icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติศาสตร์
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
บทที่ 8
ขังตัวไว้ในจวนเสนาบดี
จำนวนคำ:1277    |    อัปเดตเมื่อ:18/10/2022

“ท่านพ่อ!” ฉู่ชิงหวงแทบไม่อยากจะเชื่อ นางก็แค่ทำไปเพราะต้องการโอกาสรอดชีวิตเท่านั้น หากนางไม่มั่นใจ มีหรือนางจะกล้าเอาชีวิตคนทั้งตระกูลไปเดิมพัน ทว่าบัดนี้ คนนอกหาได้ต้องการชีวิตนางอีกแล้ว แต่เป็นคนในครอบครัวนางต่างหากที่อยากจะเอาชีวิตนาง เช่นนี้จะไม่ให้นางปวดใจได้อย่างไร!

“ชิงหวง ไม่ใช่ว่าแม่ว่าเจ้า แต่เรื่องนี้เจ้าทำเกินไปจริง ๆ ปกติเจ้าทำตัวกำเริบเสิบสานก็แล้วไปเถิด แต่ครั้งนี้เจ้าถึงกับใจดำอำมหิต เอาคนทั้งจวนเสนาบดีไปลงเหวกับเจ้าด้วยได้อย่างไร!” นางหวังเองก็สีหน้าเจ็บปวดหัวใจเช่นกัน “แม่... แม่ไม่อาจขอร้องแทนเจ้าได้แล้ว!”

“จริงด้วย ท่านพี่ ท่านทำเรื่องโหดร้ายถึงเพียงนี้ จะให้ท่านพ่ออภัยให้ท่านได้อย่างไร!” ฉู่ชิงเยว่เองก็เข้ามาซ้ำเติมนางด้วย ฉู่ชิงหวงอาศัยวิชาแพทย์ของตัวเองเอาตัวรอดมาจนได้ นางเข้าไปเป็นหมอในสำนักหมอหลวงได้ทั้งที่เป็นสตรี เดิมนางควรจะเป็นความภาคภูมิใจให้เสนาบดีฉู่ถึงจะถูก ทว่าฉู่ชิงหวงกลับกำเริบเสิบสาน จนเป็นเหตุให้เสนาบดีฉู่ตัดหางปล่อยวัดนางไปตั้งนานแล้ว

“ท่านพ่อ ลูกมิได้ต้องการชีวิตคนทั้งจวนเสนาบดีจริง ๆ เสียหน่อย ลูกเพียงต้องการให้ท่านอ๋องเก้าให้โอกาสลูกพิสูจน์ความบริสุทธิ์เท่านั้น ท่านพ่อ...”

“หุบปาก ข้าไม่มีลูกทรพีไม่มีคุณธรรมเช่นเจ้า!” เสนาบดีฉู่เตะนางจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ความเจ็บปวดที่หน้าอกพลันแล่นขึ้นมาทันที นางเงยหน้าขึ้นมองเสนาบดีฉู่ที่กำลังจ้องนางด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนแสยะยิ้ม ฉู่ชิงหวง เจ้าเห็นสีหน้าของคนพวกนี้ชัดหรือยัง? นี่คือคนที่เจ้าเรียกว่าครอบครัวอย่างไรเล่า!

“ท่านพ่อ ลูกก็แค่...”

“พอได้แล้ว ข้าไม่อยากฟังเจ้าแก้ตัว!” เสนาบดีฉู่เดือดดาลจนถึงขีดสุด “นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงอยู่เงียบ ๆ แต่ในเรือนของเจ้า ห้ามออกมาอีกเป็นอันขาด!”

“ท่านพ่อ ท่านหมายความอย่างไร?” ฉู่ชิงหวงด้วยความตื่นตกใจ ห้ามออกมาอีกหมายความว่าอย่างไรกัน

“ก็หมายความว่า นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าอยู่ได้แต่ในเรือนของเจ้า ห้ามออกนอกเรือนมาแม้แต่ก้าวเดียว!” เสนาบดีฉู่เอ่ยอย่างเฉียบขาด หากปล่อยให้ฉู่ชิงหวงออกมาก็ไม่รู้ว่านางจะก่อเรื่องเดือดร้อนอันใดอีก ครั้งนี้เป็นท่านแม่ทัพใหญ่กับท่านอ๋องเก้า ใครจะรู้ว่าคราวนี้จะเป็นเรื่องอันใดอีก!

“ท่านพ่อ ยามนี้ลูกยังเป็นหมอในสำนักหมอหลวงอยู่นะเจ้าคะ จะไม่ออกจากเรือนอีกได้อย่างไรกัน!”

“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องกังวลไป เพราะท่านทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่โกรธ ท่านพ่อก็เลยทูลฝ่าบาทให้ปลดท่านออกจากตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว พี่ใหญ่จะเป็นผู้รับตำแหน่งแทนท่าน ท่านน่ะ กลับเรือนเองไปสำนักผิดอย่างสบายใจได้ อย่าทำให้ท่านพ่อต้องโกรธอีกเลย” ฉู่ชิงเยว่เอ่ยอย่างได้ใจ ฉู่ชิงหวงกำเริบเสิบสานมานานหลายปี บัดนี้ในที่สุดก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้แล้ว!

“ท่านพ่อ ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร?” ฉู่ชิงหวงตกใจสุดขีด นางเคยคิดว่าพอกลับมาถึงจวนแล้วจะน้อมรับโทสะของท่านพ่อ แต่คิดไม่ถึงว่าท่านพ่อจะเย็นช้าไร้น้ำใจถึงเพียงนี้ ถึงขนาดปลดนางออกจากตำแหน่งแล้วให้ฉู่ชิงเฉิงมาแทนที่นาง! ล้วนเป็นธิดาของท่านพ่อเหมือนกัน เหตุใดถึงเหยียบย่ำแต่นางและเทิดทูนแต่ฉู่ชิงเฉิง!

“แล้วเหตุใดข้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้!” เสนาบดีฉู่เอ่ยอย่างเย็นชา “เป็นเจ้าเองที่ประพฤติตัวเหลวแหลก จะโทษผู้ใดได้ เจ้ากลับไปกักตัวสำนึกผิดเสียเถิด ไม่มีคำสั่งข้า ห้ามออกจากเรือนแม้แต่ก้าวเดียว!”

“ท่านพ่อ...”

“ไสหัวไป!”

“ท่านเสนาบดีขอรับ บุตรชายคนโตภรรยาเอกของโจวอ๋องขอเข้าพบขอรับ” พ่อบ้านรีบวิ่งเข้ามารายงาน

“รีบเชิญเข้ามาเร็ว” เสนาบดีฉู่พลันตกใจ รีบสั่งให้คนรีบไปเชิญอีกฝ่ายเข้ามา เขาเหลือบไปมองฉู่ชิงหวงที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น แววตาคู่นั้นฉายแววหมดความอดทน และทันใดนั้นเองบุรุษหนุ่มในชุดแพรไหมตลอดทั้งร่างก็ก้าวยาว ๆ เข้ามา

“ท่านเสนาบดีฉู่”

“ซื่อจื่อเชิญนั่ง” เสนาบดีฉู่รีบเชิญโจวอ๋องซื่อจื่อนั่งลง “ไม่รู้ซื่อจื่อมาเยือนจวนเสนาบดีของข้าในยามนี้ด้วยเรื่องอันใด?”

ซื่อจื่อยกชาที่สาวใช้นำมาให้ขึ้นดื่มอย่างไม่รีบร้อน เขาเหลือบไปมองฉู่ชิงหวงที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น ก่อนจะเห็นว่าสภาพนางช่างดูจนตรอกยิ่งนัก บนร่างนางยังมีใบชาอยู่ด้วย

เสนาบดีฉู่กระอักกระอ่วนเล็กน้อย ครั้นคิดจะเอ่ยขึ้นก็ได้ยินฉู่ชิงเยว่เอ่ยขึ้นก่อน “ซื่อจื่อมาได้อย่างไรเจ้าคะ”

ฉู่ชิงหวงเองก็อยากถามเขาเช่นกัน โจวอ๋องซื่อจื่อผู้นี้เป็นคู่หมั้นของนาง ด้วยสถานการณ์คับขัน นางเกือบลืมทุ่นช่วยชีวิตนี้ไปเสียสนิท นางมีสัญญาหมั้นหมายกับโจวอ๋องซื่อจื่ออยู่ เพราะฉะนั้นท่านพ่อไม่มีทางขังนางไว้ในจวนตลอดไปได้แน่ ทว่าคำพูดต่อจากนั้นของโจวอ๋องซื่อจื่อกลับทำให้นางทั้งอึ้งและตาสว่างไปได้ในคราวเดียว ที่แท้เรื่องพวกนี้ก็เป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่นางหวังและคนอื่น ๆ จัดฉากขึ้นมาให้นางเท่านั้น

“ข้ามาถอนหมั้น”

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 ถูกโจมตีและย้อนเวลา2 บทที่ 2 ชีวิตบนเส้นด้าย3 บทที่ 3 พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง4 บทที่ 4 เอาชีวิตคนทั้งตระกูลมาเป็นประกัน5 บทที่ 5 บุญคุณช่วยชีวิต6 บทที่ 6 การตายของยู่ฮูหยิน7 บทที่ 7 ล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณ8 บทที่ 8 ขังตัวไว้ในจวนเสนาบดี9 บทที่ 9 ถอนหมั้น10 บทที่ 10 มาขอโทษ11 บทที่ 11 โบยนางให้ตาย12 บทที่ 12 การปกป้อนจากท่านย่า13 บทที่ 13 ท่านหมอเปิดเผยความจริง14 บทที่ 14 ไปที่บ้านชานเมือง15 บทที่ 15 โชคร้ายมานานปี16 บทที่ 16 เจอหน้ากันอีกครั้ง17 บทที่ 17 ราวกับว่ามีขนนกกำลังเขี่ยหัวใจเขาเล่น18 บทที่ 18 เรียนรู้กฎเกณฑ์ในวัง19 บทที่ 19 มีแผนการอื่น20 บทที่ 20 เปลี่ยนเป็นคนละคน21 บทที่ 21 แฝงไปด้วยความไม่ประสงค์ดี22 บทที่ 22 เจตนาการของฮูหยินผู้เฒ่า23 บทที่ 23 บุกจวนเสนาบดีกลางดึก24 บทที่ 24 มือถือสาก ปากถือศีล25 บทที่ 25 อุบายของนางหวัง26 บทที่ 26 จัดงานเลี้ยงชมบุปผา27 บทที่ 27 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน28 บทที่ 28 เสียโฉม29 บทที่ 29 มีห้องครัวแยก30 บทที่ 30 หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง31 บทที่ 31 รับเจ้าเป็นอนุ32 บทที่ 32 ตบหน้าจวินจื่อหมิง33 บทที่ 33 หาเงินที่บ่อนพนัน34 บทที่ 34 บ้านข้ายากจนนัก35 บทที่ 35 เผชิญหน้ากัน36 บทที่ 36 เปิดร้านขายยา37 บทที่ 37 คดีฆาตรกรรมบังเกิด38 บทที่ 38 ชันสูตรศพ39 บทที่ 39 การขู่40 บทที่ 40 การร้องทุกข์41 บทที่ 41 แม่นมหรูถูกลงโทษ42 บทที่ 42 ไม่ต่างจากงูพิษ43 บทที่ 43 ไว้ใจใครไม่ได้44 บทที่ 44 การกลับมาของคุณหนูใหญ่45 บทที่ 45 ภาพพี่น้องรักใคร่กลมเกลียว46 บทที่ 46 ท่านช่วยข้าด้วย47 บทที่ 47 ข้าไม่มีพี่สาวต่ำต้อยเช่นเจ้า48 บทที่ 48 ถ้าหากอาการยังเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะไม่รอด49 บทที่ 49 ต้องชดใช้คืนให้50 บทที่ 50 เหตุใดไปซื้อร้าน51 บทที่ 51 ตั้งครรภ์กับซื่อจื่อ52 บทที่ 52 พี่ช่วยน้องด้วย53 บทที่ 53 กล้าทำไม่กล้ารับกันหรือ?54 บทที่ 54 ให้ออกเรือนในวันเดียวกัน55 บทที่ 55 ความร่วมมือ56 บทที่ 56 คิดร้าย57 บทที่ 57 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว58 บทที่ 58 จัดของขวัญแต่งงาน59 บทที่ 59 ขอความช่วยเหลือจากท่านย่า60 บทที่ 60 สร้างพันธมิตรสำเร็จ61 บทที่ 61 ทำไมเสียงดังจัง62 บทที่ 62 คุณหนูรองวางยาพิษ63 บทที่ 63 พระชายาโจวอ๋องรู้บุกเข้าจวน64 บทที่ 64 คุณหนูสี่ถูกทุบตี65 บทที่ 65 ยกเลิกการแต่งงาน66 บทที่ 66 ลงโทษตามกฎของตระกูล67 บทที่ 67 การแสดงที่ดี68 บทที่ 68 เจ้าจะร่วมมือกับข้าหรือไม่69 บทที่ 69 บรรลุข้อตกลงกัน70 บทที่ 70 ได้ใจจนลืมตัว71 บทที่ 71 ธาตุแท้72 บทที่ 72 ถูกวางยา73 บทที่ 73 ให้บทเรียน74 บทที่ 74 ข้าแค่ออกมาเดินเล่นเฉย ๆ75 บทที่ 75 หากเจ้ายินดีมอบตัวเจ้าให้ข้า...76 บทที่ 76 รอดูจุดจบของอีสารเลวนั่น77 บทที่ 77 ฉู่ชินหยานขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว78 บทที่ 78 เกิดเรื่องกับคุณหนูสาม79 บทที่ 79 ซื่อจื่อใจดำ80 บทที่ 80 เจ้าหาวิธีหนีออกไปเถิด81 บทที่ 81 กรรมตามสนอง82 บทที่ 82 กล่าวความจริง83 บทที่ 83 ลดชนชั้นเป็นสามัญชน84 บทที่ 84 นางหวังได้สิทธิ์ดูแลจวนอีกครั้ง85 บทที่ 85 รถม้าที่นางหวังจัดให้86 บทที่ 86 ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกกำหนดโดยโชคชะตาไว้แล้ว87 บทที่ 87 สาวใช้ร้องไห้เป็นห่วง88 บทที่ 88 ช่วยชีวิต89 บทที่ 89 เดินหมากกัน90 บทที่ 90 จวินโม่เฉินโกรธ91 บทที่ 91 ถือว่าเจ้าชมข้า92 บทที่ 92 กลับจวน93 บทที่ 93 คุณหนูรองยอมรับความผิด94 บทที่ 94 เอาโฉนดขายตัวกลับคืน95 บทที่ 95 คนของตระกูลปู้มา96 บทที่ 96 ติดตามผลการรักษา97 บทที่ 97 คดในข้อ งอในกระดูก98 บทที่ 98 ทดแทนคุณท่านเมื่อยาก99 บทที่ 99 เรื่องเดือดร้อนของจวนน้องมีไม่น้อยอยู่แล้ว100 บทที่ 100 แต่ก็เพียงแค่นางเท่านั้น