icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงสิเน่หามายาลวง

บทที่ 5 นายยังจะกล้าอีกหรือ

จำนวนคำ:1802    |    อัปเดตเมื่อ:21/05/2024

้อยให้ฉันรู้ว่าแกเป็นอะไร ไหนๆ ก็มาแล้ว อย่าดื้อน่า ไปๆ

กุมที่หน้าท้อง

ไม่นะ' เธอ

นเก้าอี้ให้ เธอค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่ง ยก

รับเพื่อความมั่นใจ ไม่รู้ว่าตั้งแต่แต่งงานมาได้คุมกำเนิดแบ

ุดท้ายวันไหนครับ..." และคำ

ๆ ไปหมด เธอไม่เถียงหมอสักคำ หลังจากที่ผลตรวจปัสสา

้ยินคำถามของเพื่

ักเอาไว้แน่น แต่งขวัญเห็นรินดาต

งหรือเปล่าแก" เ

ื่องที่หนักหนามากๆ ต่างหาก หญิงสาวยกมือขึ้นลูบท้องแบบต

ถ้าแกไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรนะ" ที่แต่งขวัญพูดแบบนั้น เพราะเธอเองเริ่มมั่นใ

ขวัญเดินไปจ่ายเงินและรับยาที่ช่องจ่ายยา แค่สรรพคุณ

กได้ยังไง" อายก็เริ่มคิดม

าแฟดีคะ" เสียงหนึ่ง

าๆ ไม่เย็นค่ะ"

ด้

ำเสียกระแอมกระไอก่อน

นใกล้จะเล

งมีคำถาม ก่อนจ

มงานได้เลย ฉันขับรถมาก

้องณวัฒน์รีบพูดห้าม

บก่อน” รินดาท

...” เธอพูดแบบมอง

่มาคุ และสายตาของรินดาที่มองใบหน้าเจ้านายของเธอแล้ว ดูน่ากลัวจัง

.” เขา

ือ

ธอจ้องมองหน้

คัญ สำหรับรินดามันคือความแค้นที่ฝังอยู่ในหัวใจ

ายตาคู่นั้นแล้ว เข

หนุ่มทำเสียงอ่อย

เสื่อกลับบ้าน ไปลาออกจากที่ทำงานเสียให

นิทกัน อย่ามาเรียกชื่อเฉยๆ

ากจะบอกคุณนะคะว่าฉันอึดอัดและไม

เองขึ้นมาไว้ในมือ ต

กับผู้ชายคนนี้ ขอไปเริ่มต้น

ับ โอเคๆ เรื่องงาน

ยตาก็ชิงชังเหมือนเดิม และพ่นลม

ล็กน้อย เขาก็แอบพ่นลมหา

ามง้องอนด้วยว

็.

นมีค่าค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะมาทำงานตั้งแต่เช้าเลย และจะรีบเก็บรายละเอียดต่างๆ ตามที่คุณร้องข

จะมองหน้าเขาอีก

ากค้าง มองตามหญิงสาว

เขาทำเสียง

ไอ้ป้อง

อง แล้วรีบตามหลั

่ง เธอเดินเร็วขึ้น ก่อนจะสะดุดก้อนหินที่ป้องณวัฒน์ให้คนนำมาปูเป็นทา

บอกว่าเจ็บ ตอนนี้

บวิ่งเข้าไปด

ด้วยความเป็นห่วง แค่มือของเ

าเขาทันที พอเห็นเลือดที่หัวเข่าของตัวเองก็หน้ามื

่อนจะช้อนเธอขึ้นสู่อ้อมแขนทั้งตัว พา

นอยู่ด้วยกันรี

รณ์มาทำแผล และช่วยกันปฐมพย

รินดามองเห็นใบหน้าข

จะผลักออกอย่างแรง พายไก่ที่ยืนอยู่ใกล

ตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง

น พอก้มลงไปดู แผลก็ถูกปิด

หมอไหมคะ” พ

องณวัฒน์ถามออกมาด

กดูไหมคะ เผื่อติดขัดต

หรอกค่ะ ดิฉั

ช็กดูนะคุณ” ป้องณ

ที่มันรักษาไม่ได้” เธอมองจ้องหน้าเขาด้วยสายตาร้ายๆ และตอนน

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงสิเน่หามายาลวง
เพลิงสิเน่หามายาลวง
“โปรยปราย "นี่ชุดมาทำงานหรือ" เขาเอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถูกถามหันหน้ากลับมาดังขวับ ปึก... ร่างของเธอชนเข้ากลับแผงหน้าอก ด้วยส้นของรองเท้าที่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้ทันที ตอนนี้รินดาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว เธอยกแขนขึ้นกัน แล้วผลักร่างของชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวอย่างแรง พลั่ก... ก่อนจะตามไปด้วยฝ่ามืออรหันต์ เผียะ เผียะ เผียะ ดารินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของป้องณวัฒน์ ใบหน้าที่ถูกกระทบด้วยฝ่ามือแดงเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึงกับยกมือของตัวเองขึ้นมากุมหน้า "ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแต่งตัวยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธซึ่งทุกสิ่งมันสุมรวมก่อตัวอยู่ก่อนแล้ว "อืม..." ชายหนุ่มทำเสียง ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตัวเอง ถามว่าเขาโกรธไหม เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แล้วเขาก็ทิ้งเธอทันที ไม่เคยกลับไปพบเจออีกเลย "มีอะไรต้องให้รายละเอียดดิฉันอีกไหมคะ" เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็สะบัดตัวหันหลังกลับไปทำงานเหมือนเดิม สวบ... อ้อมแขนใหญ่สวมกอดเข้าไปที่ด้านหลังของเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบชิดกาย ก่อนจะจรดปลายจมูกลงไปบนซอกคอขาวเนียน "อึ..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มของป้องณวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ จุ๊บ... เขาจุ๊บปากของเธอทันที "ไอ้คนเลว" เธอด่าทอเขาออกไปทันที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีหน้าใส่ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รินดากระทืบส้นสูงลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที ปึก...ปึก...ปึก...ผลัวะ "โอ๊ย..." ป้องณวัฒน์ร้องลั่น รินดากระทุ้งศอก หันหน้าเข้าหาแล้วจับหัวไหล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธอใส่เข้าไปที่ตรงซอกคอของป้องณวัฒน์ดังผลัวะ "อะ... อึก... อุ... โอะ... โอ๊ย..." ดวงดาวขึ้นมาเต็มท้องฟ้า "อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก" เธอผลักร่างของเขาร่วงไปกองที่พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบอารมณ์เสีย ป้องณวัฒน์ตัวงอเป็นกุ้งกองไปอยู่ที่พื้น ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เขาไม่ทันตั้งตัวต่างหากรินดาถึงได้เล่นงานเขาได้ง่ายๆ "โอ๊ย... ริน..." เขาเรียกชื่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิงสาวไวๆ หายไปในอีกห้องหนึ่ง เธอไม่สนใจไยดี เดินจ้ำอ้าวๆ ออกไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์ 'สันดาน...' เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ”