รสรักเสน่หา

บทที่ 8

จำนวนคำ:1661 | อัปเดตเมื่อ：07/12/2023

ขาจึงเปิดปากเล่าความอึดอัดที่อยู่ในใจจนหมดสิ้น สีหน้าของเพิ่ม

อทำยังไง?” เพิ

ะไรไม่ค่อยถนัด แต้วตามผมแจเลย กระดิกตัวนิดหนึ่งแต้ว

ก็เอ็นดูอักษราไม่น้อย กิริยามารยาทเรียบร้อ

็นห่วงน้ำหอมนี่ก็หายหน้าหายตาไปสามวันแล้ว โทรไปเป็นร้อยๆ รอบก็ปิดเคร

้ำหอมไม่มีญาติที่ไหน เป็นเด็กกำพร้าที่อยู่กับพ่อแม่บุญธรรมที่เพิ

จะทิ้งบ้านที่เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายของบิดามารดาก็ไม่ใช่ใหญ่ เพราะอักษรารักบ้านหลังนี้มาก จะหนีตาม

วจะอาละวาด หาว่าผมอย่างนั้นอย่างนี้พานจะไม่ให้เงินเราด้วย ผมก็เลยมาหาคุณพ่อนี่แหละครับ” เพิ่มศักดิ์เข้าใจความจำเป็

้ำหอมเอง เราจะเริ่มต้นตรงไหนดีล่ะ?” พีรว

งถวิลช่วยตามหาน้ำหอมครับ ผมว่าม

อกตามหาคนรัก เนื่องจากตำรวจมักมีสายลับฝีมือเยี่ยมไว้คอยร

าดีขึ้น ความหนักอดหนักใจลดทอนลงไปได้ในระดับหนึ่ง แล้วเขาก็คิดว่าอีกไ

นใน

ืนทำอาหาร หั่นผักทำโน่นนั่นนี่ที่เธอคิดว่ามันยุ่งยาก สู้ไปนั่งรอให้อาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะก็

ที่ตนรัก ทุกขั้นทุกตอนของการปรุงอาหาร เธอมุ่งมั่นท

ต้ว ว่าการทำอาหารม

ิ้น ปนัดดามองอาหารจานแรกที่ตนทำด้วยความภาค

คะ ไม่รู้ว่าพี่พีจะชอบหรือเปล่า?” ในคว

หารจานโปรดของพีเลยนะ รับรอง

สามีให้กำ

ที่ลูกสะใภ้พอมี

วช่วยดูแกงในหม้อให้แม่หน่อย ถ้าเดือดแ

่ในตะกร้า ใบหน้าสาวอาบไปด้วยรอยยิ้มบางๆ เมื่อนึก

ด้เดินกลับไปในครัวเหมือนที่ควรจะเป็น นางกลับเดินไปย

ครียดเชียว” อรุณวดีทักสามีและบุตรชายห

องน้ำหอมน่ะ” เพิ

” อรุณวดีถามด้วยความฉงน พีรวัฒน์จ

คนเดียวโดยที่ไม่อยากจะบอกให้ใครรู้ก็ได้นะ” อร

พิ่มศักดิ์เห็นด้วยกับคำพูดของภ

น้ำหอมดีครับว่าไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน ยิ่งตอนนี้ยังไม

ยนที่ต้องดูแลไปแบบไม่บอกกล่าวเช่นนี้ อีกทั้งช่วงเวลาเที่ยวของอักษราจะเป็นช่วงวันหยุ

องของพีกับหนูแต้ว เลยทน

ีรวัฒน์เนื้อแทบเต้น หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขา

ป็นอย่างที่แม่พูดจริง

ั้นสิครับ ผมยิ่งใจคอไม่ดีอ

ถ้าไม่อย่างนั้นจะติ

ดการตามที่พีต้องการก่อน ได้เรื่องกันยังไงตอนนั้นค่อยคิดกันอีกที เอาเรื่องที่สมควรทำที่สุดก่อ

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รสรักเสน่หา

อัญญาณี มหาเศรษฐี

“"ตูม" ร่างของอักษราที่ยังไม่ได้สติ แล้วยังจะถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก ถูกโยนลงมาจากเรือด้วยมือของเจ้าของเกาะ ลูกน้องทั้งสามมองตากันไปมา อยากจะไปช่วยสาวน้อยผู้น่าสงสารใจจะขาด แต่ถ้าช่วยมีหวังพวกเขาต้องโดนบาทาของเจ้านายแน่นอน อักษรารู้สึกตัวเมื่อร่างกายกระแทกกับผืนน้ำ น้ำเค็มๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาในปากและจมูกจนเธอเกิดอาการสำลัก เปลือกตาสาวเปิดขึ้นในเวลาต่อมาแต่ก็ต้องหลับลงอีกครั้ง เพราะน้ำทะเลเข้าไปในดวงตาของเธอจนเกิดความแสบ อักษรารีบทะลึ่งตัวขึ้นเหนือน้ำ โดยไม่รู้ว่าเวลานี้ตนเองตกอยู่ในสภาพอย่างไร "อื้อๆ อื้อๆ" ทันทีที่ขาทั้งสองข้างยืนอยู่บนทรายใต้น้ำ และรู้ว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกทั้งข้อมือและเท้า ปากก็เช่นกันหาได้มีอิสระถูกปิดทับด้วยผ้าผืนใหญ่ "อ๊าย!" ความที่ข้อเท้าเล็กถูกมัดด้วยเชือก ส่งผลให้เธอยืนได้ไม่ถนัดนัก เสียการทรงตัวจนร่างคะมำลงไปในผืนน้ำ แต่เธอก็พยายามยืนขึ้นอีกแต่สุดท้ายก็เป็นเหมือนเดิม อักษราจึงเลือกที่จะนั่งลงบนผืนทรายใต้น้ำที่มีความลึกประมาณครึ่งเมตร อักษรานั่งมองร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองมายังเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขากระโดดลงมาจากเรือเร็วก่อนจะเดินลุยน้ำทะเลมาหาเธอ "ไง ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะตายเพราะยาสลบซะแล้ว" เสียงห้าวใหญ่พูดขึ้น ในขณะที่มาหยุดยืนเท้าเอวตรงหน้าเธอ อักษราเงยหน้ามองชายหน้าตาน่ากลัวที่จ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างหวาดกลัว ไม่เข้าใจว่าเขาทำเช่นนี้กับเธอทำไม จะถามก็ไม่ได้เพราะปากถูกปิดด้วยผ้าผืนใหญ่”