เล่ห์รักรานใจ

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวที่เพิ่งเดินเข้าประตูเลื่อนเปิด-ปิด อัตโนมัติได้ไม่กี่ก้าวชะงัก

สีหน้าที่ปรากฏเพียงแวบแล้วเลือนหายไวยิ่งกว่าแสงฟ้าแลบ... เอือม ระคนหงุดหงิด ปนขันนิดๆ หลังจากดูหน้าจอเครื่องมือสื่อสารทันสมัยที่ควักจากกระเป๋าเสื้อนอกด้านใน

คงจะเป็นสายเรียกเข้าที่ไม่สามารถตัดทิ้ง หรือทำเป็นไม่ได้ยินเสียงสัญญาณเรียกเข้าได้ จึงหยุดรับ

“ผมอยู่ที่พาราไดซ์ บรีซ ... ครับ... คนเดียว อ้อ! มีเหมือนกันครับ สาวๆ สวยๆ ทั้งนั้นเลย”

ดวงตาคมสีสนิมเหล็กกล้าตวัดมอง ‘สาวๆ สวย’ ทำเอาเหล่าบรรดาผู้แอบมอง เนื่องจากความชื่นชมในร่างสูงตรงผึ่งผาย รวมไปถึงใบหน้าสะอาดคมสัน เริ่มจะปรากฏเงาเขียวจางๆ ของไรหนวดเคราบริเวณคาง สันขากรรไกร ถึงกับพากันทำหน้าเขินๆ

“ยังไม่รู้เลยครับ...”

เสียงมีกังวานน่าฟังพูดเรื่อยๆ ในระดับความดังปกติของเสียงพูดคุยทั่วๆ ไป พอที่ใครเดินเฉียดเข้ามาใกล้ในรัศมีเมตรสองเมตรจะพลอยได้ยิน

“โธ่...แม่ครับ ผมโตแล้วนะ หมดเวลาที่จะต้องรีบเข้านอนก่อนสี่ทุ่มมาหลายปีดีดัก”

หญิงสาวสองคนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ซึ่งทั้งมองและเงี่ยหูฟังตั้งแต่แรกเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามากระทั่งหยุดรับโทรศัพท์ พากันลอบถอนใจ...โล่งอก เมื่อรู้ว่าคนที่โทรมา และชายหนุ่มก็ตอบกลับไปคล้ายรายงานตัวกรายๆ คือมารดาของเขา ... คุณแม่ ... ไม่ใช่แม่คุณ

“เถอะครับ...”

เสียงมีกังวานชวนฟัง ผ่านหูผู้คนที่เดินไปมา รวมถึงสองสาวเบื้องหลังโต๊ะประชาสัมพันธ์

“ไม่ต้องรอ กลับเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น... ครับ ... ครับ! ผมรู้... แค่นี้นะฮะ”

นอกจากจะกดตัดสายทันทีที่จบประโยค โทรศัพท์มือถือยังถูกปิด ตัดการติดต่อสื่อสารทุกรูปแบบ

ดวงตาสีน้ำตาลคมจัดๆ แต่กลับถูกหล่อไว้ด้วยธารน้ำผึ้งหอมหวาน ช่างเป็นดวงตาที่มีอานุภาพให้สาวน้อยสาวใหญ่ที่สบด้วยสะทกสะท้านเอาง่ายๆ กวาดมองไปรอบๆ ก่อนกลับมามองสองสาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

รอยยิ้มเก๋แฝงแววขันนิดๆ ปรากฏบนริมฝีปากบางได้รูปงาม ราวจะมอบเป็นกำนัลทดแทนแววนิยมชมชื่นวาบไหวบนดวงตาของสองสาว ก่อนลำขายาวตรงจะก้าวยาวๆ นำร่างสูงเพรียวไปยังทิศทางที่ตั้งใจไว้แต่แรก ปล่อยให้สองหญิงผู้นิยมในความหล่อเหลาพากันถอนใจเฮือก... แล้วก็อีกเฮือกตามไปพร้อมหัวใจที่ทำท่าจะลอยตาม

เพียงก้าวแรกที่ย่างเข้าไปใน บลู-มูน ดินเนอร์คลับ ก็ปะทะเข้ากับบรรยากาศอันหวานหอม

เสียงท่วงทำนองหวานระคนเศร้า‘ซัม แวร์ มาย เลิฟ’ กำลังพลิ้วจากแกรนด์ เปียโนสีดำเป็นมันที่มุมห้อง ซึ่งเป็นที่ตั้งของวงออร์ฟิอุสในค่ำคืนนี้

บนเปียโนหลังนั้นมีแก้วคอนยัคใบโตปากกว้างตั้งอยู่ เขาเห็นธนบัตรหลายใบซ้อนกันอยู่ก้นแก้ว

เทียนสีแดงห้าเล่ม ปักเรียงอยู่บนเชิงเทียนทองเหลืองมันวับ

แสงเทียนทั้งห้าเล่ม จับซีกหน้าคนที่กำลังเล่นเปียโนแจ่มชัดพอสมควร

หล่อนเป็นสาว...ที่ดูยังไม่เต็มสาว ผิวนวลจัด ดูเนียนแน่นละเมียดละไม ผมดำยาวถูกรวบโหย่งๆ ไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้บางส่วนรุ่ยร่ายเหมือนจงใจที่ข้างแก้มและซอกหู เน้นใบหน้าเพรียวคมมีเครื่องหน้าที่เหมาะเจาะรับกันไปหมดอย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าไรคิ้วสวยโค้งไปตามแนวเปลือกตาทั้งคู่ สันจมูกโด่งงามรับกับริมฝีปากบางอ่อนช้อยดูพริ้มเพราสีชมพู

เรือนร่างโปร่งบาง... บางจนดูระเหิดระหง อยู่ในชุดสีชมพูจางเกือบขาว แบบเรียบง่าย แต่ก็ดูสะอาด บริสุทธิ์ไปทั้งตัว

มีคนเดินไปที่เปียโน ธนบัตรในมือถูกหย่อนลงในแก้วคอนยัค

ชายหนุ่ม เจ้าของร่างเพรียว สูงตรงผึ่งผาย ทรุดตัวลงนั่งเงียบๆ

เทียนสีแดงเดี่ยวบนโต๊ะส่องแสงในวงจำกัด กลิ่นหอมของกุหลาบแดงจรุงอยู่ในอากาศ

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคมระคนแววหวาน มองเลยไปยังนักดนตรีบนเวทีคนอื่นๆ ที่ล้วนแต่เป็นชาย และอายุอานามก็ล่วงเลยวัยกลางคนแทบทั้งนั้น ตั้งแต่คนเล่นเบส สีไวโอลิน เล่นกีตาร์ และอีเล็กโทน ที่ดูหนุ่มหน่อยก็มือกลอง แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะเลยสามสิบไปหลายปี

ชายหนุ่มเลื่อนสายตากลับมายังคนที่กำลังพรมนิ้วอยู่บนคีย์ขาวสะอาด แล้วหยุดนัยน์ตาทั้งคู่ไว้ที่นั่น หาได้เลื่อนเลยไปยังจุดอื่นใดอีกต่อไป

แสงเทียนทั้งห้าเล่มเหมือนจะส่องสว่าง เจิดจรัสขึ้นอีกเท่าตัวในความรู้สึกของเขา

‘เมโลดี้ ออฟ เลิฟ’ เพิ่งจะเริ่มต้น ... เขาหยิบกระดาษเช็ดมือ เขียนชื่อเพลงเป็นภาษาอังกฤษลงไปบนนั้น ก่อนส่งให้บริกรที่ยกเครื่องดื่มมาวางบนโต๊ะ

เขายกแก้วใสบรรจุแชมเปญขึ้นจิบ ตามองตามบริกรเดินตรงไปยังเปียโนสีดำมุมห้อง

ไม่นานเลย หลังจาก ‘เมโลดี้ ออฟ เลิฟ’ จบอย่างสวยงาม ... ‘วาย ดู ไอ เลิฟ ยู โซ’ ที่สุดแสนหวานก็พลิ้วแผ่วขึ้น

ชายหนุ่มปล่อยให้รอยยิ้มซ่านปรากฏที่มุมปากและดวงตาอย่างลืมตัว ขณะบอกตัวเองว่าฝีมือหล่อนไม่เลวเลย