icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
เงารัก พันธนาการสวาท

เงารัก พันธนาการสวาท

ผู้เขียน: pamika_1995
icon

บทที่ 1 บทนำ

จำนวนคำ:926    |    อัปเดตเมื่อ:01/04/2023

ที่ร

รรยากาศในช่วงดึก ขณะที่สองมือแกร่งดึงรั้งร่างบางเข้

ี่เรียบลื่น ความบางเบาของซาตินเนื้อบางนั้น ก่อให้เกิดความเพลิดเพลินเกินห้ามใจ กร

ันด้วยความสยิว เมื่อถ

ื่องช้า ก่อนจะพรมปลายนิ้วลงบนผิวเนื้อส่วนอ่อนไหว หญิงสาวสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อถูกรุกล้ำอย่า

ที่รุกล้ำผสานกับความซ่านสยิวกลับทำให้สองขาหนีบแน่น เรือนกายสาวหดเกร็งเมื่อความหวามไหวเข้าลึกสุดปลายสัมผัส แผ่นหลังบา

๊ะ! แ

ยะ อ

ทว่าแรงรุกเร้าที่ซอกคอขาวกลับหนักขึ้นเรื่อยๆ ซ้ำเร

อต้องตัวด้วยความเสน่หา กลิ่นไอแห่งความสุขปกคลุมไปทั่ว ค

ับคล้ายกับหลุดเข้าไปในวิมานโลกีย์ที่ไร้ทางออก ทุกอย่างดูล่องลอยเหมือนอยู่

จะขยับกายเข้าแนบชิดอย่างสนิทสนม ขณะที

~พรี

ครั้งที่เขาละเมอ เพราะชื่อใครบางคนกลับหลุดรอดอ

ทว่าจิตใต้สำนึกกลับสั่งให้ค่อยๆ เงี่ยห

รีมจ๋

่ากลับเด่นชัดในใจคนฟังจนแสลงหูและแ

ีกแล

กร่งแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะขังตัวเอง

ม่ได้ยินนั้น กลับดังกึกก้

..................

พิพัฒน

ี่บอบช้ำมาให้เธอรักษา...ด้วยการ

า ธาร

จึงกลายเป็น 'เงา' ท

ี่ ช่วยทำให้พี่ลืมผ

น จูบกันทุกวันแบบนี้ แต

เปิดรับโบนัส

เปิด
เงารัก พันธนาการสวาท
เงารัก พันธนาการสวาท
“เพราะความเหมือน เธอจึงเป็นแค่ 'เงา' ที่เขาไม่มีวันรัก ความสัมพันธ์ลับๆ ที่เกิดขึ้น จึงถูกร้อยรัดไว้ด้วยความเร่าร้อน ทว่าเธอเจ็บ...แต่กลับพูดไม่ได้ เพราะคำว่าตัวแทนที่ชีวิตนี้ก็ไม่มีใครอยากเป็น! .............................. 'ดรันย์ พิพัฒน์พงศ์ ' ศัลยเเพทย์หนุ่ม ผู้หอบเอาหัวใจที่บอบช้ำมาให้เธอรักษา...ด้วยการใช้เธอ 'เป็นตัวแทน' ของใครอีกคน "มิดา...กอดพี่ จูบพี่ ช่วยทำให้พี่ลืมผู้หญิงคนนั้นสักที! " 'รมิดา ธารากุล' เพราะความเหมือน เธอจึงกลายเป็น 'เงา' ที่เขาไม่มีวันรัก... "คุณหมอคะ...กอดกันทุกวัน จูบกันทุกวันแบบนี้ แต่เคยคิดจะรักกันบ้างไหมคะ" เพราะความเมาทำให้เขาเห็น 'เธอ' เป็น 'ผู้หญิงคนนั้น' เพราะแอบรัก จึงทำให้เธอยอม...ตกเป็นของเขา ท่ามกลางความเร่าร้อนที่ตื่นเพริด การขยับโยกบนเรือนกายที่แสนหวานและเสียงครวญครางที่ดังขึ้นอย่างสุขสม ทว่าเขากลับเรียก 'ชื่อเธอ' เป็น 'คนอื่น' เจ็บ... แต่กลับต้องยิ้มรับ...แล้วเเสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่รู้สึก แล้วรอคอยเศษความรักจากเขา...คนที่เธอเองก็เดาใจไม่ถูกเลยสักที!”