icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงสิเน่หามายาลวง

บทที่ 4 ไอ้คนเฮงซวย

จำนวนคำ:1657    |    อัปเดตเมื่อ:21/05/2024

่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เ

่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิ

ไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์

อ้ผู้ชายสันดานเลวๆ คนนี้อีก’ เธอรู้สึกสะอิดสะเอ

ัดหนักเป็นบ

าทันทีที่ป้องณวัฒน์เดินตัวงอออกมา

ตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เธอพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

ี่คุณต้องทำต่อ คือผมจะให้ออก

่ได้รับคำสั่งอะไรใดๆ จากบอสของฉัน ฉันก็หมดหน้าที่เพียงเท่าน

่ยี่หระหมุนต

กให้คุณจัดการได้เลย เริ่ม

น้ามามองเ

มือถือของ

เธอหยิบมือถือออกมาจาก

่ะ

้องณวัฒน์เขาจะให้เราทำโปรเจกต์ของเขาทุกโครงการเลยนะริน แกแน่มากๆ เอาแบบนี้ รินอยู

ความตกใจ สายตามองไปยังชายห

ก แต่แกต้องทำงานนี้ก่อน เอาเงินก่อนสิวะ อย่านะ... ห้ามเถียง ห้ามพูด โอเค... ตกลงตามนี้ แค่นี้นะ เดี๋ยวร

บกดวางสา

หน้าบานเป็นจานเชิงเหมือนผู

งคนมาคุยกันต่อได้เลยนะครับ” เขาทำท่

หน้าเบื่อหน่ายแบบสุดๆ เจ้านาย

ายใจไม่ค่อยออก ในห้องนี้อากาศมันก็ไม่ค่อยบริสุทธิ์ซะด้วย” เธอพูดจบหมุนตัวก้

จ็บ อีกใจหนึ่งก็เต้นตึกๆ

โลกมันช่างกลมแบบนี้ ทำไมเธอไม่เช็กเสียก่อนว่าที่นี่มันเป็นข

ลวป้องคนนี้อีก สวรรค์ทำไมต้องแกล้งลูกแบบนี้ด้วย เจ็บมาแล้วเจ็ดปีเนี่ยยังไม่พอใช่ไหมคะ หรือว่าต้องให

ั้น รินดามีน้ำตาคลอๆ เธอเสียความบริสุทธิ์ เขาเป็นคนฉวยโอกาส ในตอนนั้นยังคิดว่าจะสานสัมพันธ์ต่อ แต่เรื่องไม่คาดฝัน

ที่นั่งคนขับรออยู่แล้ว ริน

ั่งข้างๆ เธอ หญิงสาวขยับตัวใ

ิศเลย” เข

ไปใกล้ๆ เธอดูสวยขึ้น สะดุดตามากๆ และน่ามองขึ

นจมูกและกิริยารังเ

มเข้า รินดาหยิบมันออกมาดู แล

ังขึ้นทันทีที่เธอกดเข้าไปฟัง เส

งขึ้นมาทันที

ับ... ทำให้คน

อ มีลูกแล้วเหรอ กี

าพิมพ์ข้อความตอบกลับ ใช้ตัวเอง

เจ็ดป

กดังมาจากห้อ

ข้ามาลูบหลังเพื่อน เพิ่งไ

นแก ฉันเวียนหัว

ี้ หน้าแกซีดๆ แกปวดท้อง ปวดหัว ปวดตัว แล้วมีปวดบิดๆ ม

้นแหละ โอ๊ะ... แค่เวียนห

างเอาเป็นเอาตาย อายเดินเข้าไปลูบหลังให้อย่างเ

อมา ณ โรงพยาบา

ันไม่ตรว

ง ดูสิ...หน้าของแกไม่มีสีเลือดเลย

ายไปอยู่เชียงใหม่กับพี่ชายของเธอเ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงสิเน่หามายาลวง
เพลิงสิเน่หามายาลวง
“โปรยปราย "นี่ชุดมาทำงานหรือ" เขาเอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถูกถามหันหน้ากลับมาดังขวับ ปึก... ร่างของเธอชนเข้ากลับแผงหน้าอก ด้วยส้นของรองเท้าที่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้ทันที ตอนนี้รินดาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว เธอยกแขนขึ้นกัน แล้วผลักร่างของชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวอย่างแรง พลั่ก... ก่อนจะตามไปด้วยฝ่ามืออรหันต์ เผียะ เผียะ เผียะ ดารินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของป้องณวัฒน์ ใบหน้าที่ถูกกระทบด้วยฝ่ามือแดงเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึงกับยกมือของตัวเองขึ้นมากุมหน้า "ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแต่งตัวยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธซึ่งทุกสิ่งมันสุมรวมก่อตัวอยู่ก่อนแล้ว "อืม..." ชายหนุ่มทำเสียง ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตัวเอง ถามว่าเขาโกรธไหม เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แล้วเขาก็ทิ้งเธอทันที ไม่เคยกลับไปพบเจออีกเลย "มีอะไรต้องให้รายละเอียดดิฉันอีกไหมคะ" เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็สะบัดตัวหันหลังกลับไปทำงานเหมือนเดิม สวบ... อ้อมแขนใหญ่สวมกอดเข้าไปที่ด้านหลังของเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบชิดกาย ก่อนจะจรดปลายจมูกลงไปบนซอกคอขาวเนียน "อึ..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มของป้องณวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ จุ๊บ... เขาจุ๊บปากของเธอทันที "ไอ้คนเลว" เธอด่าทอเขาออกไปทันที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีหน้าใส่ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รินดากระทืบส้นสูงลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที ปึก...ปึก...ปึก...ผลัวะ "โอ๊ย..." ป้องณวัฒน์ร้องลั่น รินดากระทุ้งศอก หันหน้าเข้าหาแล้วจับหัวไหล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธอใส่เข้าไปที่ตรงซอกคอของป้องณวัฒน์ดังผลัวะ "อะ... อึก... อุ... โอะ... โอ๊ย..." ดวงดาวขึ้นมาเต็มท้องฟ้า "อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก" เธอผลักร่างของเขาร่วงไปกองที่พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบอารมณ์เสีย ป้องณวัฒน์ตัวงอเป็นกุ้งกองไปอยู่ที่พื้น ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เขาไม่ทันตั้งตัวต่างหากรินดาถึงได้เล่นงานเขาได้ง่ายๆ "โอ๊ย... ริน..." เขาเรียกชื่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิงสาวไวๆ หายไปในอีกห้องหนึ่ง เธอไม่สนใจไยดี เดินจ้ำอ้าวๆ ออกไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์ 'สันดาน...' เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ”