จัดฉากรักวิวาห์ลวง

ตอนที่ 1. เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันเศร้าสุดขีด

พอใจนั่งกำแท่งตรวจครรภ์ในมือแน่น สิ่งที่เธอเห็นอาจเกิดจากความผิดพลาด มันไม่ควรเกิดขึ้นสิ เธอระวังตัวอย่างดีที่สุดแล้วนะ เธอพยายามไม่คิดถึงวันคืนแสนเศร้าที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

ภาพความทรงจำนั่นตามหลอกหลอนไม่หยุดหย่อน เธอตื่นขึ้นมาในสถานที่ไม่คุ้นเคยสักนิด เป็นบ้านของใครสักคนหนึ่ง บ้านที่สวยถูกใจที่สุด แม้เธอจะเห็นผ่านตาตัวเองแค่...ครั้งเดียว

เธอนั่งอยู่บนเตียง ที่นอนที่สภาพเหมือนถูกระเบิดลง!!

ผ้าปูที่นอนหลุดลุ่ย ผ้าห่มกองอยู่ข้างเตียง หมอนขนเป็ดแตกปริ มีขนเป็ดติดค้างอยู่บนเพดาน และกระจายเต็มพื้นไปหมด

พอใจผวาไปคว้าผ้าห่มมาคลุมตัว เธอไม่ได้ดัดจริตหรอกนะ แต่เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวเธอตอนนี้ ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น เธอนอนโป้อยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบที่ไม่ต้องเดาเลย เธอผ่านค่ำคืนเหล่านั้นมา กับใครบางคน ที่นึกเค้าหน้าไม่ออกสักนิด รู้แค่ว่า...บางสิ่งที่สู้เก็บรักษาอย่างดีกระจุยไปหมดแล้ว เพราะฝีมือของเขาผู้นั้น

สิ่งแรกที่เธอทำหลังตั้งสติได้

เธอรีบลนลานลงจากเตียง ฉวยเสื้อยืดตัวหนึ่งที่หล่นอยู่บนพื้นมาสวมลวกๆ และกวาดตามองหากางเกงของตนเอง แต่พยายามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ พอใจเม้มปากช่างใจ เธอเสียเวลานานเกินไปสำหรับการอยู่ที่นี่

ในเมื่อเสื้อผ้าของเธออันตทานหายไปจนหมด

ดังนั้นเสื้อหรือกางเกงของใครก็ได้ เธอควรรีบคว้าไว้ และไปจากที่นี่ เธอไม่มีความกล้ามากพอที่จะอยู่เผชิญหน้ากับใครคนนั้นตอนนี้หรอก

พอใจฉวยกางเกงตัวหนึ่งที่แน่ใจว่าเล็กที่สุดเท่าที่หาได้ในตู้เสื้อผ้าใบนั้น ไม่มีเวลาคิดทบทวนอะไรอีกเลย นอกจากรีบเผ่นออกไปจากขุมนรกนี่ให้เร็วที่สุด

แต่เธอแทบไม่มีอะไรติดตัวเลย โชคดีที่เจอธบัตรสีเทาหนึ่งแบงก์ตกอยู่ที่พื้น ช่วงที่กระโดดหย็องแหย็งเพื่อสวมกางเกงตัวนั้น เธอกำธนบัตรเผ่นออกจากบ้านหลังนั้นทันที พอใจชะงักเล็กน้อย เมื่อโผล่พ้นประตูบ้าน สิ่งแรกที่เห็นคือท้องทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา

เธออยู่ในผับ เมามายไร้สติ หลังทะเลาะกับบิดาครั้งใหญ่

พ่อที่บอกว่ารักเธอมากกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกใบนี้ แต่พ่อคนนี้แหละ ที่พาผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้านทันที หลังแม่เธอตายยังไม่ครบหนึ่งอาทิตย์ พร้อมกับลูกติดเพศหญิงที่มีอายุน้อยกว่าเธอ....แค่สองเดือน

นับจากวันนั้น ระยะห่างระหว่างเธอกับพ่อ ก็ขยายเพิ่มขึ้นทุกๆ วัน

พอใจพยายามไม่สนใจ ทำตัวเหมือนอยู่คนเดียวในบ้าน มองสามคนนั้นเหมือนอากาศธาตุ เธอทำสำเร็จ แต่คนที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟคือพ่อของเธอเอง

“ต้องให้พ่อกราบแกเลยไหมหะ แกถึงจะยอมฟังพ่อพูดสักที”

เสียงพ่อกระแทกโสตประสาทเธอ แต่พอใจก็ยังแสร้งทำเป็นหูทวนลม แสร้งไม่ได้ยินสิ่งที่ท่านพูด

“คุณพี่คะใจเย็นๆ ค่ะลูกสาวคุณพี่ แค่กำลังน้อยใจ” เสียงหวานแหลมเหมือนเสียงแม่มด กับสีหน้าผสมความเยาะเย้ยนั่นทำให้มือของพอใจสั่นระริก

“ใช่ค่ะคุณพ่อ พี่พอแค่น้อยใจ ที่คุณพ่อไม่รักเธอ เท่ากับที่รักแป้ง” เสียงหวานที่พอใจแค่นว่าในใจมาตลอด น้องสาวของเธอแอ๊บเป็นสาวน้อยแสนซื่อเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่เมื่อใดที่หล่อนถอดหน้ากากดัดจริตนั่นออก พ่อัเธอ หรือผู้ชายที่มาติดพันหล่อนอาจไม่เชื่อ ว่านั่นคือผู้หญิงคนเดียวกัน

เธอเคยเห็นโฉมหน้าของหล่อนมาแล้ว

น้องสาวเธอชื่อ แป้งร่ำ ส่วนแม่ของเธอชื่อ เดือนฉาย

ส่วนพ่อผู้โง่เง่าของพอใจชื่อ พร้อม

“ยัยแป้ง พูดอะไรแบบนั้นละลูก คุณพี่รักลูกและหนูพอเท่าๆ กันเลยนะ” เดือนฉายแย้ง และแอบยิ้มเยาะลูกเลี้ยง

“หยุดพูดเถอะค่ะ พอสะอิดสะเอียน” พอใจตวาด เบือนหน้าหนี เธอเกลียดพวกเขา รวมทั้งเกลียดขี้หน้าพ่อตัวเองด้วย ผู้ชายที่ทรยศแม่เธอ ตั้งแต่ที่แม่ยังไม่ทันตาย

“ยัยพอ ให้เกียรติคุณเดือนหน่อยสิ เขาเป็นแม่แกนะ”

พอใจเหยียดยิ้ม “พอมีแม่แค่คนเดียวค่ะ อย่าพยายามยัดเยียดคนอื่นมาเป็นแม่พออีกเลย”