/0/39294/coverbig.jpg?v=cc02bb1f6caa45a94bdb7bba5f1c9f91&imageMogr2/format/webp)
ฉันสวมชุดเจ้าสาวผ้าไหมราคาแพง ยืนอยู่หน้ากระจกในวันที่ควรจะมีความสุขที่สุดของชีวิต แต่คู่หมั้นที่ฉันคบมา 5 ปี กลับทิ้งแขกกว่าห้าร้อยคนในงาน แล้ววิ่งไปโรงพยาบาลเพียงเพราะ "น้องสาวคนสนิท" ของเขาแค่ข้อเท้าพลิก ส่วนแม่ของเขาก็ชี้หน้าด่าฉันว่าเป็นเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้า … ฉันฉีกชุดเจ้าสาวทิ้งต่อหน้าทุกคน ตบหน้าผู้หญิงจอมปลอมคนนั้นเต็มแรง แล้วไล่พวกเขาออกจากห้องของฉัน ก่อนจะเดินตรงไปหาชายหนุ่มบนรถเข็นที่เพิ่งถูกเจ้าสาวทิ้งในงานเดียวกัน แล้วถามเขาเพียงประโยคเดียว "คุณคะ ในเมื่อวันนี้พวกเราต่างก็ถูกทิ้งเหมือนกัน งั้นพวกเรามาแต่งงานกันไหมคะ?" เขาตอบตกลงทันที และฉันก็เพิ่งรู้ว่าชายคนนี้ไม่ใช่แค่ทายาทมหาเศรษฐีที่พิการ — ขาสองข้างที่ทั้งวงการเชื่อว่าพิการนั้น เดินได้มาตลอด และคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังทุกอย่างก็คือเขา "ต่อไปนี้ถ้าบังเอิญเจอกันตามถนน กรุณาเรียกฉันว่าคุณนายคุณานนท์ด้วยค่ะ"
ขวัญชนกกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอจ้องมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่สวมชุดเจ้าสาวผ้าไหมไทยระดับสูงราคาแพงระยับ ด้านนอกประตูห้องพักเจ้าสาวของโรงแรมเพนนิซูล่า กรุงเทพฯ มีเสียงพูดคุยจอแจของแขกเหรื่อหลายร้อยคนดังลอดเข้ามา แต่เอกราช คู่หมั้นของเธอกลับติดต่อไม่ได้มานานถึงสองชั่วโมงเต็มแล้ว
ประตูไม้แกะสลักบานหนักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เพื่อนเจ้าสาววิ่งเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูงที่ย่ำลงบนพรมจนเกิดเสียงทึบ ๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"น้องขวัญ แย่แล้วค่ะ คนขับรถของพี่เอกบอกว่าพี่เอกลงจากรถกลางทางแล้วนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล เขาไม่ได้มาที่โรงแรมเลยค่ะ!"
เปลือกตาของขวัญชนกกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อกดความตื่นตระหนกในอกให้จมลงไป ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมากดโทรออกไปยังเบอร์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณอัตโนมัติที่เย็นชาเหมือนเดิม
ด้านนอกห้องพักมีเสียงซุบซิบของผู้ใหญ่ดังแว่วเข้ามา ประตูไม้บานหนาไม่อาจกั้นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ปนไปด้วยความสมเพชและเยาะเย้ยเหล่านั้นได้เลย อากาศในห้องอับทึบจนแทบหายใจไม่ออก
ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สว่างวาบขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่เอกราช แต่เป็นชื่อของคนที่เธอไม่อยากเห็นมากที่สุด ดุจเดือน เพื่อนบ้านข้าง ๆ ที่โตมาด้วยกันกับเอกราชตั้งแต่เด็ก
ขวัญชนกสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเลื่อนนิ้วกดรับสาย ทันทีที่ต่อติด เสียงหวานหยดย้อยแต่แฝงไปด้วยความสะใจของดุจเดือนก็ดังลอดออกมาทันที
"น้องขวัญคะ พี่ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ พอดีพี่เดินไม่ระวังเลยข้อเท้าพลิก พี่เอกเขาเป็นห่วงพี่มากเลยยืนยันว่าจะอยู่เฝ้าพี่ที่โรงพยาบาลให้ได้..."
ที่ปลายสายมีเสียงทุ้มนุ่มนวลของเอกราชดังแทรกเข้ามาอย่างชัดเจน
"เดือน อย่าขยับตัวมั่วซั่วสิ หมอกำลังจะมาแล้วนะ"
เสียงนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้าจนขวัญชนกชาวาบไปทั้งตัว เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นจนได้รสชาติคาวเลือดในปาก ก่อนจะถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"สรุปว่าเขาเลือกที่จะทิ้งแขกห้าร้อยคนในงานกับคู่หมั้นของตัวเอง เพื่อไปเฝ้าคุณที่แค่ข้อเท้าพลิกอย่างนั้นเหรอคะ?"
ดุจเดือนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความท้าทายและถือดี
"พี่เอกบอกว่า ยังไงน้องขวัญก็รักเขามากขนาดนั้น น้องขวัญต้องเข้าใจเขาอยู่แล้ว ส่วนเรื่องงานแต่งเอาไว้เลื่อนไปก่อนค่อยว่ากันนะคะ"
สายถูกตัดไปทันที เสียงสัญญาณตู๊ด ๆ ดังก้องอยู่ในห้องพักที่เงียบเชียบ เพื่อนเจ้าสาวมองเธอด้วยความกังวลและยื่นมือเข้ามาหมายจะประคองไหล่ที่สั่นเทาของเธอ
ขวัญชนกหลับตาลง ภาพความอดทนและการเสียสละตลอดห้าปีที่ผ่านมาฉายชัดขึ้นในหัว เธอเป็นเด็กกำพร้าจากเชียงใหม่ที่ยอมซ่อนความสามารถของตัวเองไว้เบื้องหลังเพื่อผู้ชายคนนี้ แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความอ่อนแอในดวงตาก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์
เธอยืนตัวตรง ยื่นมือไปกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่แสนยุ่งเหยิงบนศีรษะออกแล้วโยนทิ้งลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก
"ไปบอกพิธีกรบนเวทีว่าเจ้าบ่าวตายแล้ว ยกเลิกงานแต่งงานค่ะ"
เพื่อนเจ้าสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบพูดตะกุกตะกักเพื่อห้ามปราม
"ตะ... แต่ว่าข้างนอกมีแต่พวกไฮโซทั้งนั้นเลยนะคะ แล้วไหนจะผู้ใหญ่ของตระกูลแก้วมาลาอีก ถ้าออกไปแบบนี้ต้องโดนด่าจมดินแน่ ๆ ค่ะ!"
ขวัญชนกใช้สองมือรวบชายกระโปรงชุดแต่งงานที่หนักอึ้งขึ้นมา สายตาคมกริบกวาดมองเพื่อนเจ้าสาว
"คนที่ทำผิดไม่ใช่ฉัน แล้วทำไมฉันต้องหลบอยู่ในห้องให้คนอื่นหัวเราะเยาะด้วยล่ะ"
เธอออกแรงดึงประตูห้องพักให้เปิดออก บานพับประตูส่งเสียงเสียดสีแหลมคม เสียงพูดคุยจอแจในห้องจัดเลี้ยงพุ่งทะลักเข้ามาเหมือนคลื่นน้ำทันที
ภายในห้องโถงใหญ่ สายตาหลายร้อยคู่หันมามองเจ้าสาวที่เดินออกมาเพียงลำพังเป็นตาเดียว เสียงพูดคุยที่เคยดังเซ็งแซ่เงียบกริบลงในพริบตา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัด
แม่ของเอกราชตีหน้ายักษ์เดินอาด ๆ เข้ามาหาเธอ น้ำเสียงดุดันและเต็มไปด้วยการตำหนิอย่างคนถือตัวว่าอยู่เหนือกว่า
"ขวัญชนก แกเดินออกมาคนเดียวทำไม ทำไมไม่รีบกลับเข้าไปในห้อง อย่ามาทำตัวขายขี้หน้าที่นี่นะ!"
ขวัญชนกจ้องตากลับไปโดยไม่คิดจะหลบ เสียงใสกังวานของเธอดังก้องไปทั่วห้องโถง
"คุณแม่คะ ลูกชายของคุณแม่หนีงานแต่งงานไปหาผู้หญิงคนอื่นแล้ว คนที่ควรจะรู้สึกขายขี้หน้าคือพวกคุณตระกูลแก้วมาลาต่างหากค่ะ"
คนทั้งงานส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที เสียงซุบซิบเปลี่ยนเป็นเสียงอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายตานับไม่ถ้วนกวาดมองสลับไปมาระหว่างขวัญชนกกับผู้ใหญ่ฝ่ายชายที่หน้าดำคร่ำเครียด
แม่ของเอกราชโกรธจนตัวสั่น ยกนิ้วชี้หน้าด่ากราด
"นังเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้า! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมัดใจผู้ชายไว้ไม่ได้!"
ขวัญชนกส่ายหน้าเบา ๆ อย่างระอา กวาดตามองใบหน้าเสแสร้งของคนเหล่านั้นแล้วยกคางขึ้นสูง
"ค่าใช้จ่ายในงานแต่งวันนี้ทั้งหมดเป็นเงินของฉันเอง ในเมื่อตัวเอกของงานไม่อยู่แล้ว แขกทุกคนก็ถือว่าทานข้าวฟรีมื้อหนึ่งแล้วกันนะคะ"
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจเสียงด่าทอที่ดังไล่หลังอีกต่อไป เธอหันหลังก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังประตูกระจกหมุนของโรงแรม
แสงแดดจ้าตอนเที่ยงวันของกรุงเทพฯ สาดส่องผ่านประตูกระจกลงมากระทบตัวเธอ ลมร้อนพัดชายกระโปรงให้ปลิวไสว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกถึงความเป็นอิสระอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ในจังหวะที่เธอก้าวพ้นประตูโรงแรมออกมา แสงแดดที่แรงจัดทำให้เธอต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะมองเห็นรถมายบัคสีดำคันหรูที่จอดอยู่ข้างลานน้ำพุ
ประตูรถเปิดอ้าอยู่ ผู้ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสั่งตัดพิเศษนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ เขากำลังหันหลังให้กับแสงแดด รอบตัวแผ่กลิ่นอายเย็นชาที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ผู้หญิงแต่งตัวหรูหราหลายคนที่ยืนอยู่แถวนั้นกำลังชี้ไม้ชี้มือไปทางผู้ชายบนรถเข็นแล้วซุบซิบกัน
"น่าสงสารจริง ๆ ได้ข่าวว่าวันนี้คุณชายใหญ่ของตระกูลคุณานนท์ก็โดนเจ้าสาวเทงานแต่งเหมือนกัน"
ผู้หญิงอีกคนกดเสียงต่ำลงแล้วพูดเสริม
"ใครจะไปอยากแต่งงานกับคนพิการล่ะแก ได้ข่าวว่าเขาเป็นหนี้ท่วมหัว แถมยังถูกตระกูลกีดกันจนแทบไม่มีที่ยืนในบ้าน"
ขวัญชนกหยุดฝีเท้าลง สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังโดดเดี่ยวบนรถเข็นคันนั้น จู่ ๆ ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว
เธอก้มมองชุดเจ้าสาวราคาแพงบนตัวที่ดูน่าสมเพชในสายตาคนอื่น แล้วเงยหน้ามองผู้ชายที่ถูกโชคชะตาเล่นตลกไม่ต่างกัน มือทั้งสองข้างค่อย ๆ กำเข้าหากันแน่น
ลมร้อนพัดผ่านหอบเอาใบไม้แห้งบนพื้นให้ปลิวว่อน ขวัญชนกไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอรวบชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินตรงดิ่งไปหารถเข็นคันนั้นทันที
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังก้องชัดเจนทุกจังหวะก้าว บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างรถเข็นตื่นตัวทันทีและรีบก้าวขึ้นมาขวางทางเธอไว้
ผู้ชายบนรถเข็นยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อห้ามบอดี้การ์ด ก่อนจะค่อย ๆ หมุนล้อรถเข็นหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเขาปรากฏชัดท่ามกลางแสงแดด ดวงตาคมลึกมืดครึ้มเหมือนบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง กำลังจ้องมองประเมินเจ้าสาวแปลกหน้าที่จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาหาด้วยสายตาเยือกเย็น
ขวัญชนกหยุดยืนห่างจากเขาเพียงครึ่งเมตร เธอก้มมองเขาจากมุมสูง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น แต่ดวงตากลับทอประกายแน่วแน่
เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงชัดเจน
"คุณคะ ในเมื่อวันนี้พวกเราต่างก็ถูกทิ้งเหมือนกัน งั้นพวกเรามาแต่งงานกันไหมคะ?"
วิวาห์สายฟ้าแลบกับสามีพิการจอมปลอม
Destination
โรแมนติก
บทที่ 1
วันนี้11:11
บทที่ 2
วันนี้11:10
บทที่ 3
วันนี้11:10
บทที่ 4
วันนี้11:10
บทที่ 5
วันนี้11:10
บทที่ 6
วันนี้11:10
บทที่ 7
วันนี้11:10
บทที่ 8
วันนี้11:10
บทที่ 9
วันนี้11:10
บทที่ 10
วันนี้11:10