อเม

ว่า เพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงของการนัดพบเพื่อนสมัยเรียนมัธ

สมอ เพราะความผูกพันระ

่งไปกว่านั้นตอน ม.5 หล่อนยังสอบชิงทุนไปศึกษาต่อที่อังกฤษอีก หล่อนจึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องมานั่ง

หล่อนตั้งใจมาเพื่อ

แล้ว ทว่า...ความปรารถนา

ดีว่าเขาคงไม

จว่าเขาจะมองหล่อนด้

ิ บากหน้ามาที่นี่ด

ปลงมากนัก หล่อนเพ่งมองใบหน้าที่ก้มต่ำ เห็นเพียงหน้าผากโค้งนูนและจมูกโด่ง

.ก็นา

ม่มีทาง

ช่คนแปลกหน้า เพราะเมทวินยังคงไม่ละทิ้งความชิงชัง

ลว

ึก มันทลายกำแพงอันแน่นหนาที่หล่อนสร้างขึ้นมา และทะลักล้นเอ่อท้นออกมาอย่างห้ามไว้

เบียร์สั่นระร

ียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ หล่อนเสมองไปทา

ะแม้แต่ปลายหางตาเขายังไม่เหลือบ

บไปวันนั้น วันที่หล่อน

ะพี่หมอก ฝนกับแดน

ังอยู่ในสภาพ...ไม่มี

พอแล้

มีแต่โทสะที่พร้อมจะระเบิดใส่หล่อน ไม่มีทางท

ป็นที่ตั้ง เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับฟัง หล่อนจึงนิ่ง..

าคงไม่ต้อง

นที่เมทวินจะหันหลังให้หล่อน

งขอ ไม่อ้อนวอนให้เขาฟังคำอธิบาย แต่สิ่งที่หล่อนหยิบยื่นให้

ค

คนที่หล่อนรักจากไ

่อนบอกตัวเ

ันฝน เ

เสียงไม่ให้สั่นเครือ “

ปที่ประตู ชะงักเล็กน้อย หากสุดท้ายก็ต

น เพียงไม่กี่วิ

ของหล่อนจึงจอดห่างไปหลายช่วงตึก

มองฟ้า เมฆดำทะ

รั้งแรกที่หล

ครั้ง แต่ความรู้

รๆ ได้ว่าหยดน้ำที่เกาะอยู่บนแก้มของหล่อนไม่ใช่

้ก้าวไปทางใด ใครคนหนึ่งก็

นใบหน้าของคนที่หล่อน

้าของร

ยืมด้วยวิธีไหน

กับความขมขื่น มันเอ่อท้นจนหล่อนพูด

หล่อน

งเขากลับคืนมา...กลับมาเป็นข