icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อสูรสองหัวใจ

บทที่ 6 

จำนวนคำ:1593    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2023

อนหารสชาติหอมหวานละมุนลิ้นอันยอดเยี่ยมในโพรงปากสาวต่อไป เช่นเดียวกับมือใหญ่ก็ยังคงเคล้นคลึงทรวงอ

หนือทรวงอก สอดมือเข้าไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอเสื้อในซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลย เมื่อจัดการกับตะขอเรียบร้อยเขาก็เลื่อนมือมาด้

เนื่อง แล้วความตกใจยามนี้ก็มีไม่น้อยที่รู้ว่าขณะนี้เขาจับต้องทรวงอกของตนแบบสัมผัสเนื้อแท้ มือเล็กจึงผลักมือใหญ่ที่ผลักเ

าดกลัวคือ ความเสียวกระสันที่ค่อยๆ ลุกลามไปทั่วทั้งกาย แล้วมันก็

่ใช่ว่าเขารักหรือสนใจนันท์นภัส หากเขาต้องการเธอมาเป็นนางบำเรอที่คอยตอบสนองเรื่องทางเพศ

..ไม่...ยะ.

ยกับการบดจูบ แต่ทว่าเสียงนั้นก็ไม่อาจทำให้ความตั้งใจของอูโก้ยุติลง เขายังคงทำตามความปรารถนาที่เวลานี้มันลุกโชนท่วมกายอย่างที่ไ

โก้...ไม่ค่ะ

ห้ามและออกแรงดิ้น อีกทั้งยังใช้มือดันร่างหนาให้ออกห่าง แต่เขาก็ใช้ลำข

ยที่ขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีทันใด ไม่เพียงแค่นั้นมือใหญ่ยังเลื่อนไปยังจุดศูนย์กลางของร่างสาว เคล้นคลึงไปตามรูปทรงโค้งเว้า จาก

อย่าคะ อ

จึงดิ้นและดิ้น มือก็ไม่หยุดนิ่งระดมทุบไปตามลำตัวหนาไม่เลือกที่ ปลายเล็บที่ยาวเล็กน้อยข่วนบริเวณลำคอ ท่อนแขนข

คท ไม่อย่างนั้นเธอกระอักแน่” เขาข

อยแคทไปเถอะคะ แคทไม่ไ

ตาแล้วหยดไหลในเวลาต่อมา ความหวาดกลัวเข้าแทรกในจิตใ

อก็แล้วกัน อย่าลืมสิว่าถ้าไม่ได้ครอบครัวของ

ัสต่างหากที่

จัสตินต่างหากที่เป็นคนช่วยเหลือเธอ จัส

ทำไม ที่มันพาเธอมาที่นี่เพราะมันไม่มีปัญญาช่วยเธอเหมือนกับที่ครอบครัวฉันช่วยเธอได้ยังไงล่ะ เป็นอย่างนี้แล้วเธอคิดว่

ักอาศัยที่ปลอดภัย แล้วยังจะเรื่องเอกสารที่ยุ่งยากมากกลับง่ายในระยะเวลาอันสั้น ทุกสิ่งอย่างล้วนแล้วแต่เป็นความช่วยเหลือของตระกูลกัลเซ

ด้โปรดอย่าทำแคทเลยนะคะ

อย่างไรเสียวันนี้นันท์นภัสต้องเป็นนางบ

ิ้นรนมากแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายอาภรณ์ทั้งสองตัวนั้นก็ไปกองอยู่ปลายเตียง เมื่อเธอดิ้นมากอูโก้จึง

ก้อย่าทำแคท อย

เปิดรับโบนัส

เปิด
อสูรสองหัวใจ
อสูรสองหัวใจ
“"คนไม่มีค่า ไม่จำเป็นต้องถนอม เหมือนกับเธอยังไงล่ะแคท เธอมันก็แค่ก้อนกรวดเม็ดทรายไร้ค่า ไร้ราคา เป็นได้แค่ตุ๊กตามีชีวิตที่ดิ้นระริกอยู่ใต้ระหว่างขาของฉันเท่านั้น" ถ้อยคำของชายร่างใหญ่ที่คร่อมร่างเปลือยของเธอ ช่างเป็นคำพูดที่สร้างความเจ็บปวดให้กับนันท์นภัสมากเหลือเกิน หัวใจดวงน้อยเต้นเร่าด้วยความเสียใจ ร่างกายเย็นเฉียบประหนึ่งเธอฝังตัวอยู่ในหิมะขาวโพลน "คุณอูโก้..." เสียงเจ็บช้ำกล่าวออกไป "ใช่...ฉันคืออูโก้ จำชื่อเจ้าของเธอให้ขึ้นใจ แม่สัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆ ของฉัน สร้อยที่ฉันให้เธอใส่มันก็เปรียบเสมือนปอกคอที่สวมให้สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ให้คนอื่นเขารู้ว่า เธอมีเจ้าของแล้ว และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งสัตว์เลี้ยงของฉันไปได้ นอกเสียจากว่า ฉันจะปล่อยมันไปเอง แล้วก็จำใส่กะโหลกกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วยว่า ร่างกายของเธอทุกสัดส่วน อย่าให้ใครมาแตะต้อง ไม่อย่างนั้นเธอได้แหลกคามือฉันแน่ วันนี้ฉันจะลงโทษเธอเบาะๆ ที่ริอ่านให้ไอ้แจ็คมันจับมือ ไม่หนักไม่หนาอะไรหรอก...แค่คางเหลืองเดินลงจากเตียงไม่ได้เท่านั้นเอง"”