icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อสูรสองหัวใจ

บทที่ 5 

จำนวนคำ:1635    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2023

ยุ่งเรื่องของใครทั้งสิ้นเพราะลำพังเรื่องของตัวเองยังเอาตัวไม่รอด หากไม่เป็

องคุณอูโก้หรอกค่ะ แต่แคททน

อื่นราวกับไม่ต้องการเห็นหน้าเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนก้าวเดิน แต่ทว่าความเมาที่ยังมีอยู่ทำให้การเด

ปไหนคะ” นันท

่างร่างของตนราวกับรังเกียจเธอ “ออกไปจากห้องข

ัสใส่ใจดูแล เขาแสดงท่าทีรังเกียจเธออย่างชัดเจน สาว

องร่างหนาที่เดินเซไปขนกับโต๊ะทำงานจนเ

ท่าหรือพูดจาให้รู้ว่ารังเกียจมากแค่ไหน แต่หัวใจดวงนี้ไม่เคยโกรธหรือ ไม่พอใจเ

ทำให้น้ำหนักตัวถ่ายเทมาที่เธอเยอะ แรงน้อยๆ บวกกับตัวที่เล็กกว่า ส่งผลให้ร่า

ล็กของเธอทานรับน้ำหนักเขาไม่ได้ ร่างเล็กจึงล้มลงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ล้มทับตาม ดีที่ว่าทั้

เธอเอ่ยเรียกชื่อร่างหน

ะดิกไปไหน ยังคงทาบทับเธออยู่อย่างนั้น จนเธอรู้สึกหายใจไม่ออกอีกทั้งยังเกิดอาการร

้ก็สบายดีออก จะ

น้าคมเข้มอยู่ห่างใบหน้านวลไม่ถึงคืบน้ำเสียงของเขาไม่ได้บ่งบ

ขาเสียงสั่น “อย่าแกล

ล้งล่ะ ฉันเอ

กับคำว่า เอาจริง แต่ฟังแล้วเธอรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยทั้งตกใจและกลัว ห

โก้ แคทจะกลั

กทางหนึ่งไม่กล้าประสานสายตาอูโก้ที่มองมายังต

ียกเธอมา มันก็เหมือนกับว่า เธอมาอ่อยฉันถึงที่มีหรือที

ของเล่น อีกประการหนึ่งก็ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่อยู่ที่กินและอีกหลายอย่างที่ตระกูล

่อนที่จะเข้าใจผิดไปกันใหญ่ “ไม่ใช่อย่างที่คุณอูโ

สียงที่จะลอดออกมา คนถูกจู่โจมด้วยจูบตัวแข็ง ดวงตาขยายกว้าง หัวใจดวงน้อยๆ

นเข้าไปในช่องปากสาวได้อย่างสะดวก โบกสะบัดลิ้นพันเกี่ยวลิ้นเล็กที่รู้สึกได้ทันทีว่ากำลังตื่นตระหนกแล

ิมาณเพียงแค่ 500 มิลลิลิตร ไม่สามารถทำให้ฉายาคอทอแดงเช่นเขาเกิดอาการเมาจนขาดสติ อูโก้แกล้งทำเป็นหลับเมื่อเห็นว่าคนที่เ

จของผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ยังรักมั่นคงเพียงกานต์วิภาคนเดียว แล้วเขาคิดว่ามั

องเธอเอาไว้ ในขณะที่มือใหญ่เริ่มปาดป่ายบนเรือนร่างของนันท์

มาทำงานอีกครั้ง เธอร้องห้ามในลำคอ ดิ้นรนไปมา มือเล็กผลักดันร่างใหญ่เพื่อให้ตนเองพ้นจาก

เปิดรับโบนัส

เปิด
อสูรสองหัวใจ
อสูรสองหัวใจ
“"คนไม่มีค่า ไม่จำเป็นต้องถนอม เหมือนกับเธอยังไงล่ะแคท เธอมันก็แค่ก้อนกรวดเม็ดทรายไร้ค่า ไร้ราคา เป็นได้แค่ตุ๊กตามีชีวิตที่ดิ้นระริกอยู่ใต้ระหว่างขาของฉันเท่านั้น" ถ้อยคำของชายร่างใหญ่ที่คร่อมร่างเปลือยของเธอ ช่างเป็นคำพูดที่สร้างความเจ็บปวดให้กับนันท์นภัสมากเหลือเกิน หัวใจดวงน้อยเต้นเร่าด้วยความเสียใจ ร่างกายเย็นเฉียบประหนึ่งเธอฝังตัวอยู่ในหิมะขาวโพลน "คุณอูโก้..." เสียงเจ็บช้ำกล่าวออกไป "ใช่...ฉันคืออูโก้ จำชื่อเจ้าของเธอให้ขึ้นใจ แม่สัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆ ของฉัน สร้อยที่ฉันให้เธอใส่มันก็เปรียบเสมือนปอกคอที่สวมให้สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ให้คนอื่นเขารู้ว่า เธอมีเจ้าของแล้ว และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งสัตว์เลี้ยงของฉันไปได้ นอกเสียจากว่า ฉันจะปล่อยมันไปเอง แล้วก็จำใส่กะโหลกกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วยว่า ร่างกายของเธอทุกสัดส่วน อย่าให้ใครมาแตะต้อง ไม่อย่างนั้นเธอได้แหลกคามือฉันแน่ วันนี้ฉันจะลงโทษเธอเบาะๆ ที่ริอ่านให้ไอ้แจ็คมันจับมือ ไม่หนักไม่หนาอะไรหรอก...แค่คางเหลืองเดินลงจากเตียงไม่ได้เท่านั้นเอง"”