icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เล่ห์ร้ายจำนนรัก

บทที่ 8 เล่ห์ร้ายจำนนรัก

จำนวนคำ:1711    |    อัปเดตเมื่อ:23/02/2024

ขู่ว่าจะฟ้องเราให้เสื่อมเสียแม่ล่ะไม่อยากให้

ัดการเอง รับรองได้ว่ามันจะไม่ได้เงินจากเราแม้แต่แ

ิ่มโตเป็นสาวแมทธิวจึงปล่อยให้น้องสาวได้มีโอกาสคิดเองดำเนินชีวิตเองในแบบที่ต้องการแล้วก็เฝ้ามองน้องสาวของตนเงียบๆ ซึ่งเมริสาเองก็รู้ดีว่าพี่ชายนั้นรักและตามใจตนมาตลอดจึงมีนิสัยเอาแต่ใจและดื้อรั้นจนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เมริสาต้องมาเจอกับคนอย่างวายุเพราะความรั้นจะเอาชนะของเมริสานั่นเอง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นการที่บุตรสาวของตนต้องมาถูกคนที่ได้ชื่อว่าสา

จะจัดการมันจริงๆ พ่อก็สามารถทำได้โดยไม่ต้องให้ถึงมือแมทแต่พ่อเกรงว่าเมื่อ

ตนจะเป็นอย่างไร ไหนจะเรื่องเลือดเนื้อเชื้อไขของตนที่ต้องสูญเสียไปอีกซึ่งคุณมาร์คเกรงว่าจิตใจของบุตรสาวจะบอบช้ำมากไปกว่าเดิม หากเป็นเมื่อก่อนที่เ

มจะไห้หลุยส์คอยดูแลเมรี่อย่างใกล้ชิดอีกที เชื่อผมนะครับว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นและผมจะห

องวายุที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของเธอจนแทบไม่เป็นอันทำงาน เพราะวายุมักจะมาเฝ้าเธอที่โรงเรียนทั้งเช้าและเย็นกว่าสัปดาห์แล้วจนใครๆ ต่างมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ทั้งดีและไม่ดีแต่เธอเชื่อว่ามันจะค่อนไปในทางที่ไม่ดีเสียมากกว่า แต่วันนี้โชคดีที่วายุไม่มาเฝ้าเธอเหมือนเช่นทุกวันซึ่งทำให้เธอทั้งโล่งใจระคนแปลกใจ

ะเลี้ยวพ้นผ่านประตูรั้วโรงเรียนก็มีรถยนต์สีดำทะมึนคันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วและโฉบมาจอดขวางทางขอ

ยืนนามบัตรสีทองมาให้เธอซึ่งพราวแสงแขก็รับมันไว้ด้วยอาการตกตะล

มในนามบัตรนั้นด้วยหัวใจที่ไหวสั่นสะท้านด้วยควา

ี่กำหนดหากไม่อย

ันเหมือนมีอำนาจบางอย่างที่บีบหัวใจเธอให้ตีบตันอัด

ิ่งใหญ่อลังการของ โรดิเกรซ คอปอเรชั่น ไทยแลนด์ หล

กับพนักงานต้อนรับสาวสวยด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งพนักง

้รึเปล

วแสงแข ค่ะ...” พราวแสงแขบอกเบาๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจนักเมื่อเจอทั้งคนแปล

ันต้องแจ้งเลขาท่

มองสำรวจหญิงสาวหน้าตาจืดชืดในชุดเดรสสีพื้นเรียบๆ สวมรองเท้าคัทชูแบบเรียบร้อยและสะพายกระเป๋าผ้าที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นงานที่ตัดเย็บแบบแฮน

เปิดรับโบนัส

เปิด
เล่ห์ร้ายจำนนรัก
เล่ห์ร้ายจำนนรัก
“"จะอ่อยฉันอีกนานไหม..." เสียงห้าวดังขึ้นทำให้หญิงสาวลืมตาทันทีก่อนจะผละออกจากวงแขนแกร่งของเขาทันที ใบหน้านวลแดงปลั่งทั้งขัดเขินและอับอายกับคำพูดของเขาแต่เหนือสิ่งอื่นใดเธออับอายที่กำลังจะกลายเป็นสาวร่านร้อนเที่ยวกอดจูบกับผู้ชายมากกว่า "คนบ้า ปากเสีย... ฉะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นเสียหน่อย..." หญิงสาวสูดหายใจลึกๆ แล้วถลึงตาใส่เขาพลางต่อว่าเขาเสียงเขียวแต่ข้างในใจสาวกลับสั่นไหวหวิวๆ แทบจะเป็นลมแข้งขาสั่นไปหมดจนขยับเดินไม่ได้...”