เขยไม่เอาถ่านกับตำนานลูกเศรษฐี

ณ แผนกต้อนรับของบริษัท อีสท์เดย์ เดคคอร์เรชั่น เมืองจิ่วเจียง ประเทศอเมริกา

“นี่คือกาแฟที่คุณฟางจืออางสั่งไว้ค่ะ จะให้ไปส่งไว้ที่ไหนดีครับ？”

หลินเทียนถือถุงกระดาษในมืออย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะทำกาแฟหกอยู่ด้านใน

ผู้ช่วยหญิงที่แผนกต้อนรับมองพิจารณาหลินเทียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็พูดด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามว่า “ตามฉันมา”

หลินเทียนเดิมเป็นคนขับอูเบอร์ แต่วันนี้เขาได้รับคำสั่งซื้อเดลิเวอรี่โดยไม่คาดคิดพร้อมเงินพิเศษ แล้วก็ยังได้ค่าส่งแบบเร่งด่วนเพิ่มมาอีกสองร้อยดอลลาร์ เขาถึงได้มาที่นี่

หลังจากนั้นไม่นาน หลินเทียนก็เดินตามผู้ช่วยหญิงคนนั้นไปที่ประตูสำนักงาน

ตอนที่หลินเทียนเพิ่งจะวางมือลงบนลูกบิดประตูสำนักงาน เสียงอ่อนเสียงหวานที่ชวนปลุกอารมณ์ของผู้หญิงก็ดังมาจากข้างใน

เสียงนี้ หลินเทียนคุ้นเคยเป็นอย่างมาก มันเหมือนกับเสียงของเจียงเชียนหนิงที่เป็นภรรยาของตัวเองเลย

ไม่หรอก เขาต้องฟังผิดแน่ ๆ

แต่หลินเทียนก็ยังทนไม่ไหวจึงต้องขยับเข้าไปฟังใกล้ ๆ

“อ่าส์...คุณฟาง อย่าทำแบบนี้สิคะ...”

“ให้ผมจูบหน่อยเถอะนะ สามีที่ไม่เอาไหนคนนั้นของคุณคงไม่เคยจูบคุณมาก่อนสิท่า”

เมื่อหลินเทียนได้ยินบทสนทนานี้ เขาก็ตัวแข็งอยู่กับที่ ราวกับถูกฟ้าผ่าลงมาอย่างจัง

หลังจากนั้น เขาก็ต่อยประตูอย่างรุนแรง ก่อนตะโกนขึ้นมาเสียงดังว่า “เปิดประตู！ เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้！”

ผู้ช่วยของแผนกต้อนรับจึงรีบเข้ามาถามว่า “นี่คุณทำบ้าอะไร？”

ปั้ง

ประตูเปิดออกอย่างแรง แล้วชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าหลินเทียน

สิ่งที่ดึงดูดสายตาก็คือ รอยลิปสติกบนแก้มขวาของเขา

หลินเทียนโยนกาแฟทิ้ง แล้วก็ผลักฟางจืออางออก จากนั้นมองเข้าไปในห้อง

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผิวขาว รูปร่างโค้งเว้าเป็นสัดส่วน สวมถุงน่องสีดำ กำลังติดกระดุมที่หน้าอกให้เรียบร้อยด้วยความตื่นตระหนก

“เจียงเชียนหนิง！” หลินเทียนตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห！

ผู้หญิงที่ลุกลี้ลุกลนตรงหน้าเขา ก็คือภรรยาของเขานั่นเอง

หลินเทียนรู้สึกเหมือนถูกหินก้อนใหญ่กดทับลงมาที่หน้าอกของเขาอย่างแรง จนเขาแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

เขามองไปที่เจียงเชียนหนิงอย่างโกรธเคือง “เจียงเชียนหนิง ผมแต่งงานกับคุณมาสามปีแล้วนะ ผมออกไปทำงานเป็นคนขับอูเบอร์ในตอนกลางวัน แล้วก็ต้องคอยรับใช้ดูแลครอบครัวของคุณเมื่อกลับถึงบ้านในตอนกลางคืน ไม่ขอให้คุณเห็นว่าผมทุ่มเทไปมาก แต่ผมก็ทำดีกับคุณมากพอแล้ว！”

“สามปีที่ผ่านมา คุณไม่ยอมให้ผมแตะเนื้อต้องตัวแม้แต่นิดเลยด้วยซ้ำ！ ผมเคยคิดนะว่าคุณเป็นผู้หญิงที่มีหลักการที่ยึดถือ แต่มาวันนี้ คุณกลับไปมีอะไรกับคนอื่นในออฟฟิศ！ ทำไมคุณถึงได้ทำแบบนี้ล่ะ！ ！ ”

“ที่รัก！ คุณ...คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง！”

ในที่สุด เจียงเชียนหนิงก็ติดกระดุมเพื่อปกปิดเนินหน้าอกของเธอที่เผยออกมาจนเสร็จ

ฟางจืออางยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย แล้วก็พูดอย่างได้ใจว่า “ผมได้ยินคุณเอาแต่บ่นว่าสามีของคุณเป็นคนไร้ค่าทุกวัน ผมก็เลยอยากจะเรียกเขามา แล้วดูสิว่า เขาจะไร้ค่าขนาดไหนไง”

หลังจากพูดจบ ฟางจืออางก็มองพิจารณาไปที่หลินเทียนอย่างดูถูกเหยียดหยาม

เจียงเชียนหนิงที่ตื่นตระหนกเล็กน้อยในตอนแรก เวลานี้เธอตั้งสติได้ แล้วก็กลับมาเป็นปกติเหมือนในทุกวันแล้ว

เธอคิดในใจว่า หลินเทียนก็เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้ามาในบ้านเธอ ขนาดค่าเช่ารถเธอก็ยังต้องเป็นคนออกให้ แล้วหลินเทียนมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าเธอด้วย？

เธอเดินยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน ก่อนเชิดหน้าขึ้น แล้วก็พูดอย่างหยิ่งผยองว่า “หลินเทียน ช่วยระวังปากระวังคำพูดของคุณหน่อยนะ คุณพูดเรื่องบ้าบออะไร คุณฟางกับฉันแค่คุยเรื่องธุรกิจกันแค่นั้นเอง！”

หลินเทียนกัดฟันแน่น แล้วเย้ยหยัน “คุยเรื่องธุรกิจ จำเป็นต้องแตะเนื้อต้องตัวกันด้วยเหรอ แล้วต้องมีรอยลิปสติกทั่วใบหน้าด้วยรึไง？”

ผู้ช่วยแผนกต้อนรับยืนอยู่ที่หน้าประตู พอเห็นหลินเทียนตัวสั่นไปทั้งตัว เธอก็พูดเย้ยหยันขึ้นมาว่า “คุณเคยส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหมเนี่ย คุณเป็นแค่คนขับรถอูเบอร์ที่กระจอก ๆ คนหนึ่ง แต่บริษัท อีสท์เดย์ เดคคอร์เรชั่นของตระกูลท่านประธานฟางมีมูลค่าในท้องตลาดถึงหนึ่งพันล้าน！ ต่อให้คุณขับอูเบอร์มาเป็นร้อยปี ก็เทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวหนึ่งของท่านประธานฟางเลยด้วยซ้ำ！”

หลังจากที่ฟางจืออางฟังจนจบแล้ว เขาก็ยิ่งหยิ่งยโสมากขึ้น เขาโอบไหล่ของเจียงเชียนหนิงเอาไว้ ก่อนหยิบแก้วไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมา จากนั้นก็ยื่นให้เจียงเชียนหนิง

เจียงเชียนหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ชนแก้วกับเขา แล้วทั้งสองก็ดื่มมันรวดเดียวจนหมด

สายตาหลินเทียนจ้องเขม็งไปที่ชายโฉดหญิงชั่วที่สมคบคิดกันตรงหน้าของเขา！

เขากำหมัดแน่น จนเล็บฝังเข้าไปในเนื้อ ใจเขารู้สึกโมโหเดือดดาลมาก

เมื่อผู้ช่วยเห็นเช่นนั้น เธอก็เลิกคิ้วขึ้น “ทำไม คุณอยากใช้กำลังเหรอ？ รปภ.อยู่ไหน！”

เจียงเชียนหนิงเงยหน้าขึ้นมองหลินเทียน แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “หลินเทียน คุณจะไปดี ๆ ไหม？ หรือว่าอยากจะโดนทำร้าย？”

หลินเทียนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถือกระบองยืนอยู่รอบตัวเขา

เขาจึงค่อย ๆ คลายกำปั้นออก แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกถึงกระดูก “เจียงเชียนหนิง ผมหวังว่าสักวันหนึ่งในอนาคตข้างหน้า คุณจะไม่เสียใจนะ！”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังและเดินออกจากประตูบริษัทไป

เจียงเชียนหนิงขมวดคิ้วพลางมองไปที่แผ่นหลังของหลินเทียนที่เดินจากไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

...

พอขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว หลินเทียนก็ครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะแก้แค้นพวกเขาสองคนอย่างไรดี

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของหลินเทียนก็ดังขึ้น

เสียงที่มีอายุของพ่อบ้านหลี่ดังขึ้นมาจากในสาย

“คุณชายครับ ภารกิจการฝึกจิตใจในการเป็นลูกเขยตระกูลเจียงช่วงสามปีนี้ของคุณได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการในวันนี้แล้ว ซึ่งรางวัลที่จะได้รับคือบ้านวิลล่าที่คลาวด์ไฮ รีสอร์ทหนึ่งหลัง นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ความสามารถของคุณที่ถูกห้ามเอาไว้ จะสามารถใช้งานได้แล้ว”

“ภารกิจที่คุณต้องฝึกต่อไปคือ การฝึกอบรมด้านธุรกิจ คุณท่านได้ซื้อเอ็มแกรนด์ กรุ๊ปเอาไว้แล้ว แล้วก็จะแต่งตั้งให้คุณดำรงตำแหน่งประธานครับ”

“เคร” น้ำเสียงของหลินเทียนแหบแห้ง เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบกลับอะไรมาก

ปลายสายยังคงถามต่ออีกว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณนายเจียงเป็นยังไงบ้างครับ？ ต้องการจัดพิธีแต่งงานให้เธออย่างจริงจัง แล้วก็ให้ตำแหน่งอย่างเป็นทางการแก่เธอหรือไม่ครับ？”

สีหน้าของหลินเทียนเย็นชาขึ้นมาทันที “ไม่จำเป็นแล้วล่ะ เธอไม่คู่ควร！”