สายเกินไปที่จะเสียใจ: การกลับมาของราชินีผู้ยิ่งใหญ่

เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันคือสถาปนิกแห่งอาณาจักรอาชญากรรมของคู่หมั้น และนักวางแผนเบื้องหลังทุกการกระทำของเขา ฉันเป็นที่ปรึกษาอย่างไม่เป็นทางการของดันเต้ กัลโล เป็นหุ้นส่วนของเขาในทุกๆ ด้าน ยกเว้นชื่อ พรุ่งนี้ ฉันจะได้แต่งงานกับเขาและขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะราชินีของเขาเสียที

แต่ในคืนก่อนวันแต่งงาน ข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาโดยไม่ได้ตั้งใจกลับทำลายชีวิตฉัน มันเป็นรูปจากดันเต้ ที่แสดงให้เห็นแหวนแต่งงานแพลตินัมบนมือของเขา ข้อความนั้นเขียนว่า “แต่งงานแล้วเช้านี้ เธอปลอดภัยแล้ว”

สายตาฉันเหลือบไปเห็นแหวนหมั้นบนนิ้วของฉัน มันเป็นแหวนวงเดียวกัน เพียงแต่เล็กกว่า ตัวอักษรย่อ ‘D.I.’ ที่สลักไว้ไม่ได้หมายถึงดันเต้และฉัน มันหมายถึงดันเต้และอิซาเบลลา—คนรักในวัยเด็กของเขา ความสัมพันธ์ทั้งหมดของฉันเป็นเรื่องโกหก ฉันเป็นเพียงโล่กำบังเพื่อปกป้องรักแท้เพียงหนึ่งเดียวของเขา

เขาปัดเรื่องที่ฉันค้นพบว่าเป็นเพียง “การแสดงอารมณ์ฉุนเฉียว” จากนั้น เจ้าสาวคนใหม่ของเขาก็เริ่มเยาะเย้ยฉัน ส่งรูปที่พวกเขาพันกันอยู่ในผ้าปูที่นอนพร้อมคำบรรยายว่า "คนขี้แพ้" พวกเขาคาดหวังว่าฉันจะพังทลาย พวกเขาคิดว่าฉันจะแตกสลาย

พวกเขากำลังจะได้รู้ว่าพวกเขาคิดผิดแค่ไหน ฉันส่งรูปนั้นต่อให้คู่หมั้นของอิซาเบลลา ชายที่อันตรายกว่าดันเต้มาก "คู่หมั้นของคุณอยู่ที่ห้องสวีท 8808 ที่โรงแรมแกรนด์ไฮแอท" ฉันบอกเขา "ฉันจะไปพบคุณข้างล่าง เราจะไปป่วนงานปาร์ตี้ของพวกเขา"

บทที่ 1

มุมมองของเซราฟิน่า:

โทรศัพท์มือถือในมือฉันเย็นกว่าแหวนหมั้นบนนิ้วของฉัน และมันซ่อนความจริงที่เพชรไม่อาจปกปิดได้: เรื่องราวความรักเจ็ดปีของฉันเป็นเรื่องโกหก และผู้ชายที่ฉันควรจะแต่งงานด้วยในวันพรุ่งนี้ก็แต่งงานแล้ว

เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเป็นเพียงเงาอยู่เบื้องหลังบัลลังก์ของดันเต้ กัลโล เขาไม่ใช่แค่ดอนแห่งตระกูลกัลโล; เขาคือปีศาจร้ายที่หลอกหลอนโลกใต้ดินของเมือง ชายผู้ซึ่งชื่อของเขาถูกกล่าวถึงด้วยความรุนแรงและอำนาจอย่างเท่าเทียมกัน อาณาจักรของเขาที่สร้างขึ้นบนเลือดและฟอกเงินผ่านฉากหน้าอันถูกกฎหมายของบริษัท Gallo Imports นั้นเป็นผลงานการสร้างสรรค์ของฉันมากพอๆ กับของเขา ฉันคือสถาปนิกแห่งความสำเร็จที่ถูกกฎหมายของเขา นักวางแผนเบื้องหลังทุกการเคลื่อนไหวของเขา ที่ปรึกษาที่ไม่เป็นทางการที่รู้จักความคิดของเขาดีกว่าตัวเขาเองเสียอีก

เราเป็นหุ้นส่วนกันในทุกสิ่ง ยกเว้นชื่อ ชื่อที่เขาเสนอให้ฉันเมื่อเดือนที่แล้ว การขอแต่งงานนั้นกะทันหัน ราวกับเป็นความคิดที่เกิดขึ้นภายหลัง พร้อมกับพิธีที่วางแผนไว้ในวันฉลองการเสด็จขึ้นสวรรค์ของพระแม่มารี ซึ่งเป็นวันศักดิ์สิทธิ์ ฉันเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นเครื่องยืนยันอนาคตของเรา ฉันช่างโง่เขลาเหลือเกิน

ข้อความเข้ารหัสไม่ได้มีไว้สำหรับฉัน มันเป็นความผิดพลาด การพลาดพลั้งของชายผู้ประมาทจนลืมร่องรอยของตัวเอง แต่ข้อความนั้นกลับมาอยู่ในกล่องจดหมายของฉัน เหมือนระเบิดดิจิทัลที่ทำลายชีวิตที่ฉันสร้างมาอย่างระมัดระวัง

แต่งงานกันเช้านี้ เธอปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครแตะต้องเธอได้

มีรูปแนบมาด้วย เป็นมือของผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นมือของดันเต้ สวมแหวนแต่งงานแพลตินัมประดับเพชรเม็ดเดียวฝังเรียบไปกับตัวเรือน ด้านในสลักอักษรย่อไว้ว่า D.I.

สายตาฉันเหลือบไปมองมือตัวเอง แหวนหมั้นที่เขาสวมให้ฉัน มันเป็นแหวนวงเดียวกัน เพียงแต่เล็กกว่า แพลตินัมแบบเดียวกัน เพชรเม็ดเดียวกัน การสลักก็เหมือนกัน

D.I.

ไม่ใช่ดันเต้กับฉัน

ดันเต้กับอิซาเบลลา

อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ คนรักในวัยเด็กของเขา คนที่เขาไม่เคยพูดถึง แต่เงาของเธอยังคงวนเวียนอยู่ระหว่างเรา ความจริงกระแทกเข้าใส่ฉันอย่างแรง ราวกับถูกชกจนหายใจไม่ออก เขาไม่ได้ขอแต่งงานเพราะความรัก เขาขอแต่งงานเพราะอิซาเบลลาถูกบังคับให้แต่งงานกับครอบครัวอื่น และการแต่งงานกับฉันคือวิธีที่บิดเบี้ยวของเขาในการรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอมานานแล้ว อนาคตทั้งหมดของฉันเป็นเพียงแค่เกราะกำบังให้กับความหลงใหลอันน่าสมเพชของเขาเท่านั้น

เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน มันเป็นเสียงที่เย็นชาและแห้งแล้งที่ทำลายความเงียบสงบของเพนต์เฮาส์

ประตูเปิดออก และดันเต้เดินเข้ามา ถอดเสื้อโค้ทออก เขาเห็นฉันยืนอยู่ในความมืด ใบหน้าของฉันสว่างขึ้นเพียงแค่แสงจากหน้าจอโทรศัพท์

"มีอะไรเหรอ?" เขาถาม น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความใจร้อนของคนที่ไม่มีเวลาให้กับอารมณ์

ฉันเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเราสบกับเขา ความรักที่ฉันคิดว่าเห็นในดวงตาของเขาเมื่อเช้านี้หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา "เราจบกันแล้ว"

เสียงเยาะเย้ยดังออกมาจากริมฝีปากของเขา เสียงของคนที่ไม่สนใจเรื่องไร้สาระ "อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ เซรา" เขาก้าวเข้ามาหาฉัน เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ "นั่นอะไร?"

ฉันหลบมือเขาด้วยความแม่นยำที่เขาเองเป็นคนสอนฉัน ฉันยกโทรศัพท์ขึ้น จ่อหน้าจอที่มีภาพหน้าจอหลักฐานความผิดไปที่หน้าเขา

สีหน้าหยิ่งผยองของเขาแข็งค้าง เลือดฝาดหายไปจากใบหน้าเมื่อเขาจำข้อความและเสียงเรียกเข้าได้ จากนั้น หน้ากากแห่งความเย็นชาและไร้ความรู้สึกก็กลับมาปกคลุมอีกครั้งในทันที “ไม่มีอะไรหรอก”

“ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปราศจากอารมณ์ใดๆ ที่กำลังปั่นป่วนเหมือนยาพิษอยู่ในใจ

กรามของเขาขบแน่นขึ้น ความเย็นชาหายไป ถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้น เขาเข้าใจในที่สุดว่านี่ไม่ใช่เกม เราจ้องมองกัน เจ็ดปีที่เราอยู่ด้วยกันนั้นทอดข้ามผ่านเราไปเหมือนเหวขนาดใหญ่

“เอาตามใจเธอเถอะ” เขาคำรามพลางหันหลังเดินจากไป เสียงประตูถูกปิดดังสนั่น ราวกับเสียงสะท้อนของการตัดสินใจของฉัน เด็ดขาด

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นนาน ความเงียบเข้าปกคลุม จากนั้นฉันก็เดินไปที่ห้องครัว การเคลื่อนไหวของฉันมั่นคง ฉันหยิบเนื้อสเต็กและผักที่เตรียมไว้สำหรับมื้อค่ำครบรอบแต่งงานออกมา

เนื้อสเต็กถูกวางลงในกระทะร้อนเสียงดังฉ่า กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ยอมแพ้

คืนนี้ ฉันจะฉลองอิสรภาพของฉันด้วยอาหารมื้ออร่อย