icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+

บทที่ 2 

จำนวนคำ:1409    |    อัปเดตเมื่อ:28/03/2024

เรื่องที่รัฐรวิศร้องขอ เธอยื่นออเดอ

อยู่ทางซ

ิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าส

ณะรับนามบัตร

ฐรวิศพูดจบก็เด

เลยว่า ผู้ชายอย่างรัฐรวิศ อัครธนากุลจะสนใจตน คราวนี้เธอคงสบายไปอีกหลายวัน หากทำให้เขาติดอกติดใจได้ บางทีเธออา

ูกค้าถึงแน่นอย่างน

ลูกค้าทานเสร็จแล้วมาวางไว้บนโต๊ะต

้ง ไม่ชินหรือไง” สุนันทาคิดว่าเป็นเรื่อ

องมากเลย เอาช้อนส้อมชุดใหม่ที่ต้องแช่ในน้ำร้อนห้านาที ผ้ากันเปื้อนก็ต้องเอาผืนใหม่ เพราะผืนเก่าวางอยู่บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่

หน่อย พอเขากินเสร

าปลอบใ

ีนแตกไปแล้ว” กัญญาเป็นคนใจร้อน แต่เธอ

เกวลินที่นำแก้วน้ำใช้แล

ากำลังปวดหัวกับลู

นทาต

ันแม่ค่ะพี่ญา เราเป็

่องมาก เธอเจอมาหลายรูปแบบ ถึงแม้ว

อดทนแล้วเข้า

ห็นลูกน้องยืนจับกลุ่มคุยกัน เธอจึงกล่าวเตือนให้แยกย้ายไปทำหน้าที่ “หลิน พี่วานไปช่วยงา

ก้าวเดินออกจากห้องครั

วินทร์นั่งอยู่เป็นพิเศษ ไม่ว่าจะนำอาหารมาเสิร์ฟ หรือแม้แต่เครื่องดื่ม คนที่นำมาเสิร์ฟใ

พื่อรินไวน์ในแก้วที่เขาเพิ่มดื่มหมด ความเจ้าชู้ของรัฐรวิศที่มีมาก เขาปรายตามองบั้นท้ายศุภวรรณ เหมือนมีอะไรดลใจเขามิทราบได้ รัฐรวิศยกมือไปวางบนบั้นท้ายของศุภวรรณท

องสาวให้ออกห่างคนลวนลาม และด้วยน้ำเสียงของเกวลินทำให้คนร่วมโต๊ะเ

ร ยังไง” รั

มเรื่องมากของลูกค้าได้ดีคนหนึ่ง เธอเก็บอารมณ์ไม่พอใจได้ดี แต่ถ้าคิดว่ากำลังจะทนไม่ไหว เกวลินจะเลือกเดินหนีไปสงบสติอารมณ์ จากนั้นค่อยกลับเข้ามาทำงา

องชายกวนประสาทเรียกความไม่พอใจให้เกวลินมากขึ้น ส่วนศุภวรรณทำหน้าไปไม่ถูก ม

อะไรหรอกพี่ ไ

้วที่เขาพูดเมื่อกี้ มันก็เหมือนกับว่า เขายอมร

ี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับรัฐรวิศ “ค่าสึกห

เกวลินที่มองกลับอย่างไม่เกรงกลัว เธอจะกลัวทำไม ในเมื่อตอนนี้ความไม่พ

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+
รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+
“ความพยาบาทของเธอ ทำให้ทุกคนต่างสะพรึงกลัว ยกเว้นเขา...รัฐรวินทร์ ที่จะใช้ความรักทั้งหมดสลายความพยาบาทในใจเกวลิน เขาคือทายาทตระกูลอัครธนากุล ตระกูลมหาเศรษฐีของเมืองไทย เธอคือหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ไร้พิษสง แต่ก็ไม่ใช่ว่า เป็นลูกไก่ในกำมือ "เพี้ยะ!" ฝ่ามือเล็กฝาดลงไปบนแก้มรัฐรวินทร์เต็มแรง จนเกิดรอยฝ่ามือบนผิวแก้มเขา "เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ" เขาถามเสียงเข้ม แววตาลุกโชนด้วยความโกรธ "ก็ใช่น่ะสิ ก็คุณอยากปากหมาทำไม แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ" เกวลินตอบด้วยทีท่าไม่เกรงกลัว ทว่าความเป็นจริงนั้นไม่ใช่ ในใจเต้นรัวจากความกลัวชายตรงหน้าที่อาจบีบคอเธอตายได้ "สองครั้งแล้วนะ สองครั้งแล้วที่เธอตบหน้าฉัน เธอจำไม่ได้หรือว่า เธอตบหน้าฉันครั้งแรก เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอคงอยากจะกระอักเป็นครั้งที่สองใช่ไหม" เขาถามเสียงเหี้ยม แววตาไร้ซึ่งความปราณี "แค่นี้ฉันก็กระอักเลือดมากพอแล้ว จะโดนอีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร อีกอย่างคนอย่างคุณ มันก็หน้าตัวเมียอยู่แล้ว รังแกคนไม่มีทางสู้ เอาสิ เอาเลย ตบฉันเลย แตะฉันก็ได้ หรือว่าจะถีบฉัน ฉันก็ยินดี ฉันจะไม่ร้องขอชีวิตจากคุณ แต่ฉันจะจำทุกอย่างที่คุณทำกับฉัน แล้ววันหนึ่งฉันจะเอาคืนคุณอย่างสาสม" ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เกวลินพูดโดยปราศจากความเกรงกลังรัฐรวินทร์ ชายหนุ่มที่กุมชีวิตตนกับครอบครัวไว้ในอุ้งมือ อุ้งมือของคนที่ไม่เคยให้คำว่า เมตตาปราณีกับตน”