เพื่อนร้ายกลายรัก

เพื่อนร้ายกลายรัก

ดอกอ้อลู่ลม

5.0
ความคิดเห็น
6.9K
ชม
35
บท

"ฮึก ฮึก มะ เมื่อคืนไปไหนมา" เธอตัดสินใจที่จะถามมันไปตามตรงเพื่อจะได้ตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไปกับเรื่องของเธอกับมัน "ไปไหน?? ตอนไหน" "ก็ตอนที่มาส่งมีนแล้วตาร์ไปไหน" "ไปมหาลัยไงก็บอกแล้วว่าไปทำงานกลุ่ม อาจารย์มาเร่งเพราะจะปิดเทอมแล้วด้วยไม่เสร็จก็คือไม่จบปีสามนะบอกก่อนเรียนวิศวะมันยากนะมีนก็รู้" "ไม่รู้หรอกเพราะมีนไม่ได้เรียนวิศวะ" "แต่มีผัวเรียนวิศวะก็ต้องรู้หน่อยนะว่าผัวเรียนหนักเหนื่อยด้วย" "แน่ใจเหรอว่าไปทำงานกลุ่มมา" "แน่ใจดิสาบานได้ถ้าไม่เชื่อก็โทรไปถามไอ้แจ็คดูว่าเค้าอยู่มหาลัยตลอดไม่ได้ออกไปไหนเลย" "......" "ที่ถามแบบนี้มีนคิดว่าเค้าไปไหน" "ไปเอาผู้หญิงไง" "ไปเอาผู้หญิง?? ใครวะทุกวันนี้ก็เอาแต่กับเมียคนเดียวไม่ได้ไปเอาอะไรกับใครเลยจริงๆ บอกมาว่าไปเอาเรื่องไร้สาระแบบนี้มาจากไหน" เธอตัดสินใจเดินไปหยิบมือถือที่วางไว้ในครัวแล้วเปิดให้มันดูทั้งรูปทั้งข้อความที่กีกี้มันส่งมาให้ "แล้วนี่อะไร ฮือออ ฮือออ ไอ้คนเลวไอ้คนมักมาก" เธอด่ามันพร้อมกับยื่นมือถือให้มันดูหลักฐานที่เธอมีพอมันรับไปดูมันก็เปิดดูทีละรูปหลังจากที่มันดูจนครบหมดทุกอย่างทั้งรูปและข้อความแล้วมันก็ถอนหายใจเหมือนพยายามระงับอารมณ์โกรธ หรือมันจะโกรธที่เธอรู้ความจริงแล้วก็ด่ามัน มันจะทำอะไรเธอหรือเปล่า "มีน.." มันเรียกชื่อเธอก่อนจะเดินมาหาเธอที่ยืนอยู่จนเธอต้องถอยหลังหนี "ฮือออ อย่าทำไรเค้านะ ฮือออ" มันเดินมาแล้วก็ดึงเธอเข้าไปกอด "ขอโทษนะ เค้าขอโทษ"

เพื่อนร้ายกลายรัก บทที่ 1 มีน

มีน....

ตอนนี้เธอกำลังยืนทำหน้าเซ็งอยู่ตรงหน้าห้องเพราะเข้าไปไม่ได้เนื่องจากไอ้ต้าร์มันล็อกข้างในทำให้เธอไม่สามารถเข้าไปในห้องได้ที่รู้ว่ามันอยู่ในห้องก็เพราะเห็นรถของมันจอดอยู่ข้างล่าง เธอโทรหามันเป็นสิบสายมันก็ไม่รับจะว่ามันไม่ได้ยินคงไม่ใช่ แต่มันคงไม่ว่างรับเพราะมัวแต่ทำภารกิจเร่งด่วนอยู่ ที่รู้เพราะสายเรียกเข้าโทรศัพท์มันดังลอดออกมานอกห้อง และมันก็ไม่ใช่แค่เสียงโทรศัพท์ไงที่ได้ยินพอเธอแนบหูกับประตูห้องเสียงที่ได้ยินมันก็คือ....

" ตะ ต้าร์ เร็วอีกค่ะ เร็วอีก อ๊ะ อ๊ะ"

" ซี๊ดดดด จะแตกแล้ว ซี๊ดดดด อ๊าาาส์"

เห้ออออ เมื่อไหร่มันจะเสร็จซะทีนะ ถ้ารู้ว่าวันนี้มันจะพาสาวกลับมาเอากันที่ห้องเธอกลับไปนอนบ้านตัวเองดีกว่า

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด แกร๊กก......

เสียงกดรหัสประตูห้องดังไม่ถึงสิบวิประตูห้องก็เปิดออกมาพร้อมกับหญิงชายคู่หนึ่งที่อยู่ในชุดนักศึกษาแต่สภาพไม่น่าจะใช่เลยสักนิด เธอมองการแต่งกายของทั้งคู่แล้วต้องหันหน้าไปทางอื่น คือดูออกเลยว่าไปทำอะไรกันมา ไอ้ต้าร์ก็เสื้ออยู่นอกกางเกงกำลังรูดซิบส่วนกระดุมเสื้อก็ติดแค่สองเม็ดโชว์ลำคอและแผงอกที่มีแต่รอยซึ่งไม่ต้องสาธยายก็รู้ว่ามันไปโดยตัวอะไรดูดมา ส่วนผู้หญิงที่ยืนเกาะแขนมันเหมือนชะนีก็คือยัยกีกี้เพื่อนสาวดาวมหาลัยที่เธอเองก็รู้จักเป็นอย่างดีเพราะเรียนปีเดียวกัน แต่เธอกับมันไม่ถูกกันหรอกเพราะยัยกี้น่ะตอนปีหนึ่งเคยมาขอให้เธอช่วยเป็นแม่สื่อให้หน่อยเพราะนางชอบไอ้ตาร์แต่ไอ้ตาร์ไม่เคยสนใจไม่เคยมองมันเลยเพราะตอนนั้นยัยนี่ไม่ได้สวยขนาดนี้ไง คือหน้าตาก็ธรรมดานมก็เล็กไอ้ตาร์มันเลยไม่สนใจ แต่เธอก็ปฎิเสธที่จะช่วยแล้วก็เตือนด้วยความหวังดีว่าไอ้ตาร์มันมีแฟนแล้ว แต่ยัยกี้หาว่าเธอหวงก้างเพราะชอบไอ้ต้าร์ทั้งที่เธอไมไ่ด้คิดอะไรกับมันเลยจริงๆแต่ยัยกี้ไม่เชื่อแล้วก็โกรธไม่พอใจเลิกคุยกับเธอไปเลย แต่เธอก็ไม่สนใจหรอกนะจะโกรธจะอะไรก็ตามสบายแล้วแต่เลยเพราะเธอคิดว่าเธอบอกไปด้วยความหวังดี แต่พอมาตอนเปิดเทอมปีสามไม่รู้ยัยนี่ไปเกาหลีมาหรือเปล่ากลับมานี่คือสวยสะพรั่งขาวโอโมนมดูมดูมสเป๊กไอ้ต้าร์มาก แล้วผู้หญิงแบบนี้มีเหรอที่ไอ้ต้าร์มันจะไม่ชอบมันไปจีบยัยนี่เองเลยและตอนนี้ทั้งคู่ก็มาลงเอยกันที่ห้องของเธอกับมัน ทุกคนอาจจะงงว่าเธอกับมันทำไมถึงมาอยู่ด้วยกัน เรื่องมันมีที่มาที่ไป

ไอ้ตาร์เป็นเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวที่สนิทที่สุดของเธอ ที่จริงเธอไม่ได้อยากสนิทกับมันนักหรอกแต่มันเลี่ยงไม่ได้เพราะบ้านเราอยู่ใกล้กันเรียกว่ารั้วติดกันเลย พ่อแม่เธอกับพ่อแม่มันสนิทกันเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนน่ะแล้วก็มาซื้อบ้านติดกันเราสองเลยรู้จักกันตั้งแต่ยังเป็นเด็กยันโต คือตั้งแต่จำความได้ก็มีมันนี่แล่ะที่เป็นเพื่อนเล่น เข้าเรียนพร้อมกันเรียนที่เดียวกันตั้งแต่เตรียมอนุบาลยันเข้ามหาลัยไม่เคยแยกจากกันไปไหนเลย ตอนนี้เรากับมันเรียนอยู่มหาลัยปีสามแล้วอีกปีเดียวก็จะจบละและเราคงต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่อเมริกาตามสัญญาที่เคยให้พ่อไว้เมื่อหลายปีก่อน

หลายปีก่อน....

"มีนพ่อมีข่าวดีจะมาบอก"

"ข่าวดีอะไรคะพ่อ" เธอถามขณะที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะ

"โรงแรมที่อเมริกาเค้าตอบตกลงรับพ่อเข้าไปทำงานที่นั่นแล้วนะลูก เงินเดือนมากกว่าที่นี่ตั้งหลายเท่าพ่อเลยตกลงจะไปทำที่นั่นซึ่งมีสัญญา10ปี พ่อเห็นว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่พ่อจะได้ทำในสิ่งที่พ่อฝันไว้ แต่...."

"แต่อะไรคะพ่อ"

"สิ่งที่พ่อห่วงมากที่สุดก็คือลูก...มีนอาจจะต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่นั่นด้วยนะลูก"

"ย้ายไปอยู่ที่นั่นเหรอคะ มีนไม่ไปได้มั้ยคะพ่อ มีนไม่อยากไปอยู่ที่อเมริกามีนอยากอยู่ที่นี่"

"ลูกจะอยู่ได้ยังไงล่ะลูกเป็นผู้หญิงนะ"

"อยู่ได้ค่ะ มีนอยู่ได้ มีนโตแล้วนะคะมีนอยู่มอหนึ่งแล้ว"

"ไม่ได้ลูกยังไงก็ไม่ได้ พ่อเป็นห่วงมีน"

"ฮือออ มีนไม่อยากไปมีนอยากอยู่ที่นี่อยากอยู่บ้านหลังนี้ " เธอเริ่มมีน้ำตาเมื่อรู้ว่ายังไงยังไงพ่อก็ต้องให้เธอไปด้วยแต่เธอไม่อยากไป เธอคิดถึงที่นี่คิดถึงบ้านที่เคยมีแม่อยู่ด้วยกันที่นี่แม้ว่าแม่ของเธอจะจากไปนานหลายปีแล้วก็ตาม

"พ่อรู้ว่ามีนรักบ้านหลังนี้ เพราะบ้านหลังนี้มีความทรงจำดีๆของครอบครัวเรา แต่เราก็ไม่ได้จะย้ายไปอยู่ที่นั่นถาวรนี่นา สักวันเราก็ต้องกลับมา"

บ้านหลังนี้เราเคยอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก จนมาวันนึงเมื่อแม่ของเธอไปตรวจสุขภาพประจำปีแล้วพบว่าตัวเองป่วยเป็นโรงมะเร็งหลังจากนั้นมาแม่ก็เข้ารับการรักษามาเรื่อยๆแต่อาการแม่ไม่ดีขึ้นเลยจนวันนึงแม่ก็จากเธอกับพ่อไปในที่สุด เธอจำได้ดีว่าในตอนนั้นเธออายุเพียงสิบขวบเท่านั้นแต่เธอจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ดี หลังจากงานศพของแม่ผ่านไปพ่อก็เอาแต่นั่งซึมเอาแต่นั่งมองดูรูปแม่แล้วก็ร้องไห้ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ไม่เป็นอันทำอะไรงานการก็ไม่ไปทำ เธอเข้าใจความรู้สึกของพ่อดีเพราะพ่อรักแม่มากอยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีพ่อตั้งตัวไม่ทันที่แม่มาด่วนจากไปแบบนี้ จนลุงตั้มกับน้าพิมเพื่อนสนิทของพ่อที่อยู่บ้านติดกันมาเตือนสติพ่อว่าพ่อต้องเข้มแข็งพ่อจะมาอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้เพราะพ่อยังมีเธอที่ต้องดูแล หลังจากนั้นเป็นต้นมาพ่อก็กลับมาเป็นพ่อที่น่ารักของเธอเหมือนเดิมพ่อเลิกดื่มเหล้าเลิกสูบบุหรี่และตั้งหน้าตั้งตาทำงานจากตำแหน่งผู้ช่วยกุ๊กพ่อได้เลื่อนขั้นขึ้นไปเป็นเชฟ

หลังจากที่รู้ว่าตัวเองต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่อเมริกาเธอจึงรีบวิ่งไปหาน้าพิมที่บ้านทันที น้าพิมเป็นแม่ของไอ้ตาร์น้าพิมเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของเธอเลยก็ว่าได้เพราะตั้งแต่แม่เธอเสียไปก็ได้น้าพิมนี่แล่ะที่คอยดูแลเธอเวลาที่พ่อของเธอต้องไปทำงานแม้ที่ผ่านมาพ่อจะไม่ค่อยมีเวลาให้เธอซึ่งเธอก็เข้าใจพ่อดีว่าพ่อต้องทำงานหาเงินเลี้ยงเธอเพียงลำพังเธอไม่เคยน้อยใจท่านเลยสักครั้ง

"น้าพิม ฮือออ น้าพิมจ๋า"

"อ้าวมีนร้องไห้ทำไมลูกใครเป็นอะไร" น้าพิมที่กำลังนั่งดูละครอยู่ก็ทักขึ้นเมื่อเห็นเธอวิ่งร้องไห้เข้าบ้านมา

"ฮืออออ พ่อจะให้มีนไปอยู่อเมริกากับพ่อ มีนไม่อยากไป ฮืออออ"

"อ๋อนึกว่าเรื่องอะไร แล้วทำไมมีนถึงไม่อยากไปล่ะ ใครๆก็อยากไปเรียนเมืองนอกกันทั้งนั้น"

"ใช่ ฉันยังอยากไปเลยทำไมเธอไม่อยากไปวะ" เธอหันไปมองหน้าไอ้ตาร์ที่มันกำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่หน้าจอคอม

"เรารักบ้านเราเราอยากอยู่ที่บ้านเรา เราไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ฮืออออ " ในตอนนั้นเธอร้องไห้หนักมากเพราะตั้งรับไม่ทันที่จู่ๆจะต้องไปอยู่ที่อื่นซึ่งมันไกลมากถึงมากที่สุด

"ไร้สาระว่ะเรื่องแค่นี่้ร้องไห้ยังกะจะเป็นจะตาย"

"เงียบไปเลยนะเล่นเกมส์ของนายไปต้าร์ ฮือออ น้าพิม ช่วยคุยกับพ่อให้มีนหน่อย มีนไม่อยากไป" เธอไม่อยากคุยกับมันเธอเลยหันไปอ้อนวอนขอร้องน้าพิมต่อ

"เอาไงดีคะพี่ตั้ม พิมสงสารยัยมีนจัง" น้าพิมหันไปถามลุงตั้มพ่อของไอ้ต้าร์

"เอางี้ เดี๋ยวพี่ลองไปคุยกับไอ้เมษดู"

"ขอบคุณค่ะลุงตั้ม" เธอรีบวิ่งไปขอบคุณลุงตั้มทันทีเมื่อท่านบอกจะไปช่วยคุยกับพ่อให้

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ ดอกอ้อลู่ลม

ข้อมูลเพิ่มเติม
ร้ายเล่ห์ลวงรัก

ร้ายเล่ห์ลวงรัก

โรแมนติก

5.0

แจ้งก่อนอ่าน.....เรื่องนี้มีคำหยาบคายและมีการกระทำที่รุนแรงในบางEPเพราะฉะนั้นใครโลกสวยหรือไม่ชอบนิยายแนวนี้โปรดเลื่อนผ่านXX เขาเอื้อมมือไปที่หัวเตียงแล้วหยิบซองสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ฉันคุ้นตาออกมาเพราะฉันเคยเก็บเศษซากของมันมาก่อน มันคือถุงยางอนามัย "คุณธามคะ อย่า!!!" ฉันกำลังจะบอกกับเขาว่าอย่าทำเพราะฉันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรแต่เขากลับเข้าใจไปอีกอย่าง "ทำไม หรืออยากเอาสดกับกู อย่าหวังเลยว่ากูจะยอมสดกับคนอย่างมึง" สวบ!!!! ปึ่ก!!!!! "ไม่ กรี๊ดดดดดดด" ฉันกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเขาสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดทางฉันเจ็บแปลบไปทั้งร่างกาย จนน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด "เชี่ย!!! มึง ไม่เคยเหรอวะ" คุณธามก้มมองดูจุดเชื่อมต่อแล้วอุทานออกมา

กลลวงร้ายซ่อนรัก

กลลวงร้ายซ่อนรัก

โรแมนติก

5.0

"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น" "ค่ะ" ฉันฝืนความรู้สึกแล้วตอบออกไป ฉันไม่คิดว่าพี่ภูจะรับผิดชอบอะไรอยู่แล้วคำพูดของเขาเมื่อคืนฉันยังจำขึ้นใจ "และฉันก็หวังว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นไปฟ้องแม่ฉันอีกว่าฉันรังแกเธอ" "ค่ะ" "สรุปก็คือเธอห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาดเพราะไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องที่เธอเคยโกหกไปบอกพ่อเธอรวมถึงย่าเธอด้วยว่าเธอโกหกสร้างเรื่องหาว่าฉันล่วงเกินเธอทั้งที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ทำ เธอคิดเอาก็แล้วกันว่าย่าเธอจะผิดหวังแค่ไหนที่หลานสาวสุดที่รักของท่านสร้างเรื่องโกหกหน้าด้านๆ เพื่อจับผู้ชาย" ฉันก้มหน้าแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง "เข้าใจที่พูดใช่ไหม" "อื้มมม" ฉันตอบเขาได้แค่นั้นเพราะพูดอะไรไม่ออกกลัวเขาจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังร้องไห้อยู่ "แต่ความผิดของเธอยังไม่หมดฉันยังไม่พอใจเพราะฉะนั้นเธอต้องมาที่นี่ทุกครั้งที่ฉันต้องการ แต่ถ้าเธอดื้อไม่ยอมมาฉันจะไปลากตัวเธอถึงบ้านไม่เชื่อก็คอยดู" "พี่ติดใจอัยก็บอกว่าเถอะไม่ต้องเอาเรื่องผิดไม่ผิดมาเป็นข้ออ้างหรอก" ฉันโต้กลับเพราะฉันไม่อยากให้พี่ภูคิดว่าฉันกลัวเขา "เธอพูดว่าไงนะฉันเนี่ยนะติดใจเธอ เหอะพูดผิดพูดใหม่ได้นะ"

ล่ามรักร้ายนายคาสโนว่า

ล่ามรักร้ายนายคาสโนว่า

โรแมนติก

5.0

"เธอชอบเพื่อนฉันเหรอวะ เหอะดูสารรูปตัวเองซะก่อนเหอะยัยอ้วนก่อนจะมาบอกรักใครไอ้คิมมันหล่อขนาดนั้นเธอคิดว่ามันจะมาชอบผู้หญิงที่ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่แบบเธองั้นเหรอห๊ะ อย่างเธอมันไม่มองให้เปลืองลูกกะตาหรอกตัดใจจากมันซะเถอะ" "แต่...ฉันชอบคิมจริงๆนะ" "อย่างเธอถ้าอยากให้ไอ้คิมชอบมันก็พอมีวิธีอยู่นะอยากรู้มั้ยฉันจะบอก" "บอกมาสิ" "ข้อหนึ่งเธอคงต้องไปตายแล้วเกิดใหม่" "ห๊ะนายว่าอะไรนะ!!!" "ฟังฉันยังพูดไม่จบ ฉันยังมีข้อสองให้เธอเลือกนั่นก็คือเธอต้องไปศัลยกรรมให้มันดูดีกว่านี้ไม่แน่ไอ้คิมมันอาจจะหันมาสนใจเธอก็ได้ แต่..ฉันว่าเบ้าหน้าอย่างเธอคงไปไม่รอดทำไปก็แค่นั้นเปลืองเงินเปลืองแรงหมอเปล่าๆ เพราะฉะนั้นเธอตัดใจจากมันซะ" เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของชมจันทร์พยาบาลสาวสวยกับอาร์ตเพื่อนสนิทของคิมหันต์จากเรื่อง ชังรักเมียรับใช้ นะคะ

หนังสือที่คุณอาจชอบ

โซ่ผูกรัก

โซ่ผูกรัก

ดอกอ้อลู่ลม

"ไปเอาเด็กออกซะ" "ธีร์" ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากปากของเขา "ได้ยินไหม ไปเอาเด็กออกซะ" "เราทำไมได้ลูกไม่ผิดเราทำร้ายแกไม่ได้" "แต่ฉันไม่ต้องการเด็กและก้ไม่ต้องการเธอแล้วด้วย" " ธีร์อย่าบังคับให้เราทำแบบนี้เราขอร้องเด็กในท้องแกคือลูกของเรานะ แกอยู่ในนี้" ฉันพยายามเอามือของเขามาจับที่หน้าท้องของฉันเผื่อเขาจะสัมผัสได้ถึงลูกแต่เขากลับสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี "ฉันบอกว่าไงว่าฉันไม่ต้องการเด็กและตอนนี้ฉันก็ไม่ต้องการเธอด้วย ไปเอาเด็กออกซะจากนั้นเธอกับฉันเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกสี่ปีที่ผ่านมาฉันจะชดเชยเป็นเงินให้" เขาพูดพร้อมกับหยิบเงินในกระเป๋าทั้งหมดที่มีแล้วโยนใส่หน้าฉัน "ไม่เราไม่ต้องการเงินเราแค่ต้องการธีร์ต้องการลูก ขอร้องล่ะอย่าใจร้ายกับเรากับลูกเลยนะเราขอร้อง ฮึก ฮึก" ฉันร้องไห้พร้อมกับก้มลงกราบแทบเท้าเขาเพื่อขอร้อความเห็นใจ "เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ธีร์ ฮึก ฮึก ฮืออออ แต่ถ้าธีร์จะบังคับให้เราทำร้ายลูกเราขอตายพร้อมกับลูกเลยดีกว่า" ฉัพยายามหาคำพูดเพื่อให้เขาเห็นใจแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เห็นใจเลยสักนิดทำไมเขาใจร้ายได้ขนาดนี้ "นั่นมันเรื่องของเธอจะอยู่หรือจะตายก็เรื่องของเธอ"

ไฟรักเร่าร้อน NC18++

ไฟรักเร่าร้อน NC18++

Me'JinJin

คิณ อัคนี สุริยวานิชกุล ทายาทคนโตของสุริยวานิชกุลกรุ๊ป อายุ 26 ปี นักธุรกิจหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เย็นชากับผู้หญิงทั้งโลกยกเว้นเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เอย อรนลิน "เมื่อเขาดึงเธอเข้ามาในวังวนของไฟรักที่แผดเผาหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้ไหม้ไปทั้งดวง" "เธอแน่ใจนะว่าจะให้ฉันช่วยค่าตอบแทนมันสูงเธอจ่ายไหวเหรอ?" เอย อรนลิน พิศาลวรางกูล ดาวเด่นของวงการบันเทิงที่ผันตัวไปรับบทนางร้าย เธอสวย เซ็กซี่ ขี้ยั่วกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น "เขาคือดวงไฟที่จุดประกายขึ้นในหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้หลงเริงร่าอยู่ในวังวนแห่งไฟรัก" "อะ อึก จะ เจ็บ เอยเจ็บค่ะคุณคิณ"

17+ Married เจ้าสาวสายเคี้ยว

17+ Married เจ้าสาวสายเคี้ยว

Sweet_Moon

เกิดอะไรขึ้น!เมื่อจู่ๆ แม่ดันส่งใครไม่รู้มาดูแลผม ทั้งที่ผมไม่ได้ต้องการเลยสักนิดกับคำว่า 'ว่าที่คู่หมั้น’ จะมาดูแลผมนับจากนี้เป็นต้นไป เฮ้ย บ้าไปแล้ว สายเคี้ยวอย่างผมไม่มีวันแต่งงานหรอกนะเว้ย ! ฝันไปเถอะว่าจะหยุด 'พี่บอลสายเคี้ยว' ไปได้ แถมสาวเจ้าที่เป็นคู่หมั้นผม อายุเพียงแค่สิบเจ็ดปี! แม่กำลังให้ผมแต่งงานกับเด็กเหรอวะ ไม่มีทางหรอกเป็นไงเป็นกัน! จะทำให้ทนไม่ได้ จนต้องถอนหมั้นไปเลย... คอยดู “อยากมีผัวจนตัวสั่นเลยหรือไง? อายุแค่นี้ไปเรียนให้จบดีกว่ามะ” “ไม่ได้อยากมีผัวจนตัวสั่นหรอกค่ะ เพียงแต่หนูต้องมาทำหน้าที่ของตัวเองก็เท่านั้น” ในเมื่อมาทำเพราะหน้าที่ ผมก็จัดให้แล้วกัน... จัดการให้หายไปจากชีวิตของผมไง หึ

ถึงป๋าดุ(ดัน)หนูก็ไหว

ถึงป๋าดุ(ดัน)หนูก็ไหว

ผลิกา(เลอบัว)

เมื่อผู้หญิงที่เพื่อนๆ ตั้งสมญานามว่าแม่ชีอย่างเธอจับพลัดจับผลูต้องมาเจอกับผู้ชายหน้านิ่งที่เอะอะกอด เอะอะจูบอย่างเขา อา…แล้วพ่อคุณก็ดันเป็นโรคนอนไม่หลับ จะต้องนอนกอดเธอเท่านั้นด้วย แบบนี้เธอจะเอาตัวรอดได้ยังไงล่ะ “ชอบอาหารเหนือไหม” “ชอบมากเลยคุณ ให้กินทุกวันยังได้เลย” “มากพอจะอยู่ที่นี่ไหม” “แค่กๆๆ” …………… …………………………………………………………………………………………………………………………. “คุณ! เอากระบอกไฟฉายออกไปวางที่อื่นก่อนได้ไหม มันดันหลังฉัน ฉันนอนไม่หลับ” คนที่ใกล้จะหลับบอกเสียงอู้อี้ “เอ้อ! ไม่มีนี่” เขาบอกเสียงอึกอัก “มันจะไม่มีได้ไง ก็มันดันหลังฉันอยู่เนี่ย” เธอมั่นใจว่ามีแน่ๆ ก็หลักฐานมันทนโท่ขนาดนี้ “อืม! นอนเถอะ ไม่มีหรอก” “จะไม่มีได้ไง ก็นี่ไง” คุณเธอยืนยันด้วยการคว้าหมับเข้าให้ พร้อมหันกลับมา หวังงัดหลักฐานที่อยู่ในมือมาพิสูจน์ให้ได้เห็นกันจะๆ คาตา แต่… ตึก ตึก ตึก อา…! ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่คาตา แต่ยังคามือเธอด้วย เธออ้าปากตาค้างราวกับกำลังตกตะลึงสุดขีด ก่อนจะก้มมองไอ้ที่คิดว่าเป็นกระบอกไฟฉายในมือสลับกับเงยหน้ามองเขา จากนั้นก็… “กรี๊ด…!” เธอร้องลั่นพร้อมกับยื่นเท้าถีบออกไปสุดแรง ตุบ! คนไม่ทันตั้งตัวร่วงตุ้บลงไปบนพื้น ครั้นพอจะลุกขึ้น คุณเธอก็ตะโกนเสียงดังลั่นขึ้นมาอีก “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะไอ้คนลามก คนเลว คุณมันทุเรศที่สุด คุณให้ฉันจับไอ้นั่นของคุณ มัน…อี๋…! เธอพูดพลางทำท่าขยะแขยง แล้วมาส่องกระบอกไฟฉายพ่อเลี้ยงพร้อมกันนะคะ

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
เพื่อนร้ายกลายรัก เพื่อนร้ายกลายรัก ดอกอ้อลู่ลม โรแมนติก
“"ฮึก ฮึก มะ เมื่อคืนไปไหนมา" เธอตัดสินใจที่จะถามมันไปตามตรงเพื่อจะได้ตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไปกับเรื่องของเธอกับมัน "ไปไหน?? ตอนไหน" "ก็ตอนที่มาส่งมีนแล้วตาร์ไปไหน" "ไปมหาลัยไงก็บอกแล้วว่าไปทำงานกลุ่ม อาจารย์มาเร่งเพราะจะปิดเทอมแล้วด้วยไม่เสร็จก็คือไม่จบปีสามนะบอกก่อนเรียนวิศวะมันยากนะมีนก็รู้" "ไม่รู้หรอกเพราะมีนไม่ได้เรียนวิศวะ" "แต่มีผัวเรียนวิศวะก็ต้องรู้หน่อยนะว่าผัวเรียนหนักเหนื่อยด้วย" "แน่ใจเหรอว่าไปทำงานกลุ่มมา" "แน่ใจดิสาบานได้ถ้าไม่เชื่อก็โทรไปถามไอ้แจ็คดูว่าเค้าอยู่มหาลัยตลอดไม่ได้ออกไปไหนเลย" "......" "ที่ถามแบบนี้มีนคิดว่าเค้าไปไหน" "ไปเอาผู้หญิงไง" "ไปเอาผู้หญิง?? ใครวะทุกวันนี้ก็เอาแต่กับเมียคนเดียวไม่ได้ไปเอาอะไรกับใครเลยจริงๆ บอกมาว่าไปเอาเรื่องไร้สาระแบบนี้มาจากไหน" เธอตัดสินใจเดินไปหยิบมือถือที่วางไว้ในครัวแล้วเปิดให้มันดูทั้งรูปทั้งข้อความที่กีกี้มันส่งมาให้ "แล้วนี่อะไร ฮือออ ฮือออ ไอ้คนเลวไอ้คนมักมาก" เธอด่ามันพร้อมกับยื่นมือถือให้มันดูหลักฐานที่เธอมีพอมันรับไปดูมันก็เปิดดูทีละรูปหลังจากที่มันดูจนครบหมดทุกอย่างทั้งรูปและข้อความแล้วมันก็ถอนหายใจเหมือนพยายามระงับอารมณ์โกรธ หรือมันจะโกรธที่เธอรู้ความจริงแล้วก็ด่ามัน มันจะทำอะไรเธอหรือเปล่า "มีน.." มันเรียกชื่อเธอก่อนจะเดินมาหาเธอที่ยืนอยู่จนเธอต้องถอยหลังหนี "ฮือออ อย่าทำไรเค้านะ ฮือออ" มันเดินมาแล้วก็ดึงเธอเข้าไปกอด "ขอโทษนะ เค้าขอโทษ"”
1

บทที่ 1 มีน

02/08/2023

2

บทที่ 2 อารมณ์ไม่ดี

02/08/2023

3

บทที่ 3 บอกเลิก

02/08/2023

4

บทที่ 4 ตาร์คนดี

02/08/2023

5

บทที่ 5 เข้าใจผิด

02/08/2023

6

บทที่ 6 กูจะเอา nc

02/08/2023

7

บทที่ 7 กูคือผัวคนแรกnc++

02/08/2023

8

บทที่ 8 เพื่อนที่ไหนเอากัน

02/08/2023

9

บทที่ 9 เมียอยู่ไหนผัวก็ต้องอยู่นั่น NC++

02/08/2023

10

บทที่ 10 ไม่ได้รัก ไม่แต่ง

02/08/2023

11

บทที่ 11 เคยมีแฟนแต่เลิกไปแล้ว

02/08/2023

12

บทที่ 12 รับผิดชอบ

02/08/2023

13

บทที่ 13 สวัสดีครับลูก พ่อชื่อตาร์นะ

02/08/2023

14

บทที่ 14 พ่อจ๋า แม่จ๋าnc++

02/08/2023

15

บทที่ 15 ขอโทษนะ

02/08/2023

16

บทที่ 16 ผัวบอกรัก

02/08/2023

17

บทที่ 17 เมียเก่าเมียใหม่

02/08/2023

18

บทที่ 18 หยุดเห่ากันได้หรือยัง

02/08/2023

19

บทที่ 19 ขย่มแรงๆNC++

02/08/2023

20

บทที่ 20 อิเมียขี้ยั่ว ท้องแล้วหื่นNC++

02/08/2023

21

บทที่ 21 คลอดลูก

02/08/2023

22

บทที่ 22 เด็กชายภูตะวัน

02/08/2023

23

บทที่ 23 กิ๊กเก่า

02/08/2023

24

บทที่ 24 จัดการ น้องพลอย

02/08/2023

25

บทที่ 25 กูรักมึงนะ nc++

02/08/2023

26

บทที่ 26 nc++จัดหนักตอนเช้า

02/08/2023

27

บทที่ 27 แค่น้องสาว

02/08/2023

28

บทที่ 28 ตาร์สายเปย์

02/08/2023

29

บทที่ 29 มีชู้

02/08/2023

30

บทที่ 30 แฟนไม่มี มีแต่ผัวกับลูกอีกหนึ่ง

02/08/2023

31

บทที่ 31 ของอร่อย nc++

02/08/2023

32

บทที่ 32 บนรถ nc++

02/08/2023

33

บทที่ 33 แพ้ท้องแทนเมีย

02/08/2023

34

บทที่ 34 คุณพ่อลูกแฝด

02/08/2023

35

บทที่ 35 ตอนจบ

02/08/2023