ขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด

หนานอันพริตตี้สาวสู้ชีวิตอายุยี่สิบปีแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งอย่างหนักและอยากได้เขามาเป็นแฟนใจจะขาด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเธอ หญิงสาวได้ไปดูดวงแม่หมอคนนั้นจึงบอกให้เธอมาขอพรที่ศาลเจ้าเล็ก ๆ ในอำเภอแห่งหนึ่งที่ห่างไกลเพื่อให้เธอสมหวังและต้องไปในวันที่ฟ้ามืดที่สุดของเดือนในอีกสองวันข้างหน้าถึงจะเห็นผล

หนานอันเชื่อแม่หมอเพราะอยากได้ผัว เธอจึงไม่รอช้ารีบคว้ากระเป๋าเป้เดินทางมายังศาลเจ้าทันที

หลังจากเดินทางมาทั้งวันหนานอันลงจากรถไฟความเร็วสูงมาจ้างรถแท็กซี่คันหนึ่งเพื่อมายังภูเขาแห่งนี้ คงเป็นเพราะเธอเสียเวลาไปมากในการเดินทางเมื่อมาถึงก็พบว่าเป็นเวลาเกือบ17.00 น. ซึ่งเป็นเวลาที่ศาลเจ้ากำลังจะปิดแล้ว

"ศาลเจ้าจะปิดแล้วไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวเข้าไปแล้วครับ"

หนานอัน แสร้งเสียใจร้องไห้เบะปาก น้ำตาไหลเป็นทางนี่คือสถานที่อันเป็นความหวังของเธอแต่เธอกลับล่าช้าเพราะกว่าจะหารถมาที่นี่ได้ก็กินเวลาพอสมควร

"แต่หนูดูดวงมาแล้ว แม่หมอบอกว่าต้องเป็นวันนี้เท่านั้นค่ะ ได้โปรดเถอะนะคะ หนูอกหักอยากขอพรให้แฟนของหนูกลับมาค่ะ นะคะ คุณตาได้โปรดเถอะค่ะ ให้หนูเข้าไปขอพรแป๊บเดียว เดี๋ยวหนู จะออกมาค่ะ"

ผู้ดูแลศาลเจ้าเป็นชายชราคนหนึ่งรู้สึกสงสารหนานอันเป็นอย่างยิ่ง

"ก็ได้นะแม่หนู แต่อย่านานนะ ยังไงตาก็ต้องปิดตามเวลา"

หนานอันปาดน้ำตาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ หนูจะรีบเลยค่ะ"

เมื่อหนานอันเข้าไปภายในศาลเจ้าก็พบว่า มีสตรีสูงวัยคนหนึ่งอายุราวหกสิบกว่าปีกำลังกวาดศาลเจ้าอยู่ คุณยายคนนั้นเอ่ยทักหนานอันว่า

"แม่หนูศาลเจ้าปิดแล้วนะ ไม่อนุญาตให้เข้าไปข้างในแล้ว"

"คุณตาให้หนูเข้ามาค่ะ คุณยายให้หนูเข้าไปขอพรนะคะ ได้โปรดเถอะค่ะ"

"ถ้างั้นก็รีบหน่อย มานี่สิเอาธูปนี่ไปจุดจากนั้นก็ไปขอพรตรงนั้น มีคำสวดอธิษฐานอยู่ตรงนั้นให้สวดบทสวดให้ครบห้าจบ ค่อยอธิษฐานขอพรเสร็จแล้วก็มารับยันต์คุ้มครองความรักกับยายนะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณยาย"

หนานอันยิ้มพร้อมกับเดินไปจุดธูปอธิษฐาน โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าในตอนนี้บทสวดนั้นได้เปลี่ยนไปจากปกติแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้บทสวดเปลี่ยนไป

หนานอันอ่านบทสวดที่ตนเองไม่เข้าใจวนอยู่ห้ารอบ จากนั้นก็เริ่มอธิษฐาน

"ขอให้มู่หรง รักหนูชอบหนู หลงหนู เพียงคนเดียว หนูชอบเขา หนูอยากได้เขา หนูขอให้เขาหันมาชอบหนูบ้างนะคะ ได้โปรดเถิด เพี้ยง ขอให้เขามองหนูคนเดียว ขอให้พวกเราสมหวังเป็นแฟนกันได้แต่งงานกันอยู่อย่างมีความสุขไปตลอดกาล"

หลังจากขอพรแล้วหนานอันจึงได้เดินกลับมารับยันต์ตามที่คุณยายบอก ในเวลานั้นฝนก็ตกลงมาพอดี คุณยายพูดว่า

"ฝนตกแล้วคงออกไปไม่ได้แล้วสิแม่หนู เดี๋ยวรอให้ฝนซาก่อนแล้วกันนะ"

"ค่ะ"

หนานอันรับคำ แล้วถามหาของ

"แล้วยันต์ของหนูละคะ"

คุณยายส่งของสิ่งหนึ่งให้หนานอัน เธอเห็นว่าเป็นผ้าสีแดงที่เขียนตัวอักษรแบบโบราณที่เธออ่านไม่เข้าใจอยู่แถวหนึ่ง

"อันนี้อ่านว่าอะไรคะ"

"สมหวังในรัก ไร้อุปสรรคขัดขวาง"

คุณยายแปลให้ฟังอย่างใจดี หนานอันยิ้มกว้าง แต่แล้วเธอก็ต้องหวีดร้องออกมาเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง หนานอันไม่ชอบฟ้าร้องเธอจึงเผลอเข้ากอดคุณยายทันใด

คุณยายยิ้มจับมือของเธอเอาไว้ แล้วพูดว่า

"ยายเล่านิทานพื้นบ้านให้ฟังดีหรือเปล่า จะได้หายกลัว ยังไงก็ต้องรอฝนหยุดตกอยู่แล้ว"

"ดีเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณยายหนูก็ชอบฟังนิทานค่ะ"

และแล้วคุณยายก็เริ่มเล่าเรื่องราวให้หนานอันฟัง

"นานมาแล้วมีครอบครัวหนึ่งซึ่งเป็นตระกูลแม่ทัพอันสูงส่ง ต่อมาพวกเขาถูกใส่ร้ายและถูกประหารไม่เว้นแม้แต่เด็กแดงในตระกูลก็ล้วนถูกฆ่าจนตายทั้งหมด"

"เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาคะ"

"มีคนใส่ร้ายว่าพวกเขาก่อกบฏ จึงทำให้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่สั่งให้ฆ่าทิ้ง"

"โอว...น่าสงสารจังเลยค่ะ"

หลังจากนั้นคุณยายก็เล่าเรื่องนี้ให้หนานอันฟังอย่างละเอียด หลังจากฟังจบหนานอันก็รู้สึกว่าเรื่องนี้สนุกมากเธอลุกขึ้นเพราะเห็นว่าฝนซาแล้วและเวลาก็ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงแล้ว

หนานอันมองไปด้านนอกเห็นว่าฝนเริ่มซาแล้วจึงพูดว่า

"คุณยายฝนหยุดแล้ว ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์เล่านิทานให้หนูฟัง สนุกมากเลยค่ะ วันนี้หนูขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่ให้หนูไปไหว้พระขอพร ยังได้ยันต์นี่มาอีก"

"ได้ของสิ่งนี้ไปต้องสมหวังอย่างแน่นอน"

คุณยายพูดพร้อมกับรอยยิ้ม น้ำเสียงนี้ฟังดูเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง หนานอันยิ้มให้คุณยายจู่ ๆ ขนแขนของเธอก็ตั้งชันขึ้นมา เธอกำลังจะลุกขึ้นในตอนนั้นก็เกิดฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา หนานอันหวีดร้องด้วยความตกใจทว่าเมื่อหันไปมองคุณยายเธอไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

หนานอันประหลาดใจมากร้องเรียกคุณยายอยู่หลายคำ แต่ว่าในตอนนี้เธอก็ไม่มีเวลาให้คิดสิ่งใดแล้วเพราะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นเมื่อฟ้าผ่าลงมาที่ศาลเจ้าเข้าอย่างจังหนานอันที่อยู่ด้านในจึงถูกฟ้าผ่าไปด้วยและสติดับวูบลงไปทันใด

ไม่รู้ว่านานเท่าใดที่หนานอันตกอยู่ในความมืดมิด และเมื่อเธอตื่นขึ้นมาทุกอย่างรอบกายของเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...