วานรักวันชัง

พื่อจะได้อยู่กับลูกไปนานๆ แต่นางก็เผื่อใจไว้แล้วจึงได้แต่อธิษฐานว่าข

่องที่พุดทำให้แม่มันคือคว

ตลอดเอื้อมไปจับมือที่กำลังสั่นเทา นั่นทำให้คนเ

าเกือบเที่ยง การเข้ามาพบหมอรอบนี้กินเวลาสั้นๆ ไม่ถึงห้านาทีดีด้วยซ้ำ ช่างต่างกับ

มีอินถวาคอยอยู่เคียงข้างแม่ตลอดทาง เธอกล่าวขอบคุณบุรุ

เดินมาซักประวัติอีกรอบหลังจากได้รับเอกสารส่งตัวผู้ป่วยจากชั้นล่าง จากนั้นแม่ก็ถูกพาไปนอน

อี้พลาสติกสีขาวมาวางข้างเตียงแม่แล้วนั่งเฝ้า โดยไม่ลืมสังเกตแผ่นป้ายกระดาษที่ติดอยู่กับเสาน้ำเกลือซึ่งบ่งบอกอาการข้างเคียงที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในขณะให้เลือด พ

้เลือดเสร็จ” เสียงหวานเอ่ยถามพยาบ

าบาลตอบสั้นๆ แล้วก็ผละไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ซึ่งอินถวาคิดต่

ถามแม่หลังจากพยาบาลเดิ

ม่

้าวโพดหน่อยนะจ๊ะ

มาจากบ้าน หลอดสีขาวถูกแกะและดันลงในกล่องผ่านรูที่ซีลด้วยฟอยล์

ไรกินได้แล้วนะ ไม่ได้กินอะ

่อง แม่นอนต่อเถอะนะถ้าง่วงก็หลับเลย พุดไม่ไปไหนหร

็นรอยยิ้มที่มากล้นด้วยกำลังใจของลูก อินทิราจึงค่

นเดียวกับเข็มนาฬิกาที่เดินหน้าอย่างสม่ำเสมอ กระทั่งตอนนี้เวลาก็ล่วงเล

็นแม่ดังขึ้นในช่วงเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ เพ

งจ๊ะ มีอาการแ

ึ้นเสียอีก พุดไปหาอะไรกินเถ

ี่เปลี่ยนไปมากตั้งแต่แม่ป่วยด้วยโรคร้าย ผลจากการร

แรก แล้วเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น ก่อนจะก้าวตรงไปยังทางเดินที่เป็นทางไปยังด้านหน