icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]

บทที่ 8 

จำนวนคำ:1390    |    อัปเดตเมื่อ:10/09/2022

เมื่อไหร่จ๊ะ มาทำอะไ

พร้อมเป้สะพายหลังตรงมาหาพี่ ที่หิ้วถุงเต็มมือรอ

ห้เอ๋ยกินก่อนออกเรือ แล้วก็ใ

ซื้อจากตลาดให้น้อง เพ

กจะถามแต่มือก็รับถุ

ิดด

ิน เอ๋ยกำลังหิวพอดี แล้วก็เหนื่

้วทำได้ห

โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์กับวิทยาศาสตร์ ที่

กจะตาย! เอ๋ยเบื่

สิ พี่จะใส่ของแล้วจะได้สะพ

ี่คอยช่วยอีกแรง พอเป้หลุดออกจากหลังได้ ก็เดินสองก้าวไปนั่งขอนไ

่มีของอยู่หลายอย่างวางไว้กับพื้น แล้วไล่มัดปากจ

รถเลยไป

กไว้ล่ะ กว่าจะมาอีกท

ได้มองเห็นท้ายสองแถว

นยังเก็บของไม่เสร็จ เราก็ขึ้นรถ

แต่ยังคงจ้องถุงแล้วกินต่ออย่างอร่อย ผิดก

ไงดีล่ะ กว่า

ดินลัดเลาะตามแนวป่าไปเรื่อ

ต่เราน่ะสิไห

๋ยเคยเดินกับแม่ตั้งห

ำทางได

ยู่หน้าโรงเรียนนี้เหมือนเดิม บ้านเรากับโรงเรียนอยู่ครึ่งกลางระหว่างเกาะพอดี เดิน

งไปหาแนวป่าเลียบชายหาด นำหน้าพี่ไปด้วยท่าทีสดใสร่าเริงไม่น้

สองแถว แต่สองปีก่อนสาวน้อยไม่ได้กินขนมไปชนิดอิ่มแปล้จนทำให้จุกแบบ

้ำมาด้วยหร

รอก เอ๋

เมื่อคืนเอ๋ยมัวแต่ท่องหนัง

ับแนวป่าที่จะต้องเดินกลับ คะเนระยะทางแล้วน่าจะเพิ่งเดินมาได้ยังไม่ถึงกิโลเมต

อก่อน มันไม่ได้ไกลอย่างนี้นี่นา เอ๋ย

เดินไปต่อไห

ย แล้วก็หิวน้ำด้วยพี่หิน จะ

ายเลยปลดเป้ออกจากหลัง แล้วเดินเข้านั่งย

นทางข้างหน้าที่เราจะเดินไปมันไกลมาก จนเราคิดว่าจะเดินไปไม่ไหว เราก็ควรจ

นกลับไปหน้าโรงเรีย

วหรือเปล่า เรายั

หว

กลับบ้าน” หินสะพายเป้ขึ้นบ่าตา

ยปวดท้อง แล้วก

วก็นั่งตัวงออยู่ตรงป่าด้วยสีหน้

อาหรือเปล่า ใกล้

น้องนั่งครุ่นคิดอยู่ครู

็ไ

ออกจากตัว ไปใส่หลังน้องไว้ แล้วย่อกา

่เบาเลยนะเรา กินข้าว

กลับบ้านไปเอ๋ยจะแบ่งขนมที่แม่ทำให้ครึ่ง

ากระดุกกระดิก เดี๋ยวพี่

้ๆ บ่

ี่คุยด้วย เดี

็ไ

วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เพรา

เปิดรับโบนัส

เปิด
ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]
ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]
“เธอคือพสุธาที่ "เหือดแห้ง" ส่วนเขาคือ "แสงแดดที่แผดเผา" ----------------------------------- พี่หิน หนุ่มน้อยนิรนาม ผู้มามอบโลกใบใหม่ที่สดใสสวยงามให้น้องเอ๋ย และจากไปพร้อมกับโลกใบนั้น ทิ้งไว้แต่โลกมืด โลกไร้สุขและสิ้นหวังเอาไว้ให้ น้องสาวที่เขาเองก็รักปานดวงใจ 'พี่รักเอ๋ยนะจ๊ะ สามสี่วันที่ออกเรือ พี่คงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ เพราะคิดถึงเอ๋ย แล้วเอ๋ยล่ะ รักพี่และจะคิดถึงพี่หรือเปล่า' 'ไหนบอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิจ๊ะคนดี' 'บอกให้พี่ได้ยินหน่อยสิจ๊ะคนดีของพี่ เดี๋ยวเราต้องรีบกลับเข้าบ้านกันแล้วนะ' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' -------------- วรินรำไพ หรือ เอ๋ย หญิงสาวผู้ไม่หลงเหลือหัวใจให้ใครได้แล้ว นอกจาก 'พี่หิน' คนเดียวเท่านั้น "พี่หินจ๋า! เอ๋ยมารับพี่หินแล้ว พี่หินอยู่ไหนจ๊ะ พี่หินกลับมาหาเอ๋ยสิจ๊ะ" น้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งนั้น หลั่งไหลลงมาอีกมากมาย เมื่อภาพในค่ำคืนนั้นลอยมาอยู่ตรงหน้าสาวน้อยที่กำลังเจ็บเสียด แน่นที่อกเพราะความเสียใจ "เอ๋ยรักพี่หินจ๊ะ พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยรักพี่หิน" "เอ๋ยจะรักเพียงพี่หินคนเดียวเท่านั้น พี่หินต้องกลับมาหาเอ๋ยนะจ๊ะ เอ๋ยรู้ว่าพี่หินยังไม่ตาย" ร่างเล็กยกเสื้อผ้าพี่ชายขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะแนบแก้มลงไปหา ปล่อยให้หยาดหยดน้ำตาไหลรินลงไปใส่ ประหนึ่งอยากให้พี่ชายที่แสนดีมาซับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาเพราะความเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ไม่ปาน "เอ๋ยจะรอพี่หินอยู่ตรงนี้ตลอดไป พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยจะรอพี่หินคนเดียว และจะรักพี่หินคนเดียวเท่านั้น" -------------- ชลธิป จิระธนานนท์ หรือ คุณร๊อค ผู้บริหารหนุ่มเจ้าของ'ตาเบบูญา บางปูปาร์ค รีโซเทล แอนด์ สปา' ผู้ที่หวนกลับมาทำร้ายคนที่เขารักปานดวงใจ โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว กระทั่งวินาทีสุดท้าย "อย่า!!! ได้โปรดอย่าทำ..." เรี่ยวแรงในกายที่เคยมีตอนนี้หดหายไปหมดแล้ว เมื่อถูกอีกกายตรึงไว้กับเตียงใหญ่ แล้วระดมจูบอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ จนเดาได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เมื่อเขายื่นความจำนงค์ให้รู้อย่างโจ่งแจ้ง "อย่า!!! ได้โปรด!!! อย่าทำอย่างนี้กับฉัน!!!" "อย่ามาขอชีวิตจากยมบาลอย่างผม! เพราะไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้คุณลอยนวลอยู่ได้โดยไม่ต้องชดใช้อะไรแน่!!! คุณต้องตาย! และต้องตายทั้งเป็นด้วย!!!" -------------- ดลยา นิติพงษ์พาณิชย์ หรือ คุณย่า สาวผู้เกิดมามีทุกอย่างพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และมีเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง เพราะเธอนั้นแสนดีจนเป็นที่เลื่องชื่อ จนได้หัวใจของชลธิปไปครอบครอง "สวัสดีค่ะคุณเอ๋ย ได้เจอตัวกันสักทีนะคะ หลังจากที่คาดกันมาสองสามรอบแล้ว" ดลยาเป็นฝ่ายเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสก่อน วริญรำไพที่ยกมือไหว้ดวงกมลแล้วถึงได้หันไปหาลูกค้าซุปเปอร์วีไอพี "สวัสดีค่ะคุณย่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" แล้วก็ยกมือไหว้ทักทายพร้อมส่งยิ้มบางๆ เพียงเล็กน้อยให้ตามสไตล์ที่ทุกคนมักจะคุ้นเคย "เช่นกันค่ะ ยังไงก็ต้องใช้ฝีมือถ่ายภาพย่าออกมาให้สวยที่สุดเลยนะคะ"”