รสรักเสน่หา

บทที่ 2

จำนวนคำ:1510 | อัปเดตเมื่อ：07/12/2023

ยค่อยๆ เดินมาเองก็ได้”

้านคุณยายใกล้แค่นี้เอง น้ำหอม

จของคุณครูสาว เพราะทุกครั้งที่นางมาส่งหลานชายที่โรงเ

ำหอมไม่ติดว่าวันนี้ต้องอยู่เวรรับนั

สวกล่าวขอบใจในน้ำใจของอักษร

ายตาของคนกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ในรถกระบะแบบสี่ประตู สายตาของคนที่นั่งด้านหน

ายหัว?” สมศักดิ์พลขั

ไม่ตอบและไม่ละสา

มศักดิ์ดังมากขึ้น แล้วมากพอที

มึงไอ้เข้ เรียกกูเบาๆ ก

ายได้ยินซะที่ไหนล่ะ

งเรียกก

ูคนนั้นคือเป้าหมา

ณณ์ตอบอย่าง

ว มิน่าล่ะพี่พีถึงได้หัว

พอเขาพูดจบสายตามหาประลัยของเจ้านายหนุ่มก็หัน

ียบกับน้องสาวกูได้ยังไง สวยแต่รูปจูบไม่หอมกูก็กร

ูด ไม่เปรียบเ

ากที่สุดคือหยุดพูด ไม่เช่นนั้นแล้วบนใบหน้า

๋ยวปากมึงจะกินน้ำพริกไม่ได้” เจ้านายหนุ่มไม่วายกำชับ

ล่านมากกว่านี้ การที่นายหัวแห่งเกาะไข่แก้วมาจอดดูเป้าหมายของตนในครั้งนี้ เพราะต

ก่อนที่เจ้าของรถคันนั้นจะก้าวลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปใ

ฒน์เอ่ยบอกอักษราที่กำลังเก็บอ

พี น้ำหอมเก็บของก่อน” อักษร

้อง หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ “วันนี้ลูกค

ั้งนั้น” เธอตอบคนรักขณะที

วที่เขาไม่คิดว่าจะแต่งงานด้วย สาเหตุเป็นเพราะว่าครอบครัวของเขาต้องการเงินก้อนใหญ่มาจุนเจือบริษัทที่ตกอยู่ในสภาวะขาดสภาพคล่อง

บปนัดดาที่มีนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ขี้วีน เจ้าอารมณ์ อยู่ใกล้เขารู้สึกราวกับว่าอยู่ในขุมนรก แต่ก็ต้องทนเพราะเงิน อีกประการหนึ่งคือ ปนัดดามีพี่ชายที่ดุยิ่งกว่าเสือ พานจะขย้ำ

กจะกินน้ำหอมแทนข้าวแล้ว” เขาพูดอย่างมีความหมายซ่อน

จะกินแทนได้ไง” เธอสวนกลับแก้เขิน เอี้ยวตัว

พี่หิวจนมองเห็นน้ำ

ินอักษรามากไปกว่าจับมือ โอบกอด จุมพิตหลังมือและหอมแก้ม เข

ดีกว่าคะ ก่อนที่

่อนที่ฝ่ายชายจะยื่นมือมาช่วยเธอถือของ

ับอักษราไม่วางตา และดูเหมือนว่าดวงตาคู่นี้จะเต็มไปด้วยเปลวไฟบรรลั

์ที่พอจะรู้อารมณ์ของเจ้านาย

บเป้าหมายที่พว

่อนรถขับตามรถยนต์ยุโรปคันหรูของพีรวัฒ

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รสรักเสน่หา

อัญญาณี มหาเศรษฐี

“"ตูม" ร่างของอักษราที่ยังไม่ได้สติ แล้วยังจะถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก ถูกโยนลงมาจากเรือด้วยมือของเจ้าของเกาะ ลูกน้องทั้งสามมองตากันไปมา อยากจะไปช่วยสาวน้อยผู้น่าสงสารใจจะขาด แต่ถ้าช่วยมีหวังพวกเขาต้องโดนบาทาของเจ้านายแน่นอน อักษรารู้สึกตัวเมื่อร่างกายกระแทกกับผืนน้ำ น้ำเค็มๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาในปากและจมูกจนเธอเกิดอาการสำลัก เปลือกตาสาวเปิดขึ้นในเวลาต่อมาแต่ก็ต้องหลับลงอีกครั้ง เพราะน้ำทะเลเข้าไปในดวงตาของเธอจนเกิดความแสบ อักษรารีบทะลึ่งตัวขึ้นเหนือน้ำ โดยไม่รู้ว่าเวลานี้ตนเองตกอยู่ในสภาพอย่างไร "อื้อๆ อื้อๆ" ทันทีที่ขาทั้งสองข้างยืนอยู่บนทรายใต้น้ำ และรู้ว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกทั้งข้อมือและเท้า ปากก็เช่นกันหาได้มีอิสระถูกปิดทับด้วยผ้าผืนใหญ่ "อ๊าย!" ความที่ข้อเท้าเล็กถูกมัดด้วยเชือก ส่งผลให้เธอยืนได้ไม่ถนัดนัก เสียการทรงตัวจนร่างคะมำลงไปในผืนน้ำ แต่เธอก็พยายามยืนขึ้นอีกแต่สุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม อักษราจึงเลือกที่จะนั่งลงบนผืนทรายใต้น้ำที่มีความลึกประมาณครึ่งเมตร อักษรานั่งมองร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองมายังเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขากระโดดลงมาจากเรือเร็วก่อนจะเดินลุยน้ำทะเลมาหาเธอ "ไง ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะตายเพราะยาสลบซะแล้ว" เสียงห้าวใหญ่พูดขึ้น ในขณะที่มาหยุดยืนเท้าเอวตรงหน้าเธอ อักษราเงยหน้ามองชายหน้าตาน่ากลัวที่จ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างหวาดกลัว ไม่เข้าใจว่าเขาทำเช่นนี้กับเธอทำไม จะถามก็ไม่ได้เพราะปากถูกปิดด้วยผ้าผืนใหญ่”