icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา

บทที่ 7 07

จำนวนคำ:1283    |    อัปเดตเมื่อ:15/03/2023

่! ผลงานที่เธอใส่เกลือแทนน้ำตาลลงไปในกาแฟแก้วนั้นยังไงล่ะ จริงๆ ก็กลัวนั่นแหละว่าเขาจะลุกขึ้นมาบีบคอหรื

กระหยิ่มยิ้มย่องในใจกับคำตอบที่เตรียมไว้หลังจากที่อีกฝ่ายพ่นกาแฟเค็มๆ ออกมาพร้อมกับโวย

อว่าเขาเป็นพวกลิ้นจระเข้’ เธอมองคนท

พริบพราวจึงหันไปสนใจแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าสุดเซ

งสาวผงะตาโตด้วยความตกใจ แล้วก็ยิ่งตกใจมากขึ้น เพราะความขมคละเคล้าความเค็มที่ถูกส่งเข้ามา นี

..

ติทำลายล้างนั่น

รไม่ได้ เมื่อกาแฟแก้วนั้นมันดันมาจากฝีมือเธอเอง แบบน

ให้ ฉันก็อยากแบ่งปันให้เธอบ้าง เป็นไง? รสชาติดีนะว่าไหม” ในขณ

ห้ตรวจ เขาก็เดินเข้ามาตาม หลังจากที่อาหารทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมห

ธอบอกโดยไม่เงยหน้ามองเขาด้วยซ้ำ ด้ว

ง หลังถูกอีกฝ่ายอุ้มขึ้น

” เขาวางเธอบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบแฟ้

้ ไม่เห็นต้องอุ้

จ็บใจ แต่ดูเหมือนกลิ่นชวนน้ำลายสอของอาหารมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะจะช่วยเยียวยาทุกอ

ุณ บังเอิญมาก” เธอว่าพลางตักโน

ล้วสีหน้าท่าทางของเขาตอนนี้มันคืออะไร ทำ

ยกินเลย อาหารไม่ถูกปากเหรอ” พริบพราวเห็น

รู้สึกเหมือนมีอะไรพุ่งมาชนที่อกข้างซ้าย พระเจ้า! เขาทำให้เธอใจสั่นอีกแล้ว แ

วนใหญ่ของคุณล้วนแต่มาจากธุรกิจเอ่อ…” เธออ

นั่นแหละธุรกิจหลักของฉัน

ั้นทำไมคุณถึง…” อีกครั้งที่เธ

ีอย่าง Aurora ที่สำคัญมันดันตรงข้ามกับตัวตนขอ

อบทีเล่นทีจริงของเขาอีกครั้ง ครั้นพอเห

ี่จะทำกำไรให้บริษัทได้ ลองถ้าได้ผู้บริหารดีๆ ยังไงมันก็โต แต่ที่มันแย่ก็เป็นเพราะว่าผู้บริหารคนเก่ามันไม่ได้เรื่อง บร

ดาได้นะว่าทำไมฉันถึงได้เทคโอเวอร์บริษัทนี้มา” เธอผู้เพิ่งรับตำแ

เปิดรับโบนัส

เปิด
I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา
I'm yours ยกหัวใจให้คลั่งรักยัยเลขา
“เพราะอดีตทำให้ผูกพัน แต่ปัจจุบันทำให้รักหมดใจ พริบพราวพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ ที่แทบไม่มีใครรู้จัก ต้องจับพลัดจับผลูกลายมาเลขาท่านประธานคนใหม่ ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะโชคชะตา หรือเพราะเขาเป็นคนกำหนดมาตั้งแต่แรกกันแน่ "ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันมาอยู่ที่นี่คะ" "มันคงถึงเวลาแล้วมั้ง เวลาที่เธอควรกลับมาที่ที่เธอควรอยู่ เวลาที่ฉันจะทวงทุกอย่างของฉันคืน" เขาว่าพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้หันมาประจันหน้ากัน "ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี หลายครั้งที่คุณไม่ยอมตอบคำถามฉัน หลายครั้งที่คุณเอาแต่พูดจากำกวม แล้วทุกครั้งคุณก็ทำให้ฉันสงสัย สุดท้ายฉันก็ยังไม่ได้คำตอบจากคุณ เฮ้อ! ใจคอคุณจะไม่ตอบอะไรฉันเลยใช่ไหมคะ" "ตอบสิ ฉันจะตอบทุกอย่างที่เธอสงสัยและอยากรู้ แต่...หลังจากที่เธอให้ในสิ่งที่ฉันต้องการแล้วเท่านั้น" เขาบอกพลางหยักยิ้มมุมปาก "แล้วคุณต้องการอะไร" "เธอไง" เขาโน้มลงมาบอกเสียงกระเส่า ทำเอาเธอถึงกับประหม่าจนต้องกัดเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางของตัวเองกำลังปลุกเร้าบางอย่างในตัวเขาให้กระเจิดกระเจิง "ฉันชักอยากตอบเธอตอนนี้แล้วสิ เธออยากรู้อะไรพริบพราว" ใบหน้าเขาแดงก่ำ อีกทั้งเสียงทุ้มๆ ก็ยังแหบพร่า อา...! ดูเหมือนนี่จะเป็นสัญญาณอันตรายที่เธอควรหลบเลี่ยง แต่ให้ตายเถอะ! สองขาของเธอกลับไม่ขยับเขยื้อน ราวกับถูกตรึงไว้ กระทั่งใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้และสัมผัสไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ จากนั้นก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสดวงตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน แล้วเลื่อนลงมาจูบที่จมูกอย่างอ้อยอิ่ง อา...! ร่างกายเขากำลังเรียกร้องรุนแรง จนหัวใจเขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป”