มนต์​รัก​โรมานซ์​ฉบับ​บ้าน​ทุ่ง​

สินทรลูกชายกำนันเสริม ผู้รั้งตำแหน่งผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านบ้านคำปลิง ซึ่งผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่คือยายเภาแม่บังเกิดเกล้าของสินทรนั่นเอง เรียกว่ามีความประสงค์จะรับใช้พ่อแม่พี่น้องชาวบ้านคำปลิง และชาวตำบลห้วยไผ่ตงกันทั้งครอบครัว

ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านหนุ่มใหญ่วัย34ปี รูปร่างแข็งแรงกำยำด้วยว่าขยันเอาการเอางาน ขุดไร่ ถางคลอง แบกหาม หนักเบาไม่เคยหวั่น หน้าตารึก็หล่อเหลาเอาการ สาวเล็กสาวน้อยในตำบลทอดสะพานสายตาให้ไม่เว้นแต่ล่ะวัน แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าสินทรจะให้ความสนใจใครเป็นพิเศษ

ช่วงบ่ายแก่ๆ ของฤดูกาลปลายร้อนค่อนฝน อากาศอบอ้าวเหลือจะทน ชายหนุ่มฝืนข่มตาให้นอนกลางวันต่อไปไม่ได้ จึงลุกขึ้นหยิบผ้าขาวม้าคาดเอวเดินตรงไปยังลำธารห้วยโตกโตน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเถียงนาน้อยคอยรักของเขา สองข้างทางริมลำธารเต็มไปด้วยสุมทุมพุ่มไม้ใหญ่น้อยขึ้นอยู่ร่ายล้อม ร่มรื่นเย็นตาเย็นกาย

ครั้นพอเดินมาใกล้จะถึงที่หมายก็ตาดีเหลือบไปเห็นดาวใจ เด็กสาววัย 16 ย่าง 17 กำลังเล่นน้ำอย่างเพลิดเพลินอยู่กลางลำธาร

เขาจึงรีบมุดตัวเข้าไปในพุ่มไม้ข้างลำธารทันที!

จะเรียกว่าเป็นโชคดีของสินทรก็ได้ ในขณะที่ดาวใจกำลังตีโป่งว่ายน้ำเล่นอยู่กลางลำธารผ้าถุงเจ้ากรรมดันหลุด ลอยตามน้ำไปติดที่ริมลำธาร

สาวน้อยตกใจหันรีหันขวาง มองซ้ายแลขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น จึงเร่งว่ายน้ำไปยังริมลำธาร พอเจอน้ำตื้นก็ทั้งเดินกึ่งวิ่งหวังจะไปหยิบผ้าถุง

สินทรได้เห็นเรือนร่างเปล่าเปลือยขาวนวลอวบอั๋นนั้นเต็มสองตา เด็กสาววัย 16 ปีแต่สองเต้าตึงวัดแล้วคงไม่ต่ำกว่า 36 นิ้ว วิ่งทีกระเด้งดึ่งๆ ฟัดเบียดกันไปมา เอวสะโพกคอดผายรับก้นงอนงามกับขาเรียวๆ สวยงามลงตัวไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะโหนกหลังเต่าอวบอูมใหญ่กว่าฝ่ามือเลยกระมัง

เห็นอย่างนั้นชายหนุ่มก็มองซ้ายมองขวาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอีก จึงโผล่ออกไปหยิบผ้าถุงของดาวใจขึ้นมา

!!!

เด็กสาวตกใจจนสะดุ้ง รีบยกมือมาปิดหน้าอกกับของสงวนเอาไว้ แล้วนั่งลงในน้ำที่ตื้นเพียงครึ่งแข้ง

“ว้าย! น้าสิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เอาผ้าถุงฉันมานะ”

ตาเถรยายชีเวรกรรมอะไรของอีดาวใจ!

สินทรทำเสียงจุ๊ๆๆ เป็นจิ้งจก สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยอารมณ์หื่นกระหายใคร่กระสันเหลือคณา

“แม่เจ้าโว้ย! อีดาวใจ ข้าเห็นเอ็งมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ตอนนี้หอยเท่าฝ่าตีนข้าแล้วหรือว่ะเนี่ย”

“น้าสินพูดบ้าอะไรเอาผ้าถุงฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่”

“ยังกะข้ากลัวแม่กับพ่อเอ็งนิ!”

“น้าสินเอาผ้าถุงมาให้ฉันเถอะเดี๋ยวคนมาเห็น”

“เห็นก็เห็นเอ็ง ไม่ได้เห็นข้า แล้วไหน เสื้อในกางเกงในเอ็งถอดไว้ไหนวะ”

สิ้นเสียงหยอกเย้าก็ถูกดาวใจมองค้อนสีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

“น้าสิน! ไอ้ผู้ใหญ่รังแกเด็ก แก่แล้วยังรังแกเด็กอีก คอยดูฉันจะฟ้อง......”

“ฟ้องใคร?”

“น้าสิน!”

“เออ! แหกปากดังๆ เดี๋ยวคนก็ได้แห่กันมาดูหอยดูนมเอ็งทั้งหมู่บ้าน” สินทรยียวน

“น้าสิน.... ฉันไหว้ล่ะ ขอผ้าถุงฉันเถอะ” ดาวใจฉลาดรีบทำตัวอ่อนน้อมเมื่อรู้ว่าตนไม่มีทางต่อรอง

“ก็ได้ แต่เอ็งต้องไปเอากางเกงในเอ็งมาแลก”

“กางเกงในฉันก็อยู่ข้างพุ่มไม้นั่นไง”

สินทรมองตามนิ้วมือของดาวใจ ทันทีที่เห็นกองเสื้อผ้าของเธอ ก็รีบปรี่เข้าไปหยิบกางเกงในกับเสื้อในสีดำขึ้นมา

“เอาล่ะๆ เอ็งขึ้นมาได้แล้ว ข้าจะคืนผ้าถุงให้”

“น้าโยนมานี่ฉันจะไปใส่เอง” ดาวใจเสนอ

หากแต่คนทะลึ่งไม่ยอมทำตาม

“ไม่ได้! ขึ้นมาเอาเอง รับของจากผู้ใหญ่เอ็งต้องรับกับมือ แม่เอ็งไม่สอนรึ!”

ทำเป็นอ้างเรื่องมารยาท แท้จริงแค่อยากจะหลอกดูของดี ให้เต็มตาอีกสักรอบ

“อุ๊ย....น้าสิน....” ดาวใจทำท่าจะร้องไห้

“ขึ้นมาเหอะน่ะ ข้าเห็นหมดแล้ว นมใหญ่ๆ หอยใหญ่ๆของเอ็ง”

ดาวใจอายจนหน้าแดงก่ำ หากแต่จำใจต้องเดินเอามือปิดของลับของสงวนขึ้นมาเอาผ้าถุง

บ่องเอ็นกลางลำตัวแข็งจนเจ็บเสียวท้องน้อย เมื่อได้เห็นเรือนร่างของดาวใจเต็มตาอีกรอบ ถึงแม้จะมีมือปิดบังของลับของสงวนเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้ปิดมิดเสียทีเดียว

“ของแข็งเลยกู” สินทรบ่นอุอิในลำคอ

“ขอผ้าถุงฉันเถอะจ้ะ” เมื่อมาอยู่ตรงหน้าผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านใจร้าย ดาวใจก็ขอร้องแต่โดยดี

“เอามือออกจากหอยจากนมก่อน แล้วข้าจะให้”

“น้าสิน!”

ข้อเสนอนั้นทำให้ดาวใจมองค้อนตาเขียว พลางด่าในใจ ไอ้แก่บ้าตัณหา ไอ้เฒ่าหัวงู ไอ้ลามกจกเปรต

“ยังไง? แอบด่าข้าในใจ งั้นข้าไม่ให้นะ” สินทรว่าพลางทำท่าจะเดินหนี

“ก็ได้!”

ใบหน้างามหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก จำใจเลื่อนมือที่ปิดบังของลับของสงวนออกทั้งน้ำตา

เมื่อได้เห็นในสิ่งที่อยากเห็นอีกครั้ง สินทรถึงกับทำเสียง จุ๊จุ๊จุ๊! กลืนน้ำลายลงคอ เลียปากแพล็บๆ จ้องสำรวจนวลเนื้อนางด้วยความหื่นกระหายอยู่เป็นนานจึงยอมคืนผ้าถุงให้

ดาวใจรีบรับผ้าถุงมาใส่รัดหน้าอกเอาไว้ทันที

“ส่วนกางเกงในเอ็งข้าขอนะ ถือว่าแลกกันกับผ้าถุง”

“จะบ้าหรอน้าสิน เอาคืนมานะ” สาวน้อยได้ใส่ผ้าถุงแล้วก็ปีกกล้าขาแข็งเข้ายื้อแย่งกางเกงในจากมือสินทร หากแต่เขามือไวกว่าดึงถลกผ้าถุงให้หลุดจากอกอวบอั๋นอีกรอบ

“ว้าย! ไอ้น้าสินบ้า” ดาวใจรีบจับผ้าถุงขึ้นมามัดไว้

สินทรหัวเราะร่า เอากางเกงในตัวน้อยขึ้นมาดม

“โห.... หอยเอ็งหอมใช้ได้เลยนะเนี่ย โตเป็นสาวแล้วโวยไม่มีกลิ่นฉี่แล้วว่ะ ฮ่าๆๆๆ”

สินทรแกล้งยียวนทะลึ่งตึงตัง พูดทั้งหัวเราะด้วยความพอใจที่ได้เห็นดาวใจหน้านิ่วคิ้วขมวด

“เป็นถึงผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน อายุอานามก็แก่คราวพ่อคราวแม่ฉันแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็ก มิน่าล่ะน้าถึงหาเมียไม่ได้” ดาวใจปากร้ายเอาเรื่อง พูดทีจี้ใจดำสุดๆ

“เออ! ค่อยดูข้าจะไปบอกพ่อแม่เอ็ง ไปบอกทุกคนในหมู่บ้าน ว่าข้าเห็นหอยเอ็งแล้ว คราวนี้แหละ เอ็งได้ข้าเป็นผัวแน่ๆ”

“ให้ตายฉันก็ไม่ยอมหรอก ใครจะอยากได้ผัวแก่ๆ อย่างน้า”

“เอ๊ะ อีนี่! คำก็แก่สองคำก็แก่ ข้าพึ่งจะสามสิบต้นๆ เองนะโว้ย เอ็งดูหุ่น ดูกล้ามข้านี่ เป็นมัดๆ” พูดก็ยืดอก ยกมือขึ้นกำกางเกงในแน่น เพื่อเบ่งกล้ามโชว์

“พวกเด็กหนุ่มยี่สิบต้นๆ ยังสู้ข้าไม่ได้เลย หน้าตาข้าก็หล่อที่สุดในหมู่บ้านล่ะว่ะ”

สินทรได้ทีอวดตัวข่มเด็ก

“ฉันไม่เถียงหรอกว่าน้าหน้าตาดี หุ่นดี แต่นิสัยไม่ดี! รังแกได้แม้กระทั่งเด็กรุ่นลูก”

“ปากดีใส่ข้าฉอดๆ แบบนี้ เอ็งอยากให้ข้าเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นจริงๆ ใช่ไหม ได้...” ว่าแล้วสินทรก็ทำท่าจะเดินหนีไป

“ไม่นะ....อย่านะน้าสิน อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ....”

ดาวใจรีบขอโทษขอโพย เพราะถ้าหากสินทรเอาเรื่องนี้ไปบอกทุกคนจริงๆ มีหวังเธอได้ตกได้แต่งเป็นเมียเขาจริงๆ แน่

ฝ่ายสินทรแสยะยิ้มมุมปาก เมื่อคิดแผนหลอกกินจาวดาวใจได้สำเร็จ

“ถ้าเอ็งไม่อยากให้ข้าเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อแม่เอ็ง แล้วก็ทุกคนในหมู่บ้าน พรุ่งนี้เที่ยงเอ็งต้องแอบไปหาข้าที่เถียงนาของข้า แล้วอย่าให้ใครเห็นนะ! ไม่ต้องถามว่าไปทำไม เพราะถ้าพรุ่งนี้เอ็งไม่ไป เรื่องนี้จะถึงหูพ่อแม่ของเอ็งแน่ๆ”

สินทรรู้อยู่แล้วว่าถ้าเรื่องนี้ถึงหูพ่อแม่กับของดาวใจ เขาจะต้องได้แต่งงานกับเธอตามประเพณีเป็นแน่ แต่ความจริงสินทรไม่ได้อยากได้เด็กรุ่นลูกแบบนี้เป็นเมียจริงๆ จังๆ แค่ขู่หลอกๆ หวังหาเรื่องกินตับเล่นๆ เท่านั้น