ทาสสวาทเงาเสน่หา

‘...เสียดายที่ผมไม่ได้อยู่ร่วมงานคืนนี้ แต่ผมมีของขวัญส่งให้ที่ห้อง 907 อย่างไรคืนนี้ก็มีความสุขมากๆ นะครับพี่ใหญ่ อ้อ...ลืมบอกไปว่าของขวัญชิ้นนี้ผมแย่งมากจากไอ้วาธิตย์แบบทุ่มไม่อั้น คิดแล้วยังสะใจไม่หาย อยากเห็นหน้ามันใกล้ๆ ชะมัดตอนที่รู้ว่าประมูลแพ้ผม ครับ...ครับ จะไอ้วาธิตย์ไหนอีกล่ะพี่ใหญ่ ก็มีคนเดียวนั่นแหละที่กัดเราไม่ปล่อยสักงาน ไม่เอาละ อย่าพูดถึงคนอื่นดีกว่า กู๊ดไนต์...สู่ค่ำคืนที่แสนสุขล่วงหน้าครับ’

หลังงานเลี้ยงสังสรรค์ในหมู่เพื่อนฝูงและกลุ่มนักธุรกิจด้วยกันแล้ว ระหว่างเดินเข้าลิฟต์เพื่อมุ่งตรงไปยังชั้นเก้า หมายเลขห้อง 907 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว จักรพัฒน์ก็ย้อนคิดถึงคำพูดของจักรพันธ์ผู้เป็นน้องชาย เพราะน้ำเสียงสะใจที่น้องชายเขาบอกว่าแย่งของขวัญชิ้นนี้มาจากวาธิตย์ทำให้เขายิ่งอยากจะเห็นของขวัญที่ว่าเพิ่มเป็นสองเท่า

ประตูลิฟต์เปิดออก ไฟทางเดินให้แสงสว่างนวลตา การตกแต่งด้วยภาพวาดราคาแพงลิ่วบนผนังทั้งสองด้าน บ่งบอกถึงอัตราค่าบริการต่อคืนของบรรดาห้องพัก จักรพัฒน์เสียบคีย์การ์ด แสงไฟสว่างพึ่บขึ้น เขาเดินผ่านประตูเข้าไปภายในห้องสวีตหรูหราที่น้องชายเปิดห้องไว้ให้

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ล่ำสันแบบคนที่ชื่นชอบกับการออกกำลังกายถอดเสื้อสูทตัวนอกออกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ตัวหนึ่ง เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตตัวในขึ้นสองทบ ขณะนั้นเองหูพลันได้ยินเสียงหนึ่งจากห้องด้านใน ประตูเลื่อนกั้นกลางระหว่างห้องถูกเลื่อนเปิดออกจนสุด

เขาคาดเดาว่าข้างในห้องนอนคงเป็น ‘ของขวัญมีชีวิต’

เฮ้อ...เจ้าเล็ก นี่แกกะไม่ให้พี่แกนอนพักผ่อนหลังทำงานติดต่อมาหลายวัน แถมยังต้องปั้นหน้า แสร้งทำเป็นไม่เหนื่อยเลยสักนิดตลอดงานเลี้ยงที่เพิ่งจบไปเลยหรือไง

แล้วหนึ่งประโยคจากปากน้องชายร่วมสายเลือดก่อนจะปิดการสนทนาก็หวนเข้ามาในความคิดคำนึง ‘ถ้าพี่ใหญ่อยากจะเซอร์ไพรส์สองต่อ เปิดไฟให้ช้าที่สุดนะครับ’

ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าของขวัญที่จักรพันธ์สรรหามาให้จะใช่อย่างที่เขาคิดหรือเปล่า ชายหนุ่มกดปิดสวิตซ์ไฟแล้วเดินเข้าไปยังห้องต้นเสียง

“อ๊ะ...” เสียงหนึ่งอุทานขึ้นพร้อมขยับตัวจนเกิดการเสียดสีของผืนผ้า เธอทักทายเขาในความมืดสลัวของห้องนอนใหญ่ด้วยเสียงสั่นๆ “สะ...สวัสดีค่ะ”

คงเพราะเขาไม่ตอบว่าอะไร ผู้หญิงคนนั้นจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “สวัสดีค่ะ”

ในความสลัวราง เขาเห็นโครงร่างเล็กบอบบาง นั่งอยู่กลางเตียง เมื่อเขาก้าวเข้าไปใกล้ กลับรู้สึกว่าเธอคนนั้นทำท่าจะขยับตัวถอยห่างออกไป

“สวัสดี” ชายหนุ่มทักกลับ แล้วทิ้งตัวลงนั่งเต็มแรงจนที่นอนหนายวบตัวโดยเร็ว ส่งผลให้คนที่ตัวเล็กกว่ามากกระเด้งเคลื่อนเข้าหาเขา

“ว้าย!” เธอร้องขึ้น เมื่อร่างกายส่วนหนึ่งสัมผัสโดนตัวชายหนุ่ม

เขารู้สึกได้ว่ามันคือก้อนเนื้อหยุ่นนุ่มที่มากระทบต้นแขน

กลิ่นหอมเย้ายวนของดอกไม้เมืองร้อนอบอวลโชยมา ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอกับเสียงลมหายใจของหญิงสาว เธอทำราวกับหวาดกลัวเขาอย่างไรอย่างนั้น

“อายุเท่าไหร่” เขาถาม พร้อมกับเอนตัวลงนอนพาดไปกลางเตียง เฉียดตักของคนตัวเล็กไปเพียงเล็กน้อย

“สิบ...สิบเก้าค่ะ” เสียงนั้นเบาและค่อนข้างตะกุกตะกัก

จักรพัฒน์วางฝ่ามือของตัวเองลงบนต้นขาของหญิงสาวรวดเร็วเหมือนจะแกล้ง เธอหวีดร้องขึ้นหนึ่งคำ เขาหัวเราะ ภายในใจคิดว่านี่คงเป็นกลยุทธ์หนึ่งของหญิงสาวที่ถูกสอนต่อกันมาจากบรรดาแม่เล้าชั้นสูง อย่างที่น้องชายบอก เขาประมูลหญิงสาวแข่งกับผู้ชายที่ขึ้นชื่อเป็นเพลย์บอยตัวพ่ออย่างวาธิตย์ มาดว่าราคาความบริสุทธิ์ของเธอคงจะแพงลิบลิ่วอยู่เหมือนกัน

แต่แล้วทำไมสินค้าเกรดเอแบบนี้ น้องชายถึงห้ามเขาเปิดไฟเพื่อตรวจดูสภาพของเจ้าหล่อนว่าสมราคาหรือไม่ ราคาสูงย่อมต้องมีความสวยเย้ายวนใจเพศชาย หรือจักรพันธ์คิดว่าอารมณ์เขาจะถูกจุดติดโดยไม่ต้องเห็นหน้าของอีกฝ่าย แค่ได้ฟังเสียง แค่ได้สัมผัสก็เพียงพอแล้วกับสินค้าเกรดเอชิ้นนี้