icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา

บทที่ 8 08

จำนวนคำ:1330    |    อัปเดตเมื่อ:15/03/2023

งเขา ในขณะที่เขาก็กำลังตรวจสอบรายชื่อลูกค้าในบ่อน ไม่สิ น่าจะเรียกว่าลูกหนี้มากกว่า ทั้งคู่แทบไม่รู้เลยว่าเวลาล่วงเลยไปนาน

งแผ่วๆ ที่ดังอยู่ข้างหู

วามตกใจ เพราะทันทีที่หัน จมู

ืดตัวเต็มความสูงพลางหยักยิ้มมุมปากอย่างคนเป็นต่อ ทำเอาคนที่ตกเป็นร

ับก่อนนะคะ” เมื่อรู้สึกว่าการอยู่ใกล้เขามันอันตร

รนั่นวันพรุ่งนี้” เขาชี้ไปยั

้ามาเป็นเลขาคุณวันแรก ไม่คิดว่ามันหนักเกินไปหน่อยรึไงสำหรับคนไม่มีประสบการณ์ อีกอย

่ะ” คนถูกถามถึงกับสะอึกก่อนหันมามองเขาตาโต ให้ตายสิ! เธออุตส่าห์หลงคิดฟุ้ง

างคุณทำอะไรต้องนึกถึงผลประโยชน์เ

ากห้อง ทิ้งให้เธอได้นั่งสับสนอยู่อย่างนั้น กระทั่งความคิดบางอย่าง

ไม่ได้นะคุณเพลิง” พริบพราวมาข

ลงมาถามใกล้ จนคนที่ตั้งใจจะเ

…” เธออึกอักจนใ

หมือนหมาหยอกไก่ พูดไปสิพริบพราว พูดไป!’ ให้ตายสิ! ทั้งที่ตั้งใจอยากจะพูดออกไปแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะใบ

ธอ” เมื่อเห็นว่าเธอยังเอาแต่นิ

อฉันขอเอากลับไปทำต่อที่ห้องได้ไหมคะ” เธอวกกลับเข้าเรื่องงา

อย่างนั้นฉันคงไม่ให้เธอมาทำที่นี่ตั้งแต่แรก” เ

ังไงล่ะคะ นี่มันก็มืดแล้วด้วย”

ให้เสร็จ” เขายักไหล่ทำประหนึ่งว่ามันเป็

วย คุณกำลังใช้งานฉันเกินกว่าที่กฎหมายแรงงานกำหนดนะคะ” หญิงสาวย

ันก็สมเหตุสมผลอยู่นะ” ผู้เป็นเจ้านายว่าพลาง

วมองตัวเลขในกระดาษแล้วเงยหน้าขึ้นถามด้วย

ันนะคะ” ไม่ได้เยอะธรรมดา แต่เยอะกว่าเงินเดือนปกติที่ได้อยู่เกือบสี่เท่า

รอก ถ้าเธอทำงานให้คุ้

ผู้จัดการหรือผู้บริหารสักหน่อย” เมื่อคิดว่าเงินเดือนที

็อย่างที่เห็น ฉันไม่ได้มีแค่ aurora แต่ยังมีบ่อน ผับ คลับ รวมทั้งบา

ี้ที่ตัวเองอย่างไม่ค่อยเ

ช่! ก็เธอเป

านของ aurora แล้วฉันจะเอ่

อเธอเป็นพนักงานของ aurora ก็เท่ากับว่าเธอเป็นของฉัน” คน

เปิดรับโบนัส

เปิด
I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา
I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา
“เพราะอดีตทำให้ผูกพัน แต่ปัจจุบันทำให้รักหมดใจ พริบพราวพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ ที่แทบไม่มีใครรู้จัก ต้องจับพลัดจับผลูกลายมาเลขาท่านประธานคนใหม่ ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะโชคชะตา หรือเพราะเขาเป็นคนกำหนดมาตั้งแต่แรกกันแน่ "ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันมาอยู่ที่นี่คะ" "มันคงถึงเวลาแล้วมั้ง เวลาที่เธอควรกลับมาที่ที่เธอควรอยู่ เวลาที่ฉันจะทวงทุกอย่างของฉันคืน" เขาว่าพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้หันมาประจันหน้ากัน "ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี หลายครั้งที่คุณไม่ยอมตอบคำถามฉัน หลายครั้งที่คุณเอาแต่พูดจากำกวม แล้วทุกครั้งคุณก็ทำให้ฉันสงสัย สุดท้ายฉันก็ยังไม่ได้คำตอบจากคุณ เฮ้อ! ใจคอคุณจะไม่ตอบอะไรฉันเลยใช่ไหมคะ" "ตอบสิ ฉันจะตอบทุกอย่างที่เธอสงสัยและอยากรู้ แต่...หลังจากที่เธอให้ในสิ่งที่ฉันต้องการแล้วเท่านั้น" เขาบอกพลางหยักยิ้มมุมปาก "แล้วคุณต้องการอะไร" "เธอไง" เขาโน้มลงมาบอกเสียงกระเส่า ทำเอาเธอถึงกับประหม่าจนต้องกัดเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางของตัวเองกำลังปลุกเร้าบางอย่างในตัวเขาให้กระเจิดกระเจิง "ฉันชักอยากตอบเธอตอนนี้แล้วสิ เธออยากรู้อะไรพริบพราว" ใบหน้าเขาแดงก่ำ อีกทั้งเสียงทุ้มๆ ก็ยังแหบพร่า อา...! ดูเหมือนนี่จะเป็นสัญญาณอันตรายที่เธอควรหลบเลี่ยง แต่ให้ตายเถอะ! สองขาของเธอกลับไม่ขยับเขยื้อน ราวกับถูกตรึงไว้ กระทั่งใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้และสัมผัสไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ จากนั้นก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสดวงตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน แล้วเลื่อนลงมาจูบที่จมูกอย่างอ้อยอิ่ง อา...! ร่างกายเขากำลังเรียกร้องรุนแรง จนหัวใจเขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป”