icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงรักเพลิงแค้น

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1588    |    อัปเดตเมื่อ:10/05/2024

ืม คุ

ล้ไม่ยอมหยุด ไม่ลูบเปล่าเขาสะกิดพลอยสีชมพูไปด้วย เธอแทบจะมอด

น์ ไม่ คุณ

มาจากความรู้สึกเสียวซ่านของเธอ คมน์เกิดความกระชุ่มกระชวยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เสมือนกับว่าร่างกายของ

ะเลงลิ้นอย่างเอร็ดอร่อย สำหรับเธอนั้นไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหนระหว่างดิ่งลงสู่ทะเลลึกหรือว่ากระโดดขึ้นไปบนดี เพราะว่าเ

สึกอย่างนี้ ความร้อนตีขึ้นตีลงจากศีรษะลงไปปลายเท้าแล้วกลับขึ้นมาใหม่ ก่อนจะดิ่งลึกหนักหน่วงอยู่บริเวณกลีบดอกไม้สวย ลูกเสียวที่จุกเป็นก้อนในกลีบ

างกายลุกชัน ร่างกายกระตุก ภายในกลีบสาวเต้นเร่าตอดตุ้บๆ เมื่อเธอถูกเหวี่ยงให้ขึ้นไปบนสวรร

นี้ เดินทางไปยังอีกฟากฝันของความสุข นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น สาวน้อยไร้เดียงสาคนนี้ต้องเจออะไรอีก

่จะทำอย่างนั้นด้วย ลิ้นใหญ่ตวัดปัดไปมาบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม เลื่อนต่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างใหญ่เลื่อนมานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างขาของเธอ เพื่อที่เขาจะได้ทำอะไรส

ไม่ค่ะคุ

งเธอ ทว่ามันช้าเกินไปที่จะร้องห้าม เพราะตอนนี้เขาเดินทางมาถึงจุดมุ่งหมายที่ต้องการแล้ว

ยเข้ามาในจมูกของเขากระตุ้นอารมณ์กำหนัดจนเขารู้สึกปวดร้าวที่กายแกร่ง ลิ้นหนาทำตามความต้องการของเขาทันที เลียเป็นทางยาวจากด้านล่างขึ้นสู่ด้านบน ทำอย่างนี้หลายครั้งแต่ละครั้งนำพาความกระสันซ่านให

อยู่ในห้วงของความทรมาน หัวใจของคนที่ร้องครางเต้นถี่รัว บางครั้งรู้ส

ริก เสียงครางระงมดังไปทั่วห้อง เปลี่ยนจากใช้ไรฟันมาเป็นละเลงลิ้นด้วยความเร็วระรัว เธอดิ้นพล่านเหมือนที่นอนคือเพลิงไฟ ร้อนจนแผ่นหลังบางแอ่นโค้งเนื

ูกลิ้นใหญ่ไล้เลียตวัดเข้าปากลิ้มรสความหวาน ก่อนจะห่อลิ้นแทงลึกเข้าไปให้ลึกที่สุด ปล่อยปลายลิ้นที่ห่อไว้ออก สะบัดโบกด้

ไม่ไหวแล้ว อือ สะ เสียวค่ะ คุณ

ร้องขอให้เขาหยุด มีหรือที่คมน์จะหยุดดื่มกินสรวงสวรรค์ที่อยู่ตรงป

อือ ค

งกัน นิ้วใหญ่ขยับเข้าออก ลิ้นร้อนชื้นตวัดพลิ้ว เธอดิ้นเร่าอยู่บนเตียง ร้องครางกระเส่าไม่เป็นศัพท์ เท้าเล็

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงรักเพลิงแค้น
เพลิงรักเพลิงแค้น
“"คุณคมน์ฟังหนูนาก่อนค่ะ ได้โปรดฟังหนูนาก่อน" เธอยังคงพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา หวังจะให้เขายอมฟังเสียงนกเสียงกาอย่างเธอบ้าง หากปล่อยเอาไว้อย่างนี้มีหวังเธอกับประสงค์ต้องตายแน่นอน คมน์เวลานี้ไม่เหมือนคมน์ที่เธอเคยรู้จักเลย เขาคือปิศาจร้ายชัดๆ "จะตอแหลอะไรล่ะ จะตอแหลอะไร ฉันไม่เชื่องูพิษอย่างเธอหรอก อุตส่าห์เลี้ยงอย่างดี ทะนุถนอม ยังริอ่านไปนอกใจฉันไปมีอะไรกับไอ้หน้าอ่อนนั่นอีก วันนี้เธอกับชายชู้ได้ตายคามือคาเท้าฉันแน่...ว้าย..โอ๊ย" สิ้นคำพูดของคมน์ ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องอย่างแรง เสียงแสดงความตกใจจึงหลุดออกมาจากลำคอสาว ตามด้วยเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดเมื่อศีรษะของเธอกระแทกโดนมุมโต๊ะตัวเล็กที่วางหนังสือพอดี "สมน้ำหน้า แต่เธอไม่ได้ตายตรงนี้หรอก" เขาไม่รู้สึกสงสารหรือว่าเมตตารุจิเรศแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามสะใจเสียมากกว่า ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนเดินถอยหลังหนีไปสามสี่ก้าว ก่อนจะยกมือนุ่มมาจับบริเวณที่ศีรษะกระแทก มันแค่ปูดขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น "คุณคมน์ไม่มีเหตุผล ทำไมคุณคมน์ไม่ฟังหนูนาก่อนล่ะคะ" น้ำเสียงของเธอตัดพ้อและน้อยใจ "ไม่ฟัง เพราะสิ่งที่ฉันได้ยินมันบอกฉันหมดทุกอย่างแล้ว ร่าน...คำๆ นี้คงไม่เหมาะสมกับเธอเท่าไหร่ น่าจะเหมาะกับคำว่า เสี้ยน หรือไม่ก็คันมากกว่า ถึงได้แวะกลางทางให้ไอ้หน้าอ่อนมันช่วยเกาให้ ทำไม มันหนุ่มกว่าฉัน หรือว่ามันเก่งเรื่องบนเตียงกว่าฉัน ถึงได้หายไปครึ่งค่อนวันแบบนี้ เสี้ยนไม่รู้จักพอเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด"”