รักร้อนเพลิงปรารถนา (ภาคต่อรักร้อนเพลิงริษยา)

1

กัญติญาเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ปราศจากหมู่ดาว เธอยืนอยู่บนชั้นสูงสุดของเรือสำราญหรูของรัฐศาสตร์ชายผู้พรากอิสรภาพของเธอไป ความอ้างว้างและโดดเดี่ยวเกาะกินหัวใจของกัญติญา มีเพียงลมหายใจที่ทำให้เธอมีชีวิตต่อไปได้ เธอมาอยู่กับเขาที่นี่ได้สามวันแล้วมันช่างเป็นเวลาที่นานแสนนานสำหรับคนที่ตกอยู่ในห้วงทุกข์เช่นเธอ มีเหตุผลไม่กี่ข้อที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ แต่เหตุผลหลักก็คือความต้องการเอาชนะของคนคนเดียว ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งคือความเกลียดชังในตัวเธอที่อยู่ในหัวใจของคู่หมั้นหนุ่ม และมันมีมากพอที่จะทำให้เคนจิโร่ยกเธอให้กับรัฐศาสตร์เพื่อเป็นดอกเบี้ยของหนี้การพนันที่เคนจิโร่เล่นทุ่มอย่างไม่ลืมหูลืมตา นับตั้งแต่วันนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป เหตุการณ์เริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาและเธอเจอกันบนเรือสำราญเมื่อสามวันก่อ

รัฐศาสตร์นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาตัวยาวภายในห้องทำงานของเขาบนเรือสำราญ ในมือถือแก้วที่ใส่วิสกี้ราคาแพง ดวงตาสีเทาเข้มทอดมองร่างของเคนจิโร่ โมชิและพรรคพวกที่ถูกเขาสั่งสอนจากการที่บังอาจเข้าไปอาละวาดในคาสิโนของเขาเนื่องจากเล่นเสียพนันไปกว่าสามร้อยล้านบาทและยังพ่วงจำนวนเงินที่กู้ไปจากเขาอีกกว่าสองร้อยล้านจากการเล่นอย่างไม่ลืมหูลืมตาตลอดหนึ่งสัปดาห์

สาเหตุที่เคนจิโร่และพรรคพวกขึ้นเรือสำราญของเขาได้ เนื่องจากเมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้วพี่ชายของเขาได้จัดงานแต่งงานขึ้นบนเรือสำราญนี้โดยล่องเรือจากชลบุรีมาถึงจังหวัดกระบี่ เมื่อส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวไปยังบ้านพักตากอากาศของพี่ชายอันเป็นสถานที่ที่ทั้งสองเลือกเป็นที่ฮันนีมูน เขาก็ได้ออกเดินเรือในวันถัดมาเพื่อเดินทางไปฝรั่งเศสตามโปรแกรมที่ได้จัดเตรียมไว้

เคนจิโร่ไม่ยอมลงจากเรือเมื่องานแต่งงานเสร็จสิ้น สิ่งที่ดึงดูดใจให้เขาอยู่ต่อก็คือคาสิโนของรัฐศาสตร์ที่อยู่บนเรือสำราญ เคนจิโร่เล่นการพนันโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของกัญติญาคู่หมั้นสาวแสนสวย และเป็นที่หมายปองของรัฐศาสตร์ด้วย เมื่อเงินของเคนจิโร่หมดเขาเริ่มกู้เงินในคาสิโนซึ่งรัฐศาสตร์ก็ปล่อยให้กู้ได้โดยไม่จำกัดจำนวนทำให้เคนจิโร่ติดกับดักของรัฐศาสตร์ที่ขุดหลุมพรางไว้

“มึงโกงกูไอ้เล็ก...มึงโกงกู” เคนจิโร่พูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น ที่เขารู้จักชื่อเล่นของรัฐศาสตร์เพราะณิชาเคยแนะนำให้รู้จักซึ่งทั้งสองรู้สึกไม่ถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น เพราะเคนจิโร่มองสายตาของรัฐศาสตร์ที่มองมาที่คู่หมั้นสาวของเขา ทำให้ผู้ชายด้วยกันดูออกว่ารัฐศาสตร์กำลังคิดอะไร ถึงแม้ว่าเขาจะเกลียดชังคู่หมั้นก็ตาม แต่ส่วนลึกก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

รัฐศาสตร์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นก็เดินเข้ามาหาเคนจิโร่ที่ยืนอยู่โดยมีลูกน้องของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเคนจิโร่ไว้

“คาสิโนของฉันไม่เคยโกงใครที่แกเสียการพนันก็เพราะว่าแกไม่ยับยั้งชั่งใจเอง อันนี้ฉันก็ช่วยไม่ได้” รัฐศาสตร์พูดและยักไหล่ทั้งสองข้างแบบกวนๆ ทำให้เคนจิโร่โกรธเป็นอย่างมาก พยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม แต่หาสำเร็จไม่

“มึงปล่อยกูไอ้เล็ก...แล้วมึงมาสู้กับกูตัวต่อตัว”

เคนจิโร่ร้องท้า รัฐศาสตร์จึงพยักหน้าให้ลูกน้องของเขาปล่อยเคนจิโร่ เพื่อที่จะได้มาสู้กันแบบตัวต่อตัว การต่อสู้ของทั้งสองที่มีหมัด เท้าและอวัยวะส่วนต่างๆของร่างกายเท่าที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้ เป็นไปอย่างเข้มข้นไม่มีใครเสียเปรียบได้เปรียบเรื่องรูปร่าง เพราะทั้งคู่มีรูปร่างที่ใกล้เคียงกันไม่ว่าจะเป็นความสูงใหญ่ บึกบึน และฝีไม้ลายมือการต่อสู้ เสียงโครมครามของข้าวของเครื่องใช้ที่อยู่ในห้องทำงานที่กว้างใหญ่ของรัฐศาสตร์ตกหล่นสู่พื้นจากแรงเหวี่ยงและแรงกระแทกของคนทั้งสอง

ฝ่ายลูกน้องของแต่ละคนไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง มีหน้าที่คอยคุมเชิงให้เจ้านายเท่านั้น โคกิเห็นว่าเคนจิโร่เจ้านายน้อยของตนกำลังเสียเปรียบจึงถอยร่นออกจากห้องเพื่อไปตามคนคนหนึ่งมาช่วยโดยมีสายตาของธนาพลที่เป็นทั้งเพื่อนและเลขาฯ ส่วนตัวของรัฐศาสตร์ดูอยู่ ธนาพลพยักหน้าให้มานพเดินตามออกไปดูเพราะไม่ไว้ใจพวกยากูซ่าที่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม

เสียงเคาะประตูดังรัวที่หน้าห้องพักของกัญติญา เธอจึงเดินมาเปิดประตูดูผู้มาเยือน เมื่อบานประตูถูกเปิดออก โคกิก็พูดออกมาทันควัน

“มิโกะ...แย่แล้วครับนายน้อยมีเรื่องกับคุณรัฐศาสตร์ ตอนนี้กำลังสู้กันอยู่ครับ”

“ที่ไหนคะพามิโกะไปเร็ว” กัญติญาถามอย่างกระตือรือร้น

โคกิไม่รอให้เสียเวลาเขารีบเดินนำกัญติญาไปที่ห้องทำงานของรัฐศาสตร์ทันที เมื่อมานพเห็นว่าโคกิมาตามกัญติญาจึงหลบอยู่ที่มุมทางแยก โดยที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็นเพราะมัวแต่ห่วงเจ้านายของตน

“หยุดนะ...บอกให้หยุด” กัญติญาจับท่อนแขนหนาของรัฐศาสตร์ไว้มั่นก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงร่างของเขาที่กำลังอยู่บนตัวของเคนจิโร่ และตั้งท่าจะประเคนกำปั้นใส่หน้าของคู่หมั้นของเธอออกมา แรงดึงทำให้ทั้งสองเสียหลักและล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้น ร่างของรัฐศาสตร์อยู่เบื้องล่างโดยมีร่างของกัญติญาทาบทับอยู่ ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันด้วยความไม่ตั้งใจ มันเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแต่สำหรับรัฐศาสตร์แล้วเขามีความรู้สึกว่าริมฝีปากอิ่มเต็มของผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา กัญติญาเองก็รู้สึกตกใจและรู้สึกซาบซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อได้สัมผัสริมฝีปากหนาได้รูปสวยของเขา แม้จะเป็นสัมผัสเบาบางเหมือนนนก แต่กลับรู้สึกว่าหนักดุจหินผา เธอเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนเมื่อตั้งสติได้