icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงสิเน่หามายาลวง

บทที่ 3 ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง

จำนวนคำ:1870    |    อัปเดตเมื่อ:21/05/2024

ารสีระ

ตา ตัวใหญ่เบ้อเร่อท

้ยวหัวรถเข้าไปในโครงการนั้น สำนั

รณ์ที่จำเป็น และกล้องถ่ายรูปขนาดกะทัดรัดพอดีมือ ดีกว่าใช้ ไอแพดที่ใ

. เสียงเตือนว่

อย เขารอ

บก็พูดกับมือถือทั

้าวฉับๆ เข้าไปใน

ี อินทีเรีย ค่ะ” รินดาแนะนำตัวก

ห้องพักตัวอย่างนะคะ บอสไปรออยู่แล้วค่ะ” หญิงสาวที่เอ่ยชื่

เหมือนแก้ตัว เพราะเลยเวลา

เร็วไปเรียกคนขับรถ ก่อนจะส่งรินดาให้ขึ้นไปน

ก่อนจะถอนหายใจ

นดา” เธออวยพรเส

านหลังใหญ่ที่มีเนื้อที่และบริเวณมากที่สุด และติดอยู่กับโขดหิน และด้านหน้าเป็นท้

ุดสายตา สีขาวของคลื่นตีกันเป็นก้อนๆ ส่งแ

ือในกระเป๋าเสื้อของ

อความเธอก็รีบเร่งฝีเท้า ก้าวขึ้

่ะ’ เธอบ่นกระปอดกระแปด เงยหน้าม

นดาก็บ่นไปแบบนั้นแหละ แต่ก็ตั้งหน้าแล

ก๊อก..

รินดาเห็นผู้ชายเดินม

เธอไม่เคยลืม รินด

เขาไม่เคยลืมสายตาคู่นี้ ผู

’ เขาถาม

รินดาเธอเปลี่ยนไปมาก สว

ๆ ไอ้คนเลว...’

่มตัวสั่น และหายใจแรงขึ้น เรื่องราวในอดีตเมื่อเจ็ดป

เธอไม่ได้ ยิ่งทำให้รินดาคอแข็งและกลืนน้ำลายลงคอ ความเจ็

นดา” เธอตอบด้ว

ของตัวเองกระแทกเข้าไปบนตัวเขา และเดินผ่านเข้าไปในห้อง ไม่ไ

้ว ไม่ใช่เด็กสาวที่จะหลงคาร

ย” เธอยังสบถคำนี้ออกมา

กาศที่ค

ากับเขา แล้วจ้องสบตาอย่างไม่ลดละ แววตา

ยินคำถามเธอก็ตัวเกร็งขึ้นมาอี

เธอตอบเขาเป็นชุดเหมือนระบายความอึดอัดบางอย่าง พร้อมกับมองเขาด้วยหางตาแล้วเริ่มขยั

เดินตามหลังเธอไปรอบๆ รินดาไม่ตอบ เธอเริ่มเดินสำรวจไปทั่วทุกมุม

มนิ้ว สีแดงเพลิงเงาวับ ยิ่งตัดกับผิวกาย ผมที่ยาวถึงกลางหลังและเหยียดตรงกระเพื่อมไหวสะบัดเวลาที่เธอเดิน สะโพกพายกลมมนดูมีม

เอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถู

ก.

ี่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้

ลักร่างของชายหนุ่มออก

นจะตามไปด้วย

เผีย

ือไปที่ใบหน้

งเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึง

สิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้” เธอหน้าแด

ทำเสียง ยกมือขึ้น

ึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แ

อะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้

องเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบ

ามตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคม

ขาจุ๊บปาก

นที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีห

สูงลงไปบนหลังเ

ึก...ปึ

ป้องณวัฒ

หล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธ

โอะ... โอ๊ย...” ดว

ตะต้องตั

พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงสิเน่หามายาลวง
เพลิงสิเน่หามายาลวง
“โปรยปราย "นี่ชุดมาทำงานหรือ" เขาเอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถูกถามหันหน้ากลับมาดังขวับ ปึก... ร่างของเธอชนเข้ากลับแผงหน้าอก ด้วยส้นของรองเท้าที่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้ทันที ตอนนี้รินดาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว เธอยกแขนขึ้นกัน แล้วผลักร่างของชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวอย่างแรง พลั่ก... ก่อนจะตามไปด้วยฝ่ามืออรหันต์ เผียะ เผียะ เผียะ ดารินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของป้องณวัฒน์ ใบหน้าที่ถูกกระทบด้วยฝ่ามือแดงเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึงกับยกมือของตัวเองขึ้นมากุมหน้า "ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแต่งตัวยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธซึ่งทุกสิ่งมันสุมรวมก่อตัวอยู่ก่อนแล้ว "อืม..." ชายหนุ่มทำเสียง ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตัวเอง ถามว่าเขาโกรธไหม เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แล้วเขาก็ทิ้งเธอทันที ไม่เคยกลับไปพบเจออีกเลย "มีอะไรต้องให้รายละเอียดดิฉันอีกไหมคะ" เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็สะบัดตัวหันหลังกลับไปทำงานเหมือนเดิม สวบ... อ้อมแขนใหญ่สวมกอดเข้าไปที่ด้านหลังของเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบชิดกาย ก่อนจะจรดปลายจมูกลงไปบนซอกคอขาวเนียน "อึ..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มของป้องณวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ จุ๊บ... เขาจุ๊บปากของเธอทันที "ไอ้คนเลว" เธอด่าทอเขาออกไปทันที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีหน้าใส่ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รินดากระทืบส้นสูงลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที ปึก...ปึก...ปึก...ผลัวะ "โอ๊ย..." ป้องณวัฒน์ร้องลั่น รินดากระทุ้งศอก หันหน้าเข้าหาแล้วจับหัวไหล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธอใส่เข้าไปที่ตรงซอกคอของป้องณวัฒน์ดังผลัวะ "อะ... อึก... อุ... โอะ... โอ๊ย..." ดวงดาวขึ้นมาเต็มท้องฟ้า "อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก" เธอผลักร่างของเขาร่วงไปกองที่พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบอารมณ์เสีย ป้องณวัฒน์ตัวงอเป็นกุ้งกองไปอยู่ที่พื้น ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เขาไม่ทันตั้งตัวต่างหากรินดาถึงได้เล่นงานเขาได้ง่ายๆ "โอ๊ย... ริน..." เขาเรียกชื่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิงสาวไวๆ หายไปในอีกห้องหนึ่ง เธอไม่สนใจไยดี เดินจ้ำอ้าวๆ ออกไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์ 'สันดาน...' เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ”