ตรวนเสน่หา

ท

ี่สิบสามตารางวา ปลูกเรียงกันเป็นแถว หันหน้าเ

ดียวในเนื้อที่เจ็ดสิบตารางวาไปหาสองร้อยตา

เร็วๆ สิลูก เดี๋ยวจ

ในใส่ขนมถุงเล็กๆ ไว้ เดินออกจากบ้านตรงไปหากระโปรงหลังร

ลูกที่ยังขลุกอย

่ทันนัด” แล้วมองไปลูกสาวแสนสวยวัยยี่สิบปี มีชุด

หยายังไม่

นให้ตกลงมาพื้นเพื่อหมายจะใส่ เพราะมือไม่ว่าง คนเป็นพ่อเห็นเลยต้องรีบต

ังสือหยาอยู่ไหนล่ะ” แล้วยังแย่งถุงท

ง! หยาล

บออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมของในมือ พ่อนั้นยืนส่ายหน้าน้อย

ไป๊! เดี๋ยวแม

องข้าง บอกคนเป็นสามีที่กำลังจะเข้าไปในรถ ลูกส

ยาไปนะห

ะจกลงไปหาภรรยาคนสวย “เดี๋ยวเย็นพี่จะซ

้ะ

วนสองพ่อลูกนั้น รถแล่นช้าๆ ออกพ้นประตูบ้านไปแล้ว ระหว่างทางก็แวะร

งบอกแม่กับยะล่ะ ถือว่าพ่อให้

แบงค์สีม

่อ หยารักพ่

อมแก้มพ่อข้างซ้ายทีขวาที ไม่ต่างจากสมัยที่ตัวเองย

ะ! รีบไปเดี๋ยวพ่อ

กลุ่มผมลูกด้วยค

ดีค่ะ

พ่อก็ยิ้มให้ลูกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเช่นกัน ตาก็จ

จธุระกับเจ้านายไว พ่อจะแวะมารับกลับบ้านพร

่ะ

จนพ่อขับรถออกไปจนลับตาถึงได้ห

ตื๊ด!

ห้องเรียนได้ไม่กี่ก้าว “พี่หยาอยู่ไห

ยอะไรเสียงน้องช

ียนอาจารย์ไม่ให้เปิดมือถือ ม

า! พ่อ

นอะไรเห

งไห้ เสียงผู้คนรอบกายที่น้องโทรม

ี้เขาเอาพ่อไปไว้

หญิงสาวยืนตาค้างด้วยความตกใจ

้าวิท’ลัยนะ พอดีที่ทำงานพ่อกำลังให้คนขับรถมารั

ารย์คาบที่กำลังจะเข้า

ียใจไม่ให้ร้องไห้ แล้วรีบเดินไปหาอาจาร

นกับอาจารย์วันอื่นก็แล้วกัน

ณค่ะอา

้อง สวนกับเพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่กำลังเดินเข้ามา แต่ก

น หน้าก็ซีดเผือด นั่นก็เพราะห่วงพ่อ ตัวเองกับน้องก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก ร

ทนั้น ก็ไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย นอกจากขับรถไปเรื่อยๆ หรืออาจจะเป็นเ

เดี๋ยวผมเอารถไปจ

เท่านั้น แล้วรีบออกรถลงจากทางลาดหน

งนี้ก

ไปตามทางเดินเล็กๆ มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาไม่ขายสาย และอดแปลกใจไม่ได้ว่

พวกเราค

ว้ตัวเบ่อเร่อว่า ห้องดับจิต แทบไม่ต้องรอให้ชายวัยกลางคนตร

ิงห์!

ล้ว และไม่ได้สนใจกับสองชายตัวใหญ่เสื้อผ้าที่สวมใส่เปื้อนเลือ

ระตูตู้สแตนเ

! ไม่นะ!

สาวกับลูกชาย พร้อมชายแปลกหน้าทั้งสี่ที่อยู่ตรงประ

่อ

ร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อด