เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

รสรักเสน่หา

ผู้เขียน: อัญญาณี

บทที่ 1 1

จำนวนคำ:1439 | อัปเดตเมื่อ：07/12/2023

ยกความตกใจให้กับคนที่อยู่ปลายสายเป็นอย่างมาก หั

ัดการมัน?” เสียงเหี้ยมเกรียมของนายหัวปุณ

ณ์ มัน

กับนั่งไม่ติดพื้น การที่น้องสาวสุดที่รักร้องห่มร้องไห้หนักขนาดน

ี่มา บอกพี่มา?”

แย่งแฟนแต้ว ฮือ…มัน

คนรักของปนัดดาน้องสาวเขาได้อย่างไร ในเมื่

นๆ แล้วเล่าให้พี่ฟังตั้งแต่ต้นสิว่าคนท

ร้องไห้ หยุดสะอื้น เปิดปากเล่าเรื

ียดสีกันจนเป็นสันนูน ที่แท้คนที่ชื่อน้ำหอมคือผู้หญิงไม่มียางอาย ใช้มารยายั่วยวนว่าที่น้

่พีต้องทิ้งแต้วไปอยู่กับมันแน่ๆ ค่ะ ฮือ” ปนัด

ชื่อน้ำหอมมาแย่งพีไปจากแต้วเด็ดขาด” คนที่รัก

ุณณ์ พี่ปุณณ์อย

เหรอ พี่พูดจริง

ไหน ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถปกครองลูกน้องได้เด็ดขาดชนิดที่ไม่เคยมีปัญหาตา

่มันจะแย่งพี่พีไปจากแต้ว พี่พีทำท่าจะหลง

กระตุ้นให้พี่ชายทำตามคำพูดเร็วๆ เพื่อที

สร็จภายในสามวัน” ปุณณ์บอ

ณ์จะจัดการม

กัน แค่ไม่ให้น้ำหอมมา

้น พี่ปุณณ์ทำตามแผนที่แต้วคิดไว้นะคะ รับ

ไปจากหัวใจ ต้องขจัดให้แบบถาวรจะไ

ะแต้ว?” พี

นี้นะคะพ

ดร้ายไปสักหน่อย แต่เขาก็คิดว่ามันเหมาะสมกับพฤติกรรมชอบแย่งคนรักของ

นหลังจากที่น้องสาวบอกเล่าแผนการจบ เขามีคติประจำใ

ของปุณณ์ “เดี๋ยวแต้วจะส่งรูปขอ

วใจที่เธอแอบถ่ายไว้ไปยังหมายเลขโทรศัพท์ของปุณณ์ทันที เพราะเขาเป็น

วกับฟ้าผ่า ทำให้เจ้าของชื่อรีบเร

บนาย

มกับไอ้เหลือมให้เตรียมตัว มึงด้วยนะ ม

นายเรียบร้อย ไอ้เข้หรือสมศักดิ์ก็เ

งที่เขาเห็นจะมีนิสัยชอบแย่งคนรักของคนอื่น ยั่วยวนเก่งชนิดที่เรียกว่า ตัวแม่ เพราะลักษณะภายนอกดูเรียบร้อ

เจอฉันแ

....

องทับหนึ่งดังขึ้น ขณะที่มือน้อยๆ พนมไหว้คุณคร

ว้และระบายยิ้มให้ผู้ปกครองที่เดินทางมาส่งบุตรหลา

ปทำงานตั้งแต่เช้ามืดและกลับดึก

รับน้องป๋องนะคะ เดี๋ยวน้ำหอม

ต้องใช้ไม้เท้าพยุงเดิน หากเธอเดินไปส่งน้องป๋องก็คงไม่ลำบากอะไร เนื่

สิ้นสุดบท

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รสรักเสน่หา

อัญญาณี มหาเศรษฐี

“"ตูม" ร่างของอักษราที่ยังไม่ได้สติ แล้วยังจะถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก ถูกโยนลงมาจากเรือด้วยมือของเจ้าของเกาะ ลูกน้องทั้งสามมองตากันไปมา อยากจะไปช่วยสาวน้อยผู้น่าสงสารใจจะขาด แต่ถ้าช่วยมีหวังพวกเขาต้องโดนบาทาของเจ้านายแน่นอน อักษรารู้สึกตัวเมื่อร่างกายกระแทกกับผืนน้ำ น้ำเค็มๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาในปากและจมูกจนเธอเกิดอาการสำลัก เปลือกตาสาวเปิดขึ้นในเวลาต่อมาแต่ก็ต้องหลับลงอีกครั้ง เพราะน้ำทะเลเข้าไปในดวงตาของเธอจนเกิดความแสบ อักษรารีบทะลึ่งตัวขึ้นเหนือน้ำ โดยไม่รู้ว่าเวลานี้ตนเองตกอยู่ในสภาพอย่างไร "อื้อๆ อื้อๆ" ทันทีที่ขาทั้งสองข้างยืนอยู่บนทรายใต้น้ำ และรู้ว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกทั้งข้อมือและเท้า ปากก็เช่นกันหาได้มีอิสระถูกปิดทับด้วยผ้าผืนใหญ่ "อ๊าย!" ความที่ข้อเท้าเล็กถูกมัดด้วยเชือก ส่งผลให้เธอยืนได้ไม่ถนัดนัก เสียการทรงตัวจนร่างคะมำลงไปในผืนน้ำ แต่เธอก็พยายามยืนขึ้นอีกแต่สุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม อักษราจึงเลือกที่จะนั่งลงบนผืนทรายใต้น้ำที่มีความลึกประมาณครึ่งเมตร อักษรานั่งมองร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองมายังเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขากระโดดลงมาจากเรือเร็วก่อนจะเดินลุยน้ำทะเลมาหาเธอ "ไง ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะตายเพราะยาสลบซะแล้ว" เสียงห้าวใหญ่พูดขึ้น ในขณะที่มาหยุดยืนเท้าเอวตรงหน้าเธอ อักษราเงยหน้ามองชายหน้าตาน่ากลัวที่จ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างหวาดกลัว ไม่เข้าใจว่าเขาทำเช่นนี้กับเธอทำไม จะถามก็ไม่ได้เพราะปากถูกปิดด้วยผ้าผืนใหญ่”