เมื่อตัวประกอบทะลุมิติมาเป็นคุณแม่เลี้ยงเดียวยุค 80's

รุ๋งกริ๋ง ในร้านมีลูกค้าสาวอยู่ก่อนแล้ว เจ้าของร้านเห็นลูกค้า

ฟิล์มที่ล้างแล้วส่งให้ เธอดูภาพเพื่อตรวจสอบความถูกต้องไม่สลับกับของคนอื่

คงพอมีความรู้ด้านมุมกล้องใ

ือนตอนนี้ที่ใช้กล้องฟิล์ม ก่อนไปเที่ยวเธอต้องลองหยิบจับปรับโฟกัสให้คุ้นมือเสียก่อน กลัวว่

นแม่ลูกแบบนี้แล้วก็รู้สึกชอบ เหมาะแก่การขยาดใหญ่แล้วใส่กรอบส

ต่ขอแลกกับการติดรูป

เธอพอจะจำได้ในวัยเด็กเคยเดินผ่านร้า

้วค่ะ จะติ

้มกว้าง “รูปสวยมากจริงๆ ให้ช

งใจไม่ยอมถ่ายรูปด้วย เธอก็เลยตั้งกล้องถ่ายรูปสามคนแม่ลูก จำได้ว่าในบ้านมีแต่รูปตอนที่จางหย่งจางลี่ยังเ

ของร้านเรียกความสนใจจากลูกค้าอี

ึ้น “เสื้อผ้านี่เก๋เชียว ไม่ท

หลินเหยาซื่

าก ไม่เคยเห็นชุดเป็นเซ็

ริงใจทำเอาหลินเห

่งย้ายมาอยู่เมืองนี้ได้เดือนกว่

นเหยาซื

ย เสื้อผ้าที่เธอใส่ดูสะดุดต

เข็มขัดเส้นใหญ่รัดใต้ฐานอก ขับเน้นรูปร่างได้สัดส่วนแต่ไม่เย้ายวนจนเกินไป เธอไม่ช

ช่างเย็บ

ค่ะ แต่

เสื้อมาจ

แบบเ

จริงๆ เอาจริงๆนะ ฉันมีร้านที่ตัดเย็บเสื้อผ้าได้ประณีต แต่

ารสร้างแพทเท

้นแ

ระดาษหนังสือพิมพ์แทน ใช้แก้ขัดไปก่อน ตอนที่อยู่สถานสงเคราะห์ เธอได้ฝึกวิชาชีพมาบ้าง

ื้อผ้าเอาแบบชุดพ่อแม่

ค

ะคิกคัก “เอาอย่างนี้ เรานัดเจอกันก็ได้ อีกสองวันเจอกันที่ค๊อฟฟี่ช็อป ส

วมุมถนนนั้นไง เชื่อถือได้”

ื่อจึงพยักหน้ารับทันที “ได

ฉันจ

เธอเดินตรงไปที่ร้านขายเครื่องเขียน ตั้งใจไว้ว่าจะซื้ออุปกรณ์ฝึกเขียนอักษร จางหย่งจางลี่อาย