icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงรักเพลิงแค้น

บทที่ 5 

จำนวนคำ:1548    |    อัปเดตเมื่อ:10/05/2024

อา อา กร

น์ยังตั้งหน้าตั้งตากับการดื่นน้ำทิพย์หวานฉ่ำที่หลั่งรินออกมาเป็นสาย รสชาตินั้นหวานเกินพรรณ

องฉันแล้ว

ัวของสาวน้อยกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว เขาก้าวลงจากเตียงก่อนจะปลดผ้าขนหนูออกไปให้พ้นร่างกาย ดวงตาหวานฉ่ำเบิกกว้าง ตื่นตระหนกกับสิ่งที่ได้เห็น

ข่ต้ม ดวงตามีเพียงอย่างเดียวที่คมน์เห็นคือ ความกลัว ใช่ เธอกลัวไม่ได้กลัวธรรมด

ไม่เอา หนู

ับที่นอนก็ว่าได้ รุจิเรศทั้งดิ้นทั้งร้องทั้งตี ทำสารพัดที่จะให้ตัวเองได้รับอิสรภาพ แต่ดูว่ามันคงไม่มีโอกาสเสียแล้ว เนื่องจากตอน

ยังไงวันนี้เธอก็ต้องเป็นของฉัน” เขาพูดเสีย

นู หนูนาก

ี่อยู่ในใจ คมน์ไม่ฟังเสียงร้องขอของกระต่ายน้อย

จ็บ เจ

รค์ของรุจิเรศเล็กและคับแคบ ไม่สมดุลกับขนาดเกินมาตรฐานของเขา ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ แค่ขนาดร่างกายก็ต่างกันลิบลับแล้ว คมน์มีความสูงถึง 197 เซนติเมตร

น์ หนู หนู

ย่างช้าๆ ปล่อยมือจากข้อมือบาง ก่อนจะแยกเรียวขาของเธอให้มากขึ้นกว่าเดิม ยกสะโพกมนขึ้นสูงสอดหมอนอิงเข้าไปรองบั้นท้ายอีกครั้ง เพื่อให้กลีบดอกไม้สาวลอย

บ ฮือ คุณคมน์ใจร้าย

หน้าต่อไปอย่าได้หยุด ความแข็งแกร่งของเขาเข้าไปในกายสาวได้เพียงแค่ส่วนปลายเท่านั้น เพราะความคับแน่นที่มีอยู่อ

ลเธอผ่อนปรนเสียงสะอื้นลง ร่างกายหยุดสั่น เขาถอนริมฝีปากออก ยึดตัวขึ้นก่อนจะก้มมองความ

คุณคมน์

นิดเธอสะดุ้งเมื่อเขาขยับร่าง ร้องอือบ้างแต่ไม่มากเหมือนครั้งก่อน อาจเป็นเพราะเขาเบี่ยงเบนให้กระต่ายน้อยเกิดคว

สีชมพูสดก่อนจะสะกิดและบดขยี้ ครางนี้เธอร้องครางซี้ดแอ่นสะโพกสูงโดยไม่รู้ตัว รุจิเรศเสียวเพราะความแน่นและการกระตุ้นอารมณ์ของเ

๊ย

อึดอัดกับสิ่งที่ค้างคาอยู่ภายใน ความเจ็บเข้ามาในหัวใจเธออีกครั้ง เขาจ

เจ็บคุ

่องจากส่วนที่สี่ของกายแกร่งอวบใหญ่มากที่สุด ก

กัดฟันพูด ใบหน้าบ่งบอกถึงความทุ

๊ดดด

าไปจนสุดโคน ประสานร่างกายเป็นหนึ่งได้สำเร็จ เขาผ่อนลมหายใจออกมาทันที สีหน้าคลายควา

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงรักเพลิงแค้น
เพลิงรักเพลิงแค้น
“"คุณคมน์ฟังหนูนาก่อนค่ะ ได้โปรดฟังหนูนาก่อน" เธอยังคงพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา หวังจะให้เขายอมฟังเสียงนกเสียงกาอย่างเธอบ้าง หากปล่อยเอาไว้อย่างนี้มีหวังเธอกับประสงค์ต้องตายแน่นอน คมน์เวลานี้ไม่เหมือนคมน์ที่เธอเคยรู้จักเลย เขาคือปิศาจร้ายชัดๆ "จะตอแหลอะไรล่ะ จะตอแหลอะไร ฉันไม่เชื่องูพิษอย่างเธอหรอก อุตส่าห์เลี้ยงอย่างดี ทะนุถนอม ยังริอ่านไปนอกใจฉันไปมีอะไรกับไอ้หน้าอ่อนนั่นอีก วันนี้เธอกับชายชู้ได้ตายคามือคาเท้าฉันแน่...ว้าย..โอ๊ย" สิ้นคำพูดของคมน์ ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องอย่างแรง เสียงแสดงความตกใจจึงหลุดออกมาจากลำคอสาว ตามด้วยเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดเมื่อศีรษะของเธอกระแทกโดนมุมโต๊ะตัวเล็กที่วางหนังสือพอดี "สมน้ำหน้า แต่เธอไม่ได้ตายตรงนี้หรอก" เขาไม่รู้สึกสงสารหรือว่าเมตตารุจิเรศแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามสะใจเสียมากกว่า ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนเดินถอยหลังหนีไปสามสี่ก้าว ก่อนจะยกมือนุ่มมาจับบริเวณที่ศีรษะกระแทก มันแค่ปูดขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น "คุณคมน์ไม่มีเหตุผล ทำไมคุณคมน์ไม่ฟังหนูนาก่อนล่ะคะ" น้ำเสียงของเธอตัดพ้อและน้อยใจ "ไม่ฟัง เพราะสิ่งที่ฉันได้ยินมันบอกฉันหมดทุกอย่างแล้ว ร่าน...คำๆ นี้คงไม่เหมาะสมกับเธอเท่าไหร่ น่าจะเหมาะกับคำว่า เสี้ยน หรือไม่ก็คันมากกว่า ถึงได้แวะกลางทางให้ไอ้หน้าอ่อนมันช่วยเกาให้ ทำไม มันหนุ่มกว่าฉัน หรือว่ามันเก่งเรื่องบนเตียงกว่าฉัน ถึงได้หายไปครึ่งค่อนวันแบบนี้ เสี้ยนไม่รู้จักพอเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด"”