icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงสิเน่หามายาลวง

บทที่ 6 สาปส่ง

จำนวนคำ:1673    |    อัปเดตเมื่อ:21/05/2024

ณริน” พายไก่ชี้ไป

กขายหน้ามากกว่าที่มาเป็นลมเอาตอนนี้

” ป้องณวัฒน์ยัง

ๆ หรอกนะ ถ้

ัน เอื้อมมือไปหย

ักเอาไว้ให้แล้วค่ะ เดี๋ย

ะเห็นท่าทางที่รังเกียจของรินดา

่พักข้างนอ

นคนจัดหาที่พักให้ จะให้คุณรินไปเสียเงินทำไมค่ะ มาค่ะ” เธอรีบสอดคล้องแขนของตัวเองเข้าก

งตามแล้วถอนห

ึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต

อีก” เด็กชายริณพงศ์ถามผู้เป็นยา

ดี้ แม่เพิ่งไปเ

บ ก็อินดี

มาเล่านิทานก่อนนอนใ

ล้วครับ ว่าอินดี้ไม่มีพ่อกับแม่” คุณยายได้ยินถ

อินดี้มีแม่ ก็แม่รินไงครับ แล้วก็มียาย มีลุงนินท์ ป้านุช แ

ด็กน้อยถามคำถามที่จ

รค์ คุณพ่อมองอิน

ี้ขึ้นไปบนเพดาน

ุณยายพลอยยิ้มไปกับหลาน หั

ินดี้ห้ามถามถึงคุณพ่อ

บนี้เป็นครั้งที่ร้

ุณยายหอมท

๋ยวจะได้ทำการบ้าน แ

ี้หิวอะ กินก่อน

าบน้ำก่อน แล้วยายจะให้กิ

อินดี้โทรห

ปในทันที คุณยาใจมองตามหลาน

ี้เอ๊

” เธอสบถออกมาเมื

ลมยามเย็นพัดเอื่อยๆ เธอยืนกอดอกมองไปยังพื้นทะเลเบื้องล่างที่สะ

โทรศัพท์ในห้อง

ัสด

ผมยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของค

าน ฉันเลิกงานแล้ว” เธอทำเสี

มาให้”) เขาพูดเส

ไม่หิว” พูดจบเธอทำท

ก็แค่ทำตามหน้าที่ คุณเปิดประตูออกมา

้กลัวคุณหรอกน

่น จนป้องณวัฒน์ต้อง

ี่จะรีโนเวตนะเดือนสิงหาคมนู้น ว่าแต่ว่าคุณ... เฮ้อ... ผมเอ

ับตาแมวที่บานประตู ก็ไม่เห็นมีใครอยู่ เธอ

ะอาหารกำลังส่งเสีย

ัวเอง มือก็ขยับกลอนดึงสลักที่คล้องเอาไ

งณวัฒน์ก็ใช้ฝ่ามือดันบานประต

ะโรขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน

ยกเข้าอย่างไม่เป็นม

รแน่ๆ ด้วยความที่คุณรีบ คุณมาสายไปเกือบครึ่งชั่วโมง

ถูกจัดวางไว้อยู่ในที่ของมันออกมาอย่างคล่

อเอ่ยปากไล่เขาอีกครั้ง เดินกะเผลกๆ

มาตั้งเยอะแยะ ผมตั้ง

แบบนี้ แค่หายใจใช้อากาศร่วมกับค

ตัวหมุนไปยังระเบียงสูดอากาศบริสุทธิ์

อีกครั้ง มันก็สมควรหรอก

อมาแล้ว ใส่ถ้วยจาน ก

กันอีกหลายวันนะ ยังไงญาต

กครั้ง หลับตาสนิทก่อนจ

รียกชื่อเขาเสียเต็มย

อัด ฉันจะถอนตัว” เธอว่าใส่หน้าของเขาแบบไม่เกรงใจ

วบร่างที่เซๆ เข้ามาหา สอดแขนรั้งเธอขึ้นสู่อ้อมแขน พา

่ไหม” เขารัดร่างของเธอแน่นเข้าไปอีก

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงสิเน่หามายาลวง
เพลิงสิเน่หามายาลวง
“โปรยปราย "นี่ชุดมาทำงานหรือ" เขาเอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถูกถามหันหน้ากลับมาดังขวับ ปึก... ร่างของเธอชนเข้ากลับแผงหน้าอก ด้วยส้นของรองเท้าที่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้ทันที ตอนนี้รินดาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว เธอยกแขนขึ้นกัน แล้วผลักร่างของชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวอย่างแรง พลั่ก... ก่อนจะตามไปด้วยฝ่ามืออรหันต์ เผียะ เผียะ เผียะ ดารินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของป้องณวัฒน์ ใบหน้าที่ถูกกระทบด้วยฝ่ามือแดงเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึงกับยกมือของตัวเองขึ้นมากุมหน้า "ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแต่งตัวยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธซึ่งทุกสิ่งมันสุมรวมก่อตัวอยู่ก่อนแล้ว "อืม..." ชายหนุ่มทำเสียง ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตัวเอง ถามว่าเขาโกรธไหม เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แล้วเขาก็ทิ้งเธอทันที ไม่เคยกลับไปพบเจออีกเลย "มีอะไรต้องให้รายละเอียดดิฉันอีกไหมคะ" เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็สะบัดตัวหันหลังกลับไปทำงานเหมือนเดิม สวบ... อ้อมแขนใหญ่สวมกอดเข้าไปที่ด้านหลังของเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบชิดกาย ก่อนจะจรดปลายจมูกลงไปบนซอกคอขาวเนียน "อึ..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มของป้องณวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ จุ๊บ... เขาจุ๊บปากของเธอทันที "ไอ้คนเลว" เธอด่าทอเขาออกไปทันที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีหน้าใส่ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รินดากระทืบส้นสูงลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที ปึก...ปึก...ปึก...ผลัวะ "โอ๊ย..." ป้องณวัฒน์ร้องลั่น รินดากระทุ้งศอก หันหน้าเข้าหาแล้วจับหัวไหล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธอใส่เข้าไปที่ตรงซอกคอของป้องณวัฒน์ดังผลัวะ "อะ... อึก... อุ... โอะ... โอ๊ย..." ดวงดาวขึ้นมาเต็มท้องฟ้า "อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก" เธอผลักร่างของเขาร่วงไปกองที่พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบอารมณ์เสีย ป้องณวัฒน์ตัวงอเป็นกุ้งกองไปอยู่ที่พื้น ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เขาไม่ทันตั้งตัวต่างหากรินดาถึงได้เล่นงานเขาได้ง่ายๆ "โอ๊ย... ริน..." เขาเรียกชื่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิงสาวไวๆ หายไปในอีกห้องหนึ่ง เธอไม่สนใจไยดี เดินจ้ำอ้าวๆ ออกไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์ 'สันดาน...' เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ”