icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อสูรสองหัวใจ

บทที่ 3 

จำนวนคำ:1638    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2023

ปีต

ามาหน่อยสิโว้ย เฮ้ย! มีใครอยู่แ

้าของเขาเป็นเสน่ห์ที่สาวๆ หลายรายหลงใหล ต่างพากันทอดสะพานให้เขา แต่ทว่าชายหนุ่มหาได้สนใจสตรีคนไหน หัวใจของเขา

ก็คือ วันนี้เมื่อสองปีก่อนกานต์วิภานัดพบเขาตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ เธอนัดพบเขาเพื่อบอกเลิก วินาทีที

หม่อีกทีสิ” อูโก้ถามคน

ตอบเสียงเรียบ แววตาว่างเปล่าไม่มีประก

ถึงบอกเลิกผม เรารักกันไม่ใช่

ไหนเลยที่เขาและเธอจะทะเลาะกันไม่มีลางบอกเหตุใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความเข้าใจซึ่งกั

ใครผิด เชอรี่เองค่ะที่ผิด ผิดที่รักคนอื่น” กานต์วิภาตอบตามความจริงเพราะคิดว่าตนไม่มีอะ

้ำเสียงของเขาจะเข้มขึ้น หน้าตาขึงขังกับประโยคคำถาม

่ไม่มีคุณอีกต่อไปแล้ว” กานต์วิภาลุกขึ้นยืนเมื่อพูดประโยคนี้

ก้อย่างท่วมท้น หัวใจของเขาบีบคั้นไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส แต่ทว่

จกับเหตุการณ์ใดๆ ทั้งสิ้น และนับตั้งแต่วันนั้น ชีว

จ็บปวดแต่หนหลังหวนคืนกลับมา สุราจึงเป็นทางเดียวที่เยียวยาหัวใ

ะจำบ้านกัลเซลโลที่วิ่งกระหืดกระหอบจา

ล้าอีกแล้ว ขวดที่สองแล้วนะ”เซียนนาบ

กลายเป็นว่าถูกสาวหักอก ไม่ได้หักธรรมดาด้วยหักแบบยับเยิน แถมเป็นก

้เป็นเช่นนั้น คนในบ้านหลังนี้จำได้ดีว่า วันนี้เมื่อสองปีก่อนอูโก้มีสภาพเช่นไร ร่างกายของเขามีแต่กลิ่นสุรา รำพันเพ้อถึงแต่กานต์วิภา กว่าจะกลับมาเป็นอู

็ต้องมีทุกข์ ฉันถึงอยากอยู่เป

ุณอูโก้ก่อนดีกว่านะ ฟังสิคุณอูโก้ร้องโหวกเหวกหาเหล้าลั่นบ้านเลย ถ้า

ให้เซียนนาต้องรีบนำเครื่องดื่มที่เจ้านายขี้เม

นเข้ามาในห้องนอนของเจ้านายหนุ่มในส่วนห้

ดเสียงยานคาง คว้าขวดวิสกี้มาเปิดปากขวดออกก่อนจะกระดกดื่มร

ียนนารีบเดินแกมวิ่งออกไปจากห้องนอนส่วนตัว

่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง ทำให้สตรีสาวสวยร่าง

นา” นันท์นภัส

ิ่มอีกหลายๆ ขวด ทำอย่างกับว่าตัวเองดื่มน้ำอย่างนั้นแหละ สงสัยจะ

ันเลยเนี่ยนะ

ี้ยังไม่หยุดดื่มเลยก็เป็นเหมือนวันแรกที่อกหักน

วนะ ขืนเอาขึ้นไปมีหวังกระเพาะพังเหมือนกับที่เซียนนาพูดจ

เปิดรับโบนัส

เปิด
อสูรสองหัวใจ
อสูรสองหัวใจ
“"คนไม่มีค่า ไม่จำเป็นต้องถนอม เหมือนกับเธอยังไงล่ะแคท เธอมันก็แค่ก้อนกรวดเม็ดทรายไร้ค่า ไร้ราคา เป็นได้แค่ตุ๊กตามีชีวิตที่ดิ้นระริกอยู่ใต้ระหว่างขาของฉันเท่านั้น" ถ้อยคำของชายร่างใหญ่ที่คร่อมร่างเปลือยของเธอ ช่างเป็นคำพูดที่สร้างความเจ็บปวดให้กับนันท์นภัสมากเหลือเกิน หัวใจดวงน้อยเต้นเร่าด้วยความเสียใจ ร่างกายเย็นเฉียบประหนึ่งเธอฝังตัวอยู่ในหิมะขาวโพลน "คุณอูโก้..." เสียงเจ็บช้ำกล่าวออกไป "ใช่...ฉันคืออูโก้ จำชื่อเจ้าของเธอให้ขึ้นใจ แม่สัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆ ของฉัน สร้อยที่ฉันให้เธอใส่มันก็เปรียบเสมือนปอกคอที่สวมให้สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ให้คนอื่นเขารู้ว่า เธอมีเจ้าของแล้ว และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งสัตว์เลี้ยงของฉันไปได้ นอกเสียจากว่า ฉันจะปล่อยมันไปเอง แล้วก็จำใส่กะโหลกกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วยว่า ร่างกายของเธอทุกสัดส่วน อย่าให้ใครมาแตะต้อง ไม่อย่างนั้นเธอได้แหลกคามือฉันแน่ วันนี้ฉันจะลงโทษเธอเบาะๆ ที่ริอ่านให้ไอ้แจ็คมันจับมือ ไม่หนักไม่หนาอะไรหรอก...แค่คางเหลืองเดินลงจากเตียงไม่ได้เท่านั้นเอง"”