icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]

บทที่ 7 

จำนวนคำ:1421    |    อัปเดตเมื่อ:10/09/2022

ด็กเกินไปที่จะตีความหมายของคำว่า ‘รัก’ ออกได้อย่างชัดเจน

ก็รั

ินอยู่แบบนี้ กับครอบครัวนี้ และกับน้องต่างสายเลือดคนน

ายที่แสนดี ให้กับน้องสาวผู้แสนจะน่ารักคนนี้

ไหนล่ะพี่สิน

องไปยังบ้านอีกหลัง ปากก็ถามสามีตาก็สอดส่อ

ให้เจ้าใหญ่บวชแก้บนที่แกหายปวดหัว ปวดขาน่ะ

ช้เชือกไนล่อนเย็บรอยแตกเสริมไ

ย ลูกสาวพี่บ่นอยากกินมาสามวันแล้ว ไพก็ไม่ว่างทำให้สักที

จแล้วก็นั่งรถต่อไปรับเอ๋ยด้วยเลย ถึงก็คงจะพอ

ไปมองสามีด้วยความสงสัย ส่วนอีกหนุ่มนั่งปะหลัวอ

ตลาดคนเดียวสักที เกิดขึ้นรถผ

่องที่ไม่อยากปล่อยให้ลูกอยู่ใกล้กับหินบ่อยเ

บไอ้ใหญ่มาหลายสิบรอบแล้วนะตลาดกับโรงเรียนน่ะ คนแถว

ม่เคยเห็นเจ้าหินไปไห

นะ จะได้ไปไหนเองไม่เป็น อยู่นี่ตั้งแปดเก้าเดือนแ

่ะก็บอกว่าไม

บบนบ้าน ที่มีเงินของครอบครัวทั้งหมดอยู่ในนั้น

างตัว แล้วไปซื้อของก

ับป

้นไปคว้าเสื้อผ้าชุดเก่ง ซึ่งเป็นสมบัติแท้ๆ ของเขาที่มีติดตั

ี่ถุง น้ำตาทรายสามกิโล ถ้ามีแตงไทสุกพอดีกินก็เอามาด้วยสักสองลูก ถ้าไม่ม

ับป

พร้าวแล้วก็ขูดด้วย เย็นนี้จะแกงส้มออดิบปลากระบอกให้กิน เงินที่เหลื

รั

งดีๆ ล่ะ เดี๋ยวจะหล่นหายหมด ใ

รั

วรีบเดินตรงไปหาถนนใหญ่หน้าบ้าน ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเม

กน่าไพ เจ้าหินม

ยิ้มน้อยๆ แต่เมียก็ไม่ได้ยิ้มตา

บปล่อยให้เจ้าหินได้อยู่ใกล้ๆ ลูกเรานัก ลูกเรากำลังจะเป็

กเรากับเจ้าหินจ

ี่ไม่ก

ินก็เป็นคนดีไม่เคยทำอะไรไม่ดีไม่งามกับลูกเรา อีกอ

เจ้าหินเป็นใครมาจากไหนก็ไม่มีใครรู้ เกิดลูกเรารักแล้ว

เห็นเหรอว่าวันๆ มันติดลูกเราจะตาย ดูท่ามันก็มีความสุขกับชีวิตแบบนี้ด้วย ต่อให้ความจำมันกลับคืนมา

หินเป็นลูกเขยแทนเจ

เสื่อมเท่านั้น ว่าแต่ไพเหอะมาพูด มาคิดแบบนี้ แต่เด็

ห่วงน

รืออย่ากีดกันมากเกินไป เพราะนั่นยิ่งจะทำให้ย

เปิดรับโบนัส

เปิด
ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]
ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]
“เธอคือพสุธาที่ "เหือดแห้ง" ส่วนเขาคือ "แสงแดดที่แผดเผา" ----------------------------------- พี่หิน หนุ่มน้อยนิรนาม ผู้มามอบโลกใบใหม่ที่สดใสสวยงามให้น้องเอ๋ย และจากไปพร้อมกับโลกใบนั้น ทิ้งไว้แต่โลกมืด โลกไร้สุขและสิ้นหวังเอาไว้ให้ น้องสาวที่เขาเองก็รักปานดวงใจ 'พี่รักเอ๋ยนะจ๊ะ สามสี่วันที่ออกเรือ พี่คงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ เพราะคิดถึงเอ๋ย แล้วเอ๋ยล่ะ รักพี่และจะคิดถึงพี่หรือเปล่า' 'ไหนบอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิจ๊ะคนดี' 'บอกให้พี่ได้ยินหน่อยสิจ๊ะคนดีของพี่ เดี๋ยวเราต้องรีบกลับเข้าบ้านกันแล้วนะ' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' -------------- วรินรำไพ หรือ เอ๋ย หญิงสาวผู้ไม่หลงเหลือหัวใจให้ใครได้แล้ว นอกจาก 'พี่หิน' คนเดียวเท่านั้น "พี่หินจ๋า! เอ๋ยมารับพี่หินแล้ว พี่หินอยู่ไหนจ๊ะ พี่หินกลับมาหาเอ๋ยสิจ๊ะ" น้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งนั้น หลั่งไหลลงมาอีกมากมาย เมื่อภาพในค่ำคืนนั้นลอยมาอยู่ตรงหน้าสาวน้อยที่กำลังเจ็บเสียด แน่นที่อกเพราะความเสียใจ "เอ๋ยรักพี่หินจ๊ะ พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยรักพี่หิน" "เอ๋ยจะรักเพียงพี่หินคนเดียวเท่านั้น พี่หินต้องกลับมาหาเอ๋ยนะจ๊ะ เอ๋ยรู้ว่าพี่หินยังไม่ตาย" ร่างเล็กยกเสื้อผ้าพี่ชายขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะแนบแก้มลงไปหา ปล่อยให้หยาดหยดน้ำตาไหลรินลงไปใส่ ประหนึ่งอยากให้พี่ชายที่แสนดีมาซับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาเพราะความเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ไม่ปาน "เอ๋ยจะรอพี่หินอยู่ตรงนี้ตลอดไป พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยจะรอพี่หินคนเดียว และจะรักพี่หินคนเดียวเท่านั้น" -------------- ชลธิป จิระธนานนท์ หรือ คุณร๊อค ผู้บริหารหนุ่มเจ้าของ'ตาเบบูญา บางปูปาร์ค รีโซเทล แอนด์ สปา' ผู้ที่หวนกลับมาทำร้ายคนที่เขารักปานดวงใจ โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว กระทั่งวินาทีสุดท้าย "อย่า!!! ได้โปรดอย่าทำ..." เรี่ยวแรงในกายที่เคยมีตอนนี้หดหายไปหมดแล้ว เมื่อถูกอีกกายตรึงไว้กับเตียงใหญ่ แล้วระดมจูบอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ จนเดาได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เมื่อเขายื่นความจำนงค์ให้รู้อย่างโจ่งแจ้ง "อย่า!!! ได้โปรด!!! อย่าทำอย่างนี้กับฉัน!!!" "อย่ามาขอชีวิตจากยมบาลอย่างผม! เพราะไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้คุณลอยนวลอยู่ได้โดยไม่ต้องชดใช้อะไรแน่!!! คุณต้องตาย! และต้องตายทั้งเป็นด้วย!!!" -------------- ดลยา นิติพงษ์พาณิชย์ หรือ คุณย่า สาวผู้เกิดมามีทุกอย่างพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และมีเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง เพราะเธอนั้นแสนดีจนเป็นที่เลื่องชื่อ จนได้หัวใจของชลธิปไปครอบครอง "สวัสดีค่ะคุณเอ๋ย ได้เจอตัวกันสักทีนะคะ หลังจากที่คาดกันมาสองสามรอบแล้ว" ดลยาเป็นฝ่ายเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสก่อน วริญรำไพที่ยกมือไหว้ดวงกมลแล้วถึงได้หันไปหาลูกค้าซุปเปอร์วีไอพี "สวัสดีค่ะคุณย่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" แล้วก็ยกมือไหว้ทักทายพร้อมส่งยิ้มบางๆ เพียงเล็กน้อยให้ตามสไตล์ที่ทุกคนมักจะคุ้นเคย "เช่นกันค่ะ ยังไงก็ต้องใช้ฝีมือถ่ายภาพย่าออกมาให้สวยที่สุดเลยนะคะ"”