อาเฟย

ายสามอ้ายหยางก็ค้อมคำนับใ

อักษรศาสตร์ ทำขายหน้า

เจ้าบอกว่าขายหน้า อย่างนี้ก็หมายความว่า เกอเกอของข้าก็ต้องขายหน้าด

่งแจ้งมากเกินไปแล้ว" ท่านอ๋องสี่กระ

นุนข้าก็เฉยไปเลย ไม่ต้องมาซ้ำเติมข้า...จะอย

กเมื่อวานซืนเหมือนกันน

กล่าวต่อ "แต่ข้าน้อยยังใคร่ขอโอกาสขอการช

งค้อมศีรษะให้ "หวังว่าไท่หวางเฟยจ

่ต้องทำ" ไท่ชินอ๋องเอ่ยขึ้น

รงแล้วนึกตรึกตรอง...แพ้หรือชนะ ยังไม่สำคัญเท่าก

องหนานหยางทั้งแคว้นและไท่ชินอ๋องเป็นเดิมพั

สามอ้ายหยาง กล่าวเสียงเรีย

ดขององค์ชายสามอ้ายหยางเข้ามาตั้งบนโต๊ะส

นำพิณที่ดีเลิศที่สุดออกมาตั้งบนโ

ร่วมบรรเลงเพลง ภูผา สายลม และจันทรา ของแคว้นหนานหยางดี

บตามมารยาท "ตา

นดีในแคว้นหนานหยาง เป็นเพลงที่จะว่า บรรเลงง่ายก็

ต่ชั้นสี่ถึงหกนั้นจะต้องเป็นมืออาชีพจริง ๆ ส่วนชั

ึกมาได้แค่ชั้นสามเท่านั

.พอเริ่มบร

ราะองค์ชายสามอ้ายหยางบรรเลงไต่ระ

ับตาม แต่พอข้ามจา

ยพิณของหลี่ชิ

รเลงเพลงจนจบ...คณะทูต

ีดอีก...รวมถึงสีหน้าของเหล่าขุ

ลี่ชิง "ไท่หวางเฟย...รอบ

ว่า "ไม่จำเป็น..

นกันอีกรอบ ดีหรือไม่?" องค์

ากทันที เพราะความพ

ข่งควบม้ากัน" องค์

หยางจะท้าทายแข่งขันบุ๋น (ศักยภาพทางศิลป์) เหมือนสองรอบแ

ด้วยศักดิ์ศรีไท่หวางเฟ

ได

้นพร้อม ๆ กัน "ชิงชิง เจ้าไ

จเหมือนดั่งองค์ชายสามอ้ายหยาง แต่ใจข้าน้อยสู้ ใจของข้าน้อยและชาวหนานหยางทุกคนล้วนสู้และฮึกเหิม มิไ

งมีความในใจอีกมากมายที่ไม่

้...ข้

ู่ในบริเวณพระร

าสีขาวงดงามมาให้อ

นเงามันพ่วงพีสูงใหญ่งดงามมาให้หลี่ชิ

ดขี่ลูกม้าที่ไม่ต้องให้คนจูงได้ไม่นานมานี้เอง แล้วม้าตัวสูงใหญ่ขนาดนี้ แม้จะเคยขี่ แต่ก็ต้องมีไท่ชินอ๋อ

นม้าอย่างสง่างาม แล้วร

และรอให้หลี่ชิงปีนขึ้นหลังม้

..ม้าสีดำมันเงาก็ส่งเสียงร้อ

างบอบบางก็ร่วงหล่นลงจากหลังม้า มาสู่อ้

ยู่ในอ้อมกอดที่รัดแน่น.

..หากองค์ชายสามแห่งซีเป่ยยังต้องการจะแข่งขัน ข้าจะให้เด็กจูงม้าเป็นตัวแทนเข้า

เพราะเห็นสีหน้าเย็นเยียบราว