รสรักเสน่หา

บทที่ 7

จำนวนคำ:1751 | อัปเดตเมื่อ：07/12/2023

งไหลพร้อมกับคำถามที่หลั่งริน แต่ทว่าไม่มีคำตอบใดๆ

ก่อนจะหันมาทางเชลยสาวที่นั่งมองหน้าเขาทั้งน้ำตา “ต่อให้เธอแหกปากร้องจนคอแตกก็ไม

้ตัวดีว่าคงจะออกไปจากเกาะแห่งนี้ยากไม่ต่างกับงมเข็มในมหาสมุทร แค่จะให้ตนเองเป็นอ

ม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่า นายหัวสุดโหดของตนจับสาวคนนี้มาทำไม แต่เอียด

นกลับมาพร้อมกับข้าวราดแกงกับไข่เจียว แล

ไม่ช่วยอะไรเธอ” เอียดวางอาหารข้างร่

ฉันแบบนี้ทำไม ฮือ?” อ

ว” เอียดตอบกลับ “เธอก็กินข้าวเถอะแล้วอย่าคิดหนีถ้าไม่อยากเจ็บ

ให้เชลยสาวนั่งมองอาหารข้างกายที่หน้าตาน่ากิน แต่ทำไมหนอ อักษราถึงกิน

ันผ่

ม่ว่าจะเป็นทางโทรศัพท์ที่โทรเท่าไหร่ระบบอัตโนมัติก็จะพูดว่า ‘เลขหมายที่ท่านเรียกในขณะนี้ ไม่สามารถใช้งานได้ชั่วคราว’ ไปหาที่บ้านก็ไม่พบ ไปหาที่โรงเรียนก็ไม่พบอ

อาศัยช่วงเวลาทำงานออกไปตามหาอักษรา หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจยิ่งไม่ได้ใหญ่เพราะปนัดดาส่งคนมาเฝ้าเขาหน้าห้อง หากเขาอ

ือเป็นร้อยหนแล้ว?” ปนัดดาแกล้งถาม ท

ับอย่างคนอารมณ์ไม่ดี เ

องแต้ว แต้วผิดหรือคะที่จะรู้ว่า สามีข

ที่จะเถียงด้วย เพราะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์มีเสียง

ใส่ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะก้าวเดินไปยังประตูห้

ปนัดดาถามเสียงขุ

ดจบก็เบี่ยงตัวไปยังประตู มีหรือที่คนอย่างปนัดดาจะปล่อยให้พีรวัฒน์

องไว้ที่แขน จากนั้นก็เดินแกมวิ่งตามพีรวัฒน์ที่กำลังเดินไปยังลิฟต

...

เพราะสถานที่แห่งนี้ทำให้เขาไม่รู้สึกอึดอัด ไม่รู้สึกว่ามี

้านทักลูกชายและว่าที่ลูกสะ

ดีค่ะคุณแม่” พีรวัฒน์และ

อกแม่ล่ะ แม่จะได้

อย่างนั้น แท้จริงแล้วเขามีเรื่องบางเรื่องจะให้บิดาช่วยต่าง

ขกน่ะพี” ผู้เป็นแม่ตอบ ก่อนจะหัน

น์ลุกเดินไปยังห้องนั่งเล่นทันทีที่พู

ูก แม่จะทำให้ทาน” อรุณวดีเ

ปนัดดาตอบกลับเสียงหวาน กิร

ะไรดีนะ…” นางทำท่านึก “ทำสละลอยแก้วดีกว่านะ เมื่อวาน

้วทำหน่อยนะคะ วันหน้าแต้

รวัฒน์ และต้องการให้เขาเห็นความดี ความตั้งใจที่ตนเองมีให้เขา

ถุงหรือว่าของกึ่งสำเร็จรูปที่ซื้อมาจากห้างแล้วมาอุ่นใน

ใจแต่งเพราะซื้อเจ้าบ่าวด้วยเงินทุนที่เข้ามาพยุงบริษัทของฝ่ายชาย ฉะนั้นความรักจึงหาได้มีในจิตใจของพีร

่ แต้วจะพ

ะ” อรุณวดีลุกขึ้นยืน ก่อนจะเด

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รสรักเสน่หา

อัญญาณี มหาเศรษฐี

“"ตูม" ร่างของอักษราที่ยังไม่ได้สติ แล้วยังจะถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก ถูกโยนลงมาจากเรือด้วยมือของเจ้าของเกาะ ลูกน้องทั้งสามมองตากันไปมา อยากจะไปช่วยสาวน้อยผู้น่าสงสารใจจะขาด แต่ถ้าช่วยมีหวังพวกเขาต้องโดนบาทาของเจ้านายแน่นอน อักษรารู้สึกตัวเมื่อร่างกายกระแทกกับผืนน้ำ น้ำเค็มๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาในปากและจมูกจนเธอเกิดอาการสำลัก เปลือกตาสาวเปิดขึ้นในเวลาต่อมาแต่ก็ต้องหลับลงอีกครั้ง เพราะน้ำทะเลเข้าไปในดวงตาของเธอจนเกิดความแสบ อักษรารีบทะลึ่งตัวขึ้นเหนือน้ำ โดยไม่รู้ว่าเวลานี้ตนเองตกอยู่ในสภาพอย่างไร "อื้อๆ อื้อๆ" ทันทีที่ขาทั้งสองข้างยืนอยู่บนทรายใต้น้ำ และรู้ว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกทั้งข้อมือและเท้า ปากก็เช่นกันหาได้มีอิสระถูกปิดทับด้วยผ้าผืนใหญ่ "อ๊าย!" ความที่ข้อเท้าเล็กถูกมัดด้วยเชือก ส่งผลให้เธอยืนได้ไม่ถนัดนัก เสียการทรงตัวจนร่างคะมำลงไปในผืนน้ำ แต่เธอก็พยายามยืนขึ้นอีกแต่สุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม อักษราจึงเลือกที่จะนั่งลงบนผืนทรายใต้น้ำที่มีความลึกประมาณครึ่งเมตร อักษรานั่งมองร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองมายังเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขากระโดดลงมาจากเรือเร็วก่อนจะเดินลุยน้ำทะเลมาหาเธอ "ไง ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะตายเพราะยาสลบซะแล้ว" เสียงห้าวใหญ่พูดขึ้น ในขณะที่มาหยุดยืนเท้าเอวตรงหน้าเธอ อักษราเงยหน้ามองชายหน้าตาน่ากลัวที่จ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างหวาดกลัว ไม่เข้าใจว่าเขาทำเช่นนี้กับเธอทำไม จะถามก็ไม่ได้เพราะปากถูกปิดด้วยผ้าผืนใหญ่”