icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]

บทที่ 6 

จำนวนคำ:1384    |    อัปเดตเมื่อ:10/09/2022

กินมื้อเช้านะ ไม่งั้นแม่จะไม่เหลือปลาตะกรับ

พี่หินไปเ

่ไปทันที แต่ตัวเองนั้นเดินนำหน้าไปหลายสิบก้าวแ

อะไรส่งอาจารย์ล่ะ

็ถามไปด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่รู้ว่าจะเอามาทำอะไรได้ ผิดกับน้องที่เขามักเห็นประดิ

อน พี่หินเลือกเอาเปลือกสีสวยๆ นะ สีขาวอย่าเ

ั่งจริงน

อยอย่างขมักเขม้นอยู่ดี แล้วจู่ๆ ก้อนเท่ากำปั้นตรงหน้าอกที

ดเดียว ผิวแก้มสีน้ำผึ้งก็ป่องน่ารักในความรู้สึก มือเล็กๆ ที่เขา

อะไรได้บ้

จนต้องรีบก้มลงไปเก็บเปลือกหอยแก้เก้อ ปากก็ถามกลับไปอย

เบื่อพี่แล้วอยากให้พี่จำอะไร

่ว่าพี่หินมาอยู่กับพวกเราได้หกเดือนแล

ล่ดูเปลือกหอยอยู่ห่างออกไปหลายก้าวอย่างพินิจพิเคราะห์ จน

บร้อยแล้ว เลยยิ้มออกมาทันที ผู้พี่เงยหน้ามา

หรือเห็นพี

สักหน

ก็ลุกตามบ้าง แล้วช่วยเอาถุงในมือน้องมาถือไว้เอง น้องเลยหันไ

รได้หมดแล้ว พี่หินจ

่รู

ปล่า ด้วยชีวิตบนเกาะแห่งนี้ กับสองครอบครัวนี้ และการยึด

ทรงจำอันเลือนหายไปนั้น จะเป็นยังไง จะสุข จะทุกข์มากน

กเปลี่ยนแปลงหรือไม่อยากได้อะไรแล้ว แม้แต่ความทรงจำ และนั่นช

ให้พี่หินจำอ

ไมล

ก้มเลือกเปลือกหอย

่น ไม่มีคนช่วยเก็บเปลือกหอย แล้วก็ไม่มีคนช่วยสอนการบ้านด

ู่ไง” หินยิ้มด้วยคว

ย เก็บเปลือกไม้ แถมดุเวลาสอนการบ้านด้วย

้างมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วก็ว่าได้ แม้จะเบื่อพี่ใหญ่ยังไง แ

ู่ด้วย และพี่หินมักจะไม่ทำในสิ่งที่น้องไม่ชอบ เลยกลับกลา

มาฝากเอ๋ยทุกครั้ง

าสอนการบ้านเอ๋ยด้วย พี่หินซักผ้าของตัวเองแถมยังช่วยเอ๋ย

เคยช่วยหรือไ

อ๋ยเลยเบื่อพี่ใหญ่ แล้วก็รักพี่

่อได้ยินคำนี้ ใบหน้าหล่อเหลาเงยไปหาน้องทั

ไม่ได้สนใจกับคำที่บอกออกมาเป็นพิเศษเลย จึงตัดส

มากกว่าใหญ่

จะได้ไม่ต้องหนีเอ๋ยไปไหนอีก เอ๋ยจะได้มีเพื่อ

ว่า ‘รัก’ จากปากน้องนั้นดูเหมือนจะเป็นเพีย

เปิดรับโบนัส

เปิด
ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]
ตราบฟ้าไร้ดาว [ดราม่าหนัก พระเอกจำนางเอกไม่ได้ เลยร้ายใส่]
“เธอคือพสุธาที่ "เหือดแห้ง" ส่วนเขาคือ "แสงแดดที่แผดเผา" ----------------------------------- พี่หิน หนุ่มน้อยนิรนาม ผู้มามอบโลกใบใหม่ที่สดใสสวยงามให้น้องเอ๋ย และจากไปพร้อมกับโลกใบนั้น ทิ้งไว้แต่โลกมืด โลกไร้สุขและสิ้นหวังเอาไว้ให้ น้องสาวที่เขาเองก็รักปานดวงใจ 'พี่รักเอ๋ยนะจ๊ะ สามสี่วันที่ออกเรือ พี่คงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ เพราะคิดถึงเอ๋ย แล้วเอ๋ยล่ะ รักพี่และจะคิดถึงพี่หรือเปล่า' 'ไหนบอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิจ๊ะคนดี' 'บอกให้พี่ได้ยินหน่อยสิจ๊ะคนดีของพี่ เดี๋ยวเราต้องรีบกลับเข้าบ้านกันแล้วนะ' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' 'ถ้าเอ๋ยไม่บอก พี่ต้องตายเพราะอยากรู้แน่ๆ เลย นะนะ บอกพี่ที' -------------- วรินรำไพ หรือ เอ๋ย หญิงสาวผู้ไม่หลงเหลือหัวใจให้ใครได้แล้ว นอกจาก 'พี่หิน' คนเดียวเท่านั้น "พี่หินจ๋า! เอ๋ยมารับพี่หินแล้ว พี่หินอยู่ไหนจ๊ะ พี่หินกลับมาหาเอ๋ยสิจ๊ะ" น้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งนั้น หลั่งไหลลงมาอีกมากมาย เมื่อภาพในค่ำคืนนั้นลอยมาอยู่ตรงหน้าสาวน้อยที่กำลังเจ็บเสียด แน่นที่อกเพราะความเสียใจ "เอ๋ยรักพี่หินจ๊ะ พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยรักพี่หิน" "เอ๋ยจะรักเพียงพี่หินคนเดียวเท่านั้น พี่หินต้องกลับมาหาเอ๋ยนะจ๊ะ เอ๋ยรู้ว่าพี่หินยังไม่ตาย" ร่างเล็กยกเสื้อผ้าพี่ชายขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะแนบแก้มลงไปหา ปล่อยให้หยาดหยดน้ำตาไหลรินลงไปใส่ ประหนึ่งอยากให้พี่ชายที่แสนดีมาซับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาเพราะความเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ไม่ปาน "เอ๋ยจะรอพี่หินอยู่ตรงนี้ตลอดไป พี่หินได้ยินมั้ยจ๊ะ ว่าเอ๋ยจะรอพี่หินคนเดียว และจะรักพี่หินคนเดียวเท่านั้น" -------------- ชลธิป จิระธนานนท์ หรือ คุณร๊อค ผู้บริหารหนุ่มเจ้าของ'ตาเบบูญา บางปูปาร์ค รีโซเทล แอนด์ สปา' ผู้ที่หวนกลับมาทำร้ายคนที่เขารักปานดวงใจ โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว กระทั่งวินาทีสุดท้าย "อย่า!!! ได้โปรดอย่าทำ..." เรี่ยวแรงในกายที่เคยมีตอนนี้หดหายไปหมดแล้ว เมื่อถูกอีกกายตรึงไว้กับเตียงใหญ่ แล้วระดมจูบอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ จนเดาได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เมื่อเขายื่นความจำนงค์ให้รู้อย่างโจ่งแจ้ง "อย่า!!! ได้โปรด!!! อย่าทำอย่างนี้กับฉัน!!!" "อย่ามาขอชีวิตจากยมบาลอย่างผม! เพราะไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้คุณลอยนวลอยู่ได้โดยไม่ต้องชดใช้อะไรแน่!!! คุณต้องตาย! และต้องตายทั้งเป็นด้วย!!!" -------------- ดลยา นิติพงษ์พาณิชย์ หรือ คุณย่า สาวผู้เกิดมามีทุกอย่างพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และมีเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง เพราะเธอนั้นแสนดีจนเป็นที่เลื่องชื่อ จนได้หัวใจของชลธิปไปครอบครอง "สวัสดีค่ะคุณเอ๋ย ได้เจอตัวกันสักทีนะคะ หลังจากที่คาดกันมาสองสามรอบแล้ว" ดลยาเป็นฝ่ายเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสก่อน วริญรำไพที่ยกมือไหว้ดวงกมลแล้วถึงได้หันไปหาลูกค้าซุปเปอร์วีไอพี "สวัสดีค่ะคุณย่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" แล้วก็ยกมือไหว้ทักทายพร้อมส่งยิ้มบางๆ เพียงเล็กน้อยให้ตามสไตล์ที่ทุกคนมักจะคุ้นเคย "เช่นกันค่ะ ยังไงก็ต้องใช้ฝีมือถ่ายภาพย่าออกมาให้สวยที่สุดเลยนะคะ"”