icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บำเรอรักนายหัวเถื่อน

บทที่ 6 

จำนวนคำ:1647    |    อัปเดตเมื่อ:07/03/2023

ู่ที่นั่นได้ยังไงในเมื่อว่ามีบ้านอยู่

ขากับรุ่งทิวาพูดกันหลายครั้ง และแต่ละครั้งก็ต้องท

ี่ไหนเอาคนบ้ามาอยู่ร่วมกับคนดี ไม่มี

ดูแล้วคล้ายกับว่ากำลังตวาดใส่ภรรยา “ผมเองก็ไม่เข้าใจคุณเหมือนกัน ทีลูกหลานคนอื่นช่ว

นกลับสามี “อีกอย่างที่มันเป็นบ้าก็เพราะมันทำตัวมันเอง

อย่างนี้ คุณเป็นแม่นะ แม่แท้ๆ ไม่ใช่แม่เลี้

ฉันอีกแล้ว” รุ่งทิวาเถียงสู้ “คุณว่าฉันเป็นแม่ที่ไม่ดี แล้วคุณ

ดมขึ้นเสียงใส

พี่ว่าหาย วุ้นจะไม่ห้ามเลย แต่นี่ไม่ใช่” อริศราห้ามบิดามารดา “แม่คะ วุ้นบอกแม่หลายครั้ง

พะเน้าพะนอมันยังไงก็เชิญ แต่ฉันไม่” รุ่งทิวาสะบัดหน้าเดินขึ้นชั

ู้เรื่องก่อน” อุดมตะโกนตามหล

ม่ไม่ฟังพ่อหรอกค่ะ” อริศ

ดมเหนื่อยหน่ายใจไม่น้อย แต่ก็ไม่รู

สิ่งที่เราทำได้คือ รักษาพี่ว่าให

ความคิดแม่นะ พ่อมองไม่เห็นเลยว่า ว

ลาพี่ว่า เท่ากับให้เวลาตัวเราเอง” อริศราให้กำลังใจบิ

ื่น คงอี

ปดูพี่ว่าก

ชั้นสองแล้วถอนหายใจอีกรอบ เขามีลูกสามคน คนโตเป็นผู้ชายชื่

ช้เงินและเที่ยวเตร่ มีผู้หญิงไม่เลือกหน้า ทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่มตามประสาลูกคนรวยมีเงิน เขาพูดกับพันศักดิ์หลายครั้งแต่ก็ไร้ผล พันศักดิ์ยังค

็นพี่ชายสักเท่าไหร่ เอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตนเป็นศูนย์รวมของจักรวาล ทำก่อนคิดเสมอ

ดคิดไม่ได้ว่า เป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกันหรือไม่ อริศราเข้ามาดูแลกิจการของครอบครัวแบบเต็มตัว และท

ลับมาเป็นคนเดิม คนเดิมที่นิสัยแย่ เพราะยังดีกว่าเห็นลูกสาวอยู่ในสภาพเป็นคน

ของเขา หล่อนไม่ไว้ใจก้องภพที่ไม่รู้ว่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมหรือความคิดชั่วร้ายใดหรือไม่ ครั้นจะไม่ไปตามนัด หล่อนก็จะไม่ได้สิ่งที่ต้องการ และนั่นอาจทำให้ก้อ

เพื่อนไ

อภัสรีมากที่สุดเช่นกัน แต่พอนึกได้ว่าเพื่อนสนิททั้งสาม ความหวังก็ต้องดับลง ทั้งสามคงไปกับหล่อนไม่ได้เป็นเพราะตอนนี้อรอุมา ชลธิชาและอุทิศกำลังสนุกสนาน

ฮ้อ

อในยามฉุกเฉิน และนั่นทำให้หล่อนนึกถึงสเปรย์พริกไทย ที่อรอุมาให้หล่อนไว้เมื่อสามเดือนก่อน ตอนนั้นอริศราไม่คิดว่าจะได้ใช้มัน จึงเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ทว่าวันน

เปิดรับโบนัส

เปิด
บำเรอรักนายหัวเถื่อน
บำเรอรักนายหัวเถื่อน
“หล่อนไม่เสียใจที่ตกเป็นของผู้ชายที่เกลียดหล่อนเข้าไส้ แม้จะเป็นได้แค่เพียงดอกไม้ประดับเตียง แต่หล่อนก็ยอมพลีกายให้เขา หากมันจะลบล้างความผิดที่ตนทำไว้... .... "นี่แม่คุณ กอดฉันซะแน่นเดี๋ยวได้จมกันทั้งคู่" "ก็ฉันกลัวนี่" อริศราตอบตามตรง "พาขึ้นเรือได้แล้ว เดี๋ยวจม" "พาขึ้นแน่ แต่เธอต้องให้รางวัลที่ฉันลงมาช่วยเธอก่อน" เมืองแมนมีข้อต่อรอง "ถ้าไม่ให้รางวัลฉัน ฉันจะปล่อยให้เธอจมน้ำ" "คุณอยากได้อะไรล่ะ" ถามไปโดยไม่คิด ตอนนี้อริศราไม่คิดอะไรทั้งนั้น ขอเพียงได้ขึ้นไปจากน้ำเร็วๆ "จูบฉันสิ" เขาตอบ หญิงสาวตกใจกับรางวัลที่เขาต้องการ "ถ้าไม่จูบ ฉันปล่อยนะ" เพียงแค่เขาทำท่าจะคลายลำแขนออก อริศรากอดร่างแกร่งไว้แน่น ยื่นหน้าไปประกบปากหนาอย่างรวดเร็ว "จูบแล้ว" หล่อนบอก "จูบตอนไหน ฉันไม่เห็นรู้สึก" "ก็เมื่อกี้ไง" "เมื่อกี้เรียกจูบเหรอ ฉันรู้สึกแค่เธอเอาปากมาชนปากฉัน อย่างนี้ปล่อยให้จมน้ำดีไหมเนี่ย" "อย่านะ" หญิงสาวรีบบอก เมื่อเห็นเขาจะคลายแขนออกจริงๆ "ฉัน...ฉันจูบไม่เป็น" "งั้นฉันจะสอนให้ สอนแล้วต้องจำนะ เพราะถ้าเธอจูบไม่เป็นสับปะรด ฉันจะจับตัวพี่สาวเธอมาจูบแทน" ขู่ได้ขู่ดี ขู่เก่งยิ่งกว่าหมาเสียอีก... เหอะ...ขู่แบบนี้ ไม่ทำตามก็คงไม่ได้อีกตามเคย โรมานซ์แก้แค้น”