icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติศาสตร์
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
รอรักกลับมา

รอรักกลับมา

ผู้เขียน: เนย
icon
บทที่ 1
ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อกัน
จำนวนคำ:1203    |    อัปเดตเมื่อ:04/11/2022

ด้านนอกของหน้าต่าง กำลังมีแสงฟ้าแลบ และเสียงฟ้าร้อง ฝนได้ตกมาแล้วทั้งวัน

ณ เมืองหนาน บ้านตระกูลมู่ ซูป้านเซี่ยนอนม้วนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ถึงกระนั่นเธอก็ยังสั่นเทาไปทั้งตัว

เธอกลัวค่ำคืนที่มีฝนตกฟ้าร้องอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก ราวกับมีมือขนาดใหญ่นับไม่ถ้วนดึงเธอลงสู่หลุมดำที่มืดมิด

ซูป้านเซี่ยกัดริมฝีปากล่างของเธอไว้แน่น แม้ว่าร่างกายของเธอจะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่เธอก็ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา

“แกร๊ก”...

ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออก เสียงรองเท้าหนังที่ย่ำกับพื้นไม้ดังก้องอยู่ในโซนประสาทของซูป้านเซี่ย

หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับเสียงกลอง เธอพยายามกลั้นลมหายใจเอาไว้ ในหัวมีภาพที่น่าสยองมากมายผุดขึ้นมาเต็มหัว

บ้านหลังใหญ่หลังนี้มีเธออยู่เพียงคนเดียว เพื่อความเป็นส่วนตัวของเจ้าของบ้าน คนใช้และผู้ดูแลบ้านจะพักอยู่ที่เรือนอีกหลัง ทางด้านหลัง

มือใหญ่คู่หนึ่งดึงผ้าห่มออก ซูป้านเซี่ยที่อยู่ใต้ผ้าห่มนั้นตัวสั่นเทา

“อย่า……”

หลังจากเสียงกรีดร้อง ผ้าห่มก็ถูกดึงออกไปอย่างไร้ความปราณี ปรากฏให้เห็นใบหน้าหล่อ ๆ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ

“คุณเองเหรอ?” ซูป้านเซี่ยมองผู้ชายที่อยู่เหนือเธอ เธอตกใจจนหายใจหายคอไม่ออก สักพักเธอก็ได้สติขึ้นมา

“แล้วเธอคิดว่าเป็นใครล่ะ?” มู่หนานจือดึงแขนตัวเองออกจากมือของเธอ ก่อนจะเดินไปที่เตียง แล้วปลดกระดุมเสื้อออก นิ้วเรียว ๆ ของเขาค่อย ๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด ๆ เผยให้เห็นลูกกระเดือก และกล้ามเป็นมัด ๆ ของเขา

ซูป้านเซี่ยถึงกับหน้าแดงระเรื่อ เธอรู้สึกประหม่าจึงเบือนหน้าหนี

“ทำไม ยังอายอยู่เหรอ?” มู่หนานจือมองหญิงสาวที่สวมแค่ชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวบาง ๆ เพราะความกลัวเมื่อครู่ สายของชุดข้างหนึ่งเลยหลุดออกจากบ่าของเธอ ชายกระโปรงถูกม้วนขึ้นไปถึงต้นขา เผยให้เห็นผิวขาวเนียนท่ามกลางแสงไฟสลัว ๆ

มู่หนานจือกลืนน้ำลายลงคอ ช่วงล่างของเขาคับแน่นขึ้นมาทันที

ทั้งคู่แต่งงานกันมาสามปีแล้ว เรื่องบนเตียงนั้นไม่เคยขาด พอซูป้านเซี่ยเห็นท่าทางของมู่หนานจือ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“รีบไปอาบน้ำเถอะ” ซูป้านเซี่ยลุกออกจากเตียง แล้วหยิบชุดนอนของมู่หนานจือออกมาจากตู้เสื้อผ้า แล้วผลักเขาเข้าไปในห้องน้ำ

พอได้ยินเสียงน้ำดังออกมาจากห้องน้ำ และคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ตาของซูป้านเซี่ยก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

สามปีแล้วที่ซูป้านเซี่ยรับบทเป็นคุณนายมู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่เธอนั้นเป็นแค่ที่ระบายความใคร่ของมู่หนานจือในยามค่ำคืนเท่านั้น

ทุกครั้งเขาจะเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่กระหายเลือด เขาจะทรมานเธอจนเธอหมดแรง

ขณะที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หนานจือพันผ้าเช็ดตัวไว้รอบเอว ปลายผมของเขามีน้ำหยดลงมาจนถึงเอว......

“อ๊ะ” ไม่ทันที่ซูป้านเซี่ยจะตั้งตัว ผ้าเช็ดตัวก็ร่วงลงบนพรม ไม่มีการเร้าอารมณ์ใด ๆ เขาก็จัดการดันดุนเข้าไปทันที ซูป้านเซี่ยร้องออกมาด้วยความเจ็บ

ลมหายใจร้อน ๆ ของมู่หนานจือรดที่ติ่งหูของเธอ คอเรียว ๆ เต็มไปด้วยรอยรัก ผิวขาวเนียนของเธอแดงเป็นจ้ำ ๆ

ดุนของมู่หนานจือทั้งร้อนทั้งแข็ง เขากระแทกมันเข้าไปที่เธออย่างรุนแรง เขามีความช่ำชองเรื่องบนเตียงมาก สามปีที่ผ่านมา เขารู้จุดอ่อนของเธอเป็นอย่างดี ทุกครั้งที่มีอะไรกัน เขาก็มักจะกระแทกตรงจุดเสมอ

ไม่ถึงสามนาที ซูป้านเซี่ยก็ยอมแพ้ เธอเริ่มให้ความร่วมมืออย่างไม่เต็มใจ เธอส่ายเอวพริ้วไปตามจังหวะ และยกสะโพกสูงขึ้นเพื่อให้เขาแทงเข้ามาลึก ๆ

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วทั้งห้อง

“ที่รัก ผมชอบเสียงครางของคุณ ครางดัง ๆ หน่อยสิ” เสียงทุ้ม ๆ ของมู่หนานจือ ฟังแล้วมีเสน่ห์จนเธอตกอยู่ในภวังค์

ริมฝีปากที่ปิดแน่นเริ่มส่งเสียงครางออกมาอย่างเย้ายวน ทำให้คนที่ได้ยินอารมณ์คุกรุนจนห้ามใจไว้ไม่ไหว

จากบนเตียง เปลี่ยนไปที่พื้น ต่อไปยังระเบียง และไปจบที่ในห้องน้ำ มู่หนานจือนั้นเป็นเหมือนเครื่องจักรที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย เขาทำให้ซูป้านเซี่ยถึงจุดสุดยอดหลายครั้งหลายครา เขามองดูเธอค่อย ๆ หมดแรง และผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเขา

หลังจากมู่หนานจือหลับไปแล้ว ซูป้านเซี่ยก็ลืมตาขึ้น เธอเอามือใหญ่ ๆ ที่อยู่บนเอวของเธอออก แล้วเดินไปนั่งที่ริมหน้าต่างพลางเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน

สามปีแล้ว แต่มู่หนานจือจะเรียกเธอว่าที่รักก็เฉพาะเวลาที่มีอะไรกันเท่านั้น

เธอค่อย ๆ หันกลับ และมองไปที่มู่หนานจือที่กำลังหลับอยู่ เวลาที่สายตาคู่นั้นมองมาที่เธอ มันไม่เคยอ่อนโยนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อกัน2 บทที่ 2 สามปีของการแต่งงาน กับบทบาทของคนคนเดียว3 บทที่ 3 ยินยอม4 บทที่ 4 เขาอยู่ในใจฉัน5 บทที่ 5 ฝืนไปก็ไม่มีอะไรดี6 บทที่ 6 ไม่เมาไม่กลับ7 บทที่ 7 ยังไม่หย่า8 บทที่ 8 เป็นไปตามที่คาดไว้9 บทที่ 9 ฉันไม่ต้องการเขาแล้ว10 บทที่ 10 อยู่ห่างจากเธอไว้11 บทที่ 11 ไม่มีเหตุผล12 บทที่ 12 อีกด้านหนึ่งของเธอ13 บทที่ 13 เรื่องหย่า เธอเอาจริงใช่ไหม14 บทที่ 14 อาการแย่15 บทที่ 15 คงจะไม่ได้อุ้มเหลนแล้วล่ะ16 บทที่ 16 ผมจะไม่หย่ากับคุณ!17 บทที่ 17 โรงแรมคู่รัก18 บทที่ 18 พอแผลหายดีก็ลืมความเจ็บปวด19 บทที่ 19 ย้ายเข้ามาอยู่กับมู่หนานจือ?20 บทที่ 20 พวกคุณหย่ากันแล้ว21 บทที่ 21 จำไว้ว่าคุณเป็นแค่พี่สะใภ้ผม22 บทที่ 22 ลองพิจารณาผมดูหน่อยเป็นไง23 บทที่ 23 ให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหม24 บทที่ 24 ดูถูก25 บทที่ 25 ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว เล่ห์เลี่ยมแพรวพราว26 บทที่ 26 ไม่มีผัวแล้วไง เธอยังมีกิจการงานอยู่27 บทที่ 27 ฉันมีอะไรดี ทำไมคุณถึงได้ชอบฉัน28 บทที่ 28 ไม่รู้ว่ายั่วยวนไปกี่คน29 บทที่ 29 เขาเป็นคนดี แต่ไม่เหมาะกับฉัน30 บทที่ 30 กล้ายังไงมาปิดโทรศัพท์31 บทที่ 31 เลือดข้นคนจาง32 บทที่ 32 แกไม่สนใจแม่ของแกแล้วรึไง33 บทที่ 33 แกไม่เหมาะที่จะเป็นพ่อของฉัน34 บทที่ 34 ลงไม้ลงมือกับผู้หญิงของผมงั้นเหรอ35 บทที่ 35 ต้องคิดไปเองแน่ ๆ36 บทที่ 36 ผู้ชายอะไร มาตามวอแวอยู่ได้37 บทที่ 37 ผู้ชายเลวเยี่ยงกว่าหมา38 บทที่ 38 เป็นอะไรของเขา39 บทที่ 39 เป็นแผนการสมรู้ร่วมคิดทั้งนั้น?40 บทที่ 40 มันไม่ง่ายขนาดนั้น41 บทที่ 41 อาการป่วยของแม่ดูแปลกมาก42 บทที่ 42 คุณมู่กำลังจะจะอาละวาด43 บทที่ 43 ไม่เข้าไปเหยียบอีก44 บทที่ 44 คุณมู่คลุ้มคลั่งแล้ว45 บทที่ 45 แอบฟังในห้องน้ำ46 บทที่ 46 สมควรแล้วแหละ47 บทที่ 47 ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ48 บทที่ 48 แกดูแลเซี่ยเซี่ยไม่ดีใช่ไหม49 บทที่ 49 พี่สะใภ้เป็นคนไร้ยางอายขนาดนี้เลยเหรอ50 บทที่ 50 รักใคร่กลมเกลียวกัน51 บทที่ 51 มู่เฟิงฆ่าตัวตาย52 บทที่ 52 เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง53 บทที่ 53 ผมคือสามีของซูป้านเซี่ย54 บทที่ 54 ผู้ชายยั่ว55 บทที่ 55 เร่าร้อน56 บทที่ 56 คุณประสาทรึเปล่า57 บทที่ 57 คนหนุ่มสาวนั้นเร่าร้อน58 บทที่ 58 คนที่ไม่มีใครรักต่างหากที่เป็นมือที่สาม59 บทที่ 59 ช่างเป็นอีตัวที่สูงส่งดีจริง ๆ60 บทที่ 60 ถ้าไม่ขอโทษก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น61 บทที่ 61 ต่างคนต่างเกลียดขี้หน้า62 บทที่ 62 ซื้อให้เฉินยวี่ถงล่ะสิ63 บทที่ 63 เธอกล้าพูดถึงเรื่องหย่างั้นเหรอ64 บทที่ 64 คุณก็แค่ไม่พอใจเฉย ๆ65 บทที่ 65 ถ้าผมไม่อยากหย่าล่ะ?66 บทที่ 66 บ้า....ถูกวางยา67 บทที่ 67 ไม่มีผู้ชายคนไหนปฏิเสธเธอ68 บทที่ 68 ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่69 บทที่ 69 ทำไมถูกผู้หญิงเกาะแกะ70 บทที่ 70 ความหึงหวงค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง71 บทที่ 71 การยั่วยุของเฉินยวี่ถง72 บทที่ 72 คุณนายมู่เป็นฉันได้แค่คนเดียวเท่านั้น73 บทที่ 73 เฉินยวี่ถง อีตัวจอมวางแผน74 บทที่ 74 ควรจะรู้ความจริงนานแล้ว75 บทที่ 75 ยอมเธอหน่อยไม่ได้รึไง76 บทที่ 76 ไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว77 บทที่ 77 รีบหย่าขนาดนั้นเลย78 บทที่ 78 งั้นก็หย่าเถอะ79 บทที่ 79 คุณปู่ เขาไม่รักฉัน80 บทที่ 80 ความรักของคุณปู่81 บทที่ 81 พี่สะใภ้ จำฐานะของตัวเองไว้ให้ดี82 บทที่ 82 พี่สะใภ้83 บทที่ 83 ผมจะไม่หย่ากับคุณ84 บทที่ 84 ไปจากแกก็มีคนตามจีบเยอะแยะ85 บทที่ 85 เรื่องในใจของคุณปู่86 บทที่ 86 ตีสองหน้า87 บทที่ 87 มู่หนานจือเมา88 บทที่ 88 ซูป้านเซี่ยอีกแล้ว89 บทที่ 89 แผนการของเฉินยวี่ถง90 บทที่ 90 ภรรยาในนาม91 บทที่ 91 รูปภาพ92 บทที่ 92 เธอเคยรักฉันไหม93 บทที่ 93 ไปมีเรื่องกับใครรึเปล่า94 บทที่ 94 ซูป้านเซี่ยยืนกรานที่จะหย่า95 บทที่ 95 มู่ซื่อ กรุ๊ป ฉีกสัญญา96 บทที่ 96 เซี่ยเซี่ยไม่ต้องการคุณ97 บทที่ 97 พวกคุณใครเป็นพ่อของเด็ก98 บทที่ 98 พวกเขาไปแล้ว99 บทที่ 99 กลัวโดนปฏิเสธ100 บทที่ 100 คุณท้องเหรอ