icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา

บทที่ 5 05

จำนวนคำ:1421    |    อัปเดตเมื่อ:15/03/2023

ต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาดันเป็นคนเดียวกับผู้ชายคนเมื่อเช้า ที่สำคัญเขาคนนั้นเพิ่งมาส่งเธอถึงหน้า

นต้นไป หวังว่าจากนี้ไป…” ดูเหมือนเสียงเข้มๆ กับใบหน้าหล่อเหลาของท่านประธานจะสะกดพนักงานสาวๆ ให้นั่งเคล

ประธานรึไง ว่าแต่เมื่อกี้ทำไมแกทำท่าเหมือนรู้จักเขามาก่อนเลย

้านี่แหละ” พริบพราวครางตอบเพื่

นะว่าเขาคือ…” เจติยามองหน้าเพื่

า โอย! ฉันอยากจะบ้าตาย เกิดอะไรขึ้นกับ

่ต้องกินแล้วก็ได้มั้งยาคุมเนี่ย” เจติยาแสร้งอำเล่น แ

ลยเนอะ” เจติยายกมือยอมแพ้ แต่ระหว่างที่สองสาวกระซิบ

ธานที่กำลังจะเดินออกจากห้องหันมาสั่งเสียงเข้ม ทำ

หรอคะ” เธอชี้มาที่ต

วอีกรึไง” เจ้าของชื่อถึงกับทำหน้าม

เธอกระแทกเสียงล

ำเอาพริบพราวหน้าเหลอแล้วเหลออีก เมื่อทุกคนต่างพุ่งเป้ามามองที่เธอ บ้างก็หันมาถามด้วยความ

างนี้ฉันจัดการเอง” เจติยาดึ

ได้เห็นว่าผู้ชายคนนั้นอยู่ใกล้ตัว เธอก็ย

ห้” เจติยาเหมือนจะรู้ใจเพื่อน จึงรีบกระซิบบอก

ทีที่ประจันหน้ากัน เธอก็ไม่รีร

หมดให้เสร็จภายในสิบนาที” นอกจากจะไม่ตอบแล้ว พ่อคุณยังโยนงานให้ ทำเอาคนเพิ่งได้รับตำแหน่งหมาดๆ แทบถลาไปที่โต๊ะด้วยความตื่

ดิมได้ไหมคะ” เรื่องเก็บของก็แค่ข้ออ้าง เหตุผลจริงๆ คือ

มา” พริบพราวถึงกับชะงักหน้าเครียด เมื่อเรื่องมันดันไม่เป็นไปตามที

วให้พร้อม อีกเดี๋ย

แม้ว่าจะรับตำแหน่งยังไม่ทันข้ามวัน แต่เธอก็เช็คตาร

ินออกไปที่ประตู ทำให้เธอจำต้องรีบเดินตามอย่างช่วยไ

เกรงว่า…” เธออึกอักกับการเป็นเลขาที่ไม่มีความพร้อมของตัวเอง

องเธอ” เธอรับไ

ห้นะคะ” เธอบอกพลางเปิดไอแพดแล้วก็ต้อ

นของเธอ ถือว่าเป็นเครื่องประจำต

ม้แต่มือถือก็ยังไม่มี” เธอบอกด้วยสีหน้าสลด อย่าว่าแต่มือถือหรือกระ

ได้ เพราะจากนี้ไป ฉันจะมีเรื่องให้เธอบันทึกทุกวัน ส่วนเรื่องกระเป๋ากับโทรศัพท์ ถ้าอยากได้ก็ตามไปเอาแล้วกัน” อ

แล้วกระเป๋าฉันไปอยู่ที่คุณได้ไ

” จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ

เปิดรับโบนัส

เปิด
I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา
I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา
“เพราะอดีตทำให้ผูกพัน แต่ปัจจุบันทำให้รักหมดใจ พริบพราวพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ ที่แทบไม่มีใครรู้จัก ต้องจับพลัดจับผลูกลายมาเลขาท่านประธานคนใหม่ ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะโชคชะตา หรือเพราะเขาเป็นคนกำหนดมาตั้งแต่แรกกันแน่ "ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันมาอยู่ที่นี่คะ" "มันคงถึงเวลาแล้วมั้ง เวลาที่เธอควรกลับมาที่ที่เธอควรอยู่ เวลาที่ฉันจะทวงทุกอย่างของฉันคืน" เขาว่าพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้หันมาประจันหน้ากัน "ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี หลายครั้งที่คุณไม่ยอมตอบคำถามฉัน หลายครั้งที่คุณเอาแต่พูดจากำกวม แล้วทุกครั้งคุณก็ทำให้ฉันสงสัย สุดท้ายฉันก็ยังไม่ได้คำตอบจากคุณ เฮ้อ! ใจคอคุณจะไม่ตอบอะไรฉันเลยใช่ไหมคะ" "ตอบสิ ฉันจะตอบทุกอย่างที่เธอสงสัยและอยากรู้ แต่...หลังจากที่เธอให้ในสิ่งที่ฉันต้องการแล้วเท่านั้น" เขาบอกพลางหยักยิ้มมุมปาก "แล้วคุณต้องการอะไร" "เธอไง" เขาโน้มลงมาบอกเสียงกระเส่า ทำเอาเธอถึงกับประหม่าจนต้องกัดเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางของตัวเองกำลังปลุกเร้าบางอย่างในตัวเขาให้กระเจิดกระเจิง "ฉันชักอยากตอบเธอตอนนี้แล้วสิ เธออยากรู้อะไรพริบพราว" ใบหน้าเขาแดงก่ำ อีกทั้งเสียงทุ้มๆ ก็ยังแหบพร่า อา...! ดูเหมือนนี่จะเป็นสัญญาณอันตรายที่เธอควรหลบเลี่ยง แต่ให้ตายเถอะ! สองขาของเธอกลับไม่ขยับเขยื้อน ราวกับถูกตรึงไว้ กระทั่งใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้และสัมผัสไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ จากนั้นก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสดวงตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน แล้วเลื่อนลงมาจูบที่จมูกอย่างอ้อยอิ่ง อา...! ร่างกายเขากำลังเรียกร้องรุนแรง จนหัวใจเขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป”