รสรักเสน่หา

บทที่ 4

จำนวนคำ:1583 | อัปเดตเมื่อ：07/12/2023

ไปทั่ว พีรวัฒน์มองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกหลากหล

ล้วคืนนี้พี่โทรหาน

่างออกไปยังลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า ฝ่ายอักษราก็เ

ักพาตัวของปุณณ์ก็เริ่มขึ้น โดยใช้สมชายหรือเหลือม

และฝ่ามือที่แตะลงบนแขนของอัก

คะ?” อักษ

เครื่องแบบของห้างนะครับ คุณรู้จักคนที

ักนิดเลยว่า ชายตรงหน้านั้นมาร้าย ไม่ใช่มาดี ความที่เธอ

ด็กขายตั๋วเดินผ่านมาเห็นพอดี และจำได้ว่ามากับคุณ ผมก็เลยมาตามคุณไปดูเขาหน่อยครับ

ความเป็นห่วงที่วิ่งขึ้นมาซ้อนทับ ทำให้เธอไม่คิดหรือพินิจสิ่

ันเลยค่ะ” น้ำเสียง

งอักษราเดินตามหลัง สมชายแสร้งทำเป็นเร่งฝีเท้

ไปยังมุมซ้ายสุดของลานจอดรถที่ค่อนข้างห่างไกลจากรถยนต์คันอื่นที่จอดอยู่ อ

ามเมื่อชายแปลกหน้าเดินมา

คนที่พาเธอมา แต่เป็นบุรุษร่างส

ูก ความตกใจทำให้เธอเผลอสูดดมยาสลบเข้าไปหลายครั้ง เสียงขัดขืนในลำคอดังได้ไม่นานก็พลันเงียบเสียง แรงน้อยน

” สมศักดิ์กลัวเจ้านา

ลงบนเบาะด้านหลังคนขับ จากนั้นเขาก็หย่อนกายลงนั่งชิดร่างของอักษรา ตามมาด้วยร่

าะไข่แก้วเอ่ยสั่ง พลขับจึงขับรถออกจากจุดนั้

มุนของมือ เธอกระตุกยิ้มด้วยสะใจที่ได้รับข่าวจากพี่ชายสุดที่รักว่า เวลานี้มารหัวใจของตนได้ต

อคอยก็เดินเข้ามาในห้องรับแขก พีรวัฒน์มองปนัดดาด้วยสายต

เธอลุกขึ้นยืนแล้วตวาดเรียกพีรวัฒน์ดังลั่น “พ

มามองเจ้าของเสียงแหลมสูงพลางถอนหายใจ “อ

ก้อนโตที่จะได้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ฉะนั้นเขาต้องใ

กเหนื่อย อี๋อ๋อฉอเลาะกับมันไม่อายใคร พอก

คำจาหวานหู ที่ปนัดดารู้เพราะเคยสะกดรอยตามพีรวัฒน์เวลานัดเจอกับอักษราหลายครั้ง มองจากระยะไม่ใกล้ไม่ไกลเธอก็พอจะคาดเดาได้ ควา

ะ” พีรวัฒน์พูดเหมือนตัดบท สาวเอาแต

น้าแต้วอย่างนี้นะ ไม่กล

่เขาจะต้องยอมเธอเรื่อยมา หากยังต้องการเงินมาแบบง่ายๆ โดยไม่ต้องไปหยิบย

ผมทำยังไง แต้ว

ากอดทนไว้ในก้นสมอง เวลานี้เขาต้องอ่อนกับสาวตรงหน

ี่ตนเองรัก ร่างสาวขยับเข้าประชิดตั

ิคะ หอมแต้วด้วยแล้ว

มองนัยน์ตาของพีรวัฒน์นิ่ง จ้องลึกในแววตาราว

ี่รู้ว่า

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รสรักเสน่หา

อัญญาณี มหาเศรษฐี

“"ตูม" ร่างของอักษราที่ยังไม่ได้สติ แล้วยังจะถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก ถูกโยนลงมาจากเรือด้วยมือของเจ้าของเกาะ ลูกน้องทั้งสามมองตากันไปมา อยากจะไปช่วยสาวน้อยผู้น่าสงสารใจจะขาด แต่ถ้าช่วยมีหวังพวกเขาต้องโดนบาทาของเจ้านายแน่นอน อักษรารู้สึกตัวเมื่อร่างกายกระแทกกับผืนน้ำ น้ำเค็มๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาในปากและจมูกจนเธอเกิดอาการสำลัก เปลือกตาสาวเปิดขึ้นในเวลาต่อมาแต่ก็ต้องหลับลงอีกครั้ง เพราะน้ำทะเลเข้าไปในดวงตาของเธอจนเกิดความแสบ อักษรารีบทะลึ่งตัวขึ้นเหนือน้ำ โดยไม่รู้ว่าเวลานี้ตนเองตกอยู่ในสภาพอย่างไร "อื้อๆ อื้อๆ" ทันทีที่ขาทั้งสองข้างยืนอยู่บนทรายใต้น้ำ และรู้ว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกทั้งข้อมือและเท้า ปากก็เช่นกันหาได้มีอิสระถูกปิดทับด้วยผ้าผืนใหญ่ "อ๊าย!" ความที่ข้อเท้าเล็กถูกมัดด้วยเชือก ส่งผลให้เธอยืนได้ไม่ถนัดนัก เสียการทรงตัวจนร่างคะมำลงไปในผืนน้ำ แต่เธอก็พยายามยืนขึ้นอีกแต่สุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม อักษราจึงเลือกที่จะนั่งลงบนผืนทรายใต้น้ำที่มีความลึกประมาณครึ่งเมตร อักษรานั่งมองร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองมายังเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขากระโดดลงมาจากเรือเร็วก่อนจะเดินลุยน้ำทะเลมาหาเธอ "ไง ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะตายเพราะยาสลบซะแล้ว" เสียงห้าวใหญ่พูดขึ้น ในขณะที่มาหยุดยืนเท้าเอวตรงหน้าเธอ อักษราเงยหน้ามองชายหน้าตาน่ากลัวที่จ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างหวาดกลัว ไม่เข้าใจว่าเขาทำเช่นนี้กับเธอทำไม จะถามก็ไม่ได้เพราะปากถูกปิดด้วยผ้าผืนใหญ่”