icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ถึงป๋าดุ(ดัน)หนูก็ไหว

บทที่ 6 5

จำนวนคำ:1812    |    อัปเดตเมื่อ:11/03/2023

ที

อแทบคิดไม่ออกว่าจะรั้งเขาไว้ยังไง และถ้าขืนปล่อ

น็บกลายๆ และถ้าจะมีคนหนาวก็ควรจะเป็นเธอนี่ หนาวจนปากสั่นขาชาไปหมดแล้

ุกเกินไป อีกทั้งพื้นหินด้านล่างมันก็ลื่น ทำให้เธอยืนไม่อย

วเธอที่ถูกรั้งเข้ามาจนแนบชิดอยู่กับตัวเขา พ่อเลี้ยงหนุ่มนิ่งขึงไปเพราะกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมารบกวนจิตใจ ในขณะที่

อง ขณะที่สองตาก็แอบชำเลืองไปที่ตำแหน่งกล้องที่ตัวเองวางไว้ ครั้นเมื่อเห็นว่าตัวเองยืนอยู่ในจุดที

ลี้ยงอย่าเพิ่งไปนะคะ ฉันกลัว”

แหละ ฮือ…! ดูก็รู้ว่าไม่เนียน’ ในขณะที่เธอกำลังโอดครวญกับการแสดง

งเลยค่ะ อย่าเพิ่งไปนะคะ” เธอทั้งกอดทั้งซ

อยออกไปไกลๆ อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ เนี่ยขอแค่นี้ แล้วฉันจะไม่ยุ่งกับคุณอีกเลย’ เธอโอดครวญในใจพ

ายเปิดเผยธาตุแท้ออกมา แต่แล้วทุกอย่างดันกลับตา

เขาสัมผัสถูกต้นคอ ใช่! เธอกำลังตกตะลึงกับเหตุก

งมากกว่านี้ จมูกโด่งจึงซุกไซร้ลงไปที่ซอกคอ อา…! นี่มันกลิ่นอะไร ทำไมมันช่างมีอิทธิพลเหลือร้าย มันหอมกรุ่น ผ่อนคลา

นหอมๆ จากกายสาวจะทำให้เขาหลงมัวเมาจนไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่

ัสจากเขา แต่เพราะสถานที่ที่ไม่เอื้ออำนวย กอปรกับเรี่ยวแรงที่ต่

ท้วงอีก หลังถูกอีกฝ่ายจับตรึงต

ิสูจน์จึงกลายเป็นความพลั้งเผลอ จากที่คิดว่าเพียงสัมผัสแผ่วๆ ก็กลายเป็นความดูดดื่ม อา…! ริมฝีปากอวบอิ่มนุ่

เข้ามา ความอ่อนโยนที่ได้รับกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อยจนคล้อยตามในที่สุ

็เริ่มจูบตอบด้วยความเงอะงะ และความเงอะงะนี่แหละที่กำลังปล

การ และความต้องการก็ทำให้ทุกอย่างยิ่งเร้าร้อนขึ้นทุกขณะ โดยเฉพาะเมื่อลิ้นร้อนดุนดันสัมผัสสอดรัด ราวกับจะดูดซับความหอมหวานทั้งหมดที่มีให้ตกต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีอีก

มไม่ยอมห่าง ราวกับว่าติดอกติดใจสัมผัสหอมหวานที่เพิ่งลิ้มลอง กอปรกับสถานที่ท

ทั่งเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาฉวยโอกาสตามใจชอบ และเพราะความพลั้งเผลอของเธอมันก็ทำให้ความเป็น

สา แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้เขากระสันซ่านจนลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง รับรู้เพียงความกำหนัดที่กำลังพลุ่งพล่าน ถ้านี่คือก

ขาไม่รอช้าที่จะบีบขยำและลูบไล้มันด้วยความปรารถนา กอปรกับเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เธอสวมอยู่ คร

่นตัวราวตกอยู่ในภวังค์ มันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ แต่เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ให้ตายสิ! มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถู

เปิดรับโบนัส

เปิด
ถึงป๋าดุ(ดัน)หนูก็ไหว
ถึงป๋าดุ(ดัน)หนูก็ไหว
“เมื่อผู้หญิงที่เพื่อนๆ ตั้งสมญานามว่าแม่ชีอย่างเธอจับพลัดจับผลูต้องมาเจอกับผู้ชายหน้านิ่งที่เอะอะกอด เอะอะจูบอย่างเขา อา...แล้วพ่อคุณก็ดันเป็นโรคนอนไม่หลับ จะต้องนอนกอดเธอเท่านั้นด้วย แบบนี้เธอจะเอาตัวรอดได้ยังไงล่ะ "ชอบอาหารเหนือไหม" "ชอบมากเลยคุณ ให้กินทุกวันยังได้เลย" "มากพอจะอยู่ที่นี่ไหม" "แค่กๆๆ" ............... ........................................................................................................................................... "คุณ! เอากระบอกไฟฉายออกไปวางที่อื่นก่อนได้ไหม มันดันหลังฉัน ฉันนอนไม่หลับ" คนที่ใกล้จะหลับบอกเสียงอู้อี้ "เอ้อ! ไม่มีนี่" เขาบอกเสียงอึกอัก "มันจะไม่มีได้ไง ก็มันดันหลังฉันอยู่เนี่ย" เธอมั่นใจว่ามีแน่ๆ ก็หลักฐานมันทนโท่ขนาดนี้ "อืม! นอนเถอะ ไม่มีหรอก" "จะไม่มีได้ไง ก็นี่ไง" คุณเธอยืนยันด้วยการคว้าหมับเข้าให้ พร้อมหันกลับมา หวังงัดหลักฐานที่อยู่ในมือมาพิสูจน์ให้ได้เห็นกันจะๆ คาตา แต่... ตึก ตึก ตึก อา...! ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่คาตา แต่ยังคามือเธอด้วย เธออ้าปากตาค้างราวกับกำลังตกตะลึงสุดขีด ก่อนจะก้มมองไอ้ที่คิดว่าเป็นกระบอกไฟฉายในมือสลับกับเงยหน้ามองเขา จากนั้นก็... "กรี๊ด...!" เธอร้องลั่นพร้อมกับยื่นเท้าถีบออกไปสุดแรง ตุบ! คนไม่ทันตั้งตัวร่วงตุ้บลงไปบนพื้น ครั้นพอจะลุกขึ้น คุณเธอก็ตะโกนเสียงดังลั่นขึ้นมาอีก "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะไอ้คนลามก คนเลว คุณมันทุเรศที่สุด คุณให้ฉันจับไอ้นั่นของคุณ มัน...อี๋...! เธอพูดพลางทำท่าขยะแขยง แล้วมาส่องกระบอกไฟฉายพ่อเลี้ยงพร้อมกันนะคะ”