0
เติมเงิน
ประวัติการอ่าน
ออกจากระบบ
ดาวน์โหลดแอปเมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปปลูกผักอิหยังวะ
บทที่ 6 ชวงเจีย
จำนวนคำ:2636
|
อัปเดตเมื่อ：27/06/2024
เพิ่งจะนึกขึ้นได้หลายวันมานี้ อากาศหนาว ไม่เคยได้อาบน้ำ น้ำในลำธารไหลผ่านหินก้อนสวยหลากสี เลาะเรื่อยไปตาม ช่องทางคดเ
ปลดล็อกบท
/0/22538/coverorgin.jpg?v=9fe5225b94bba34262f45bf47e96bfdb&imageMogr2/format/webp)
/0/24044/coverorgin.jpg?v=a4a8c107831dde3992ec537248e2ccfd&imageMogr2/format/webp)
/0/21807/coverorgin.jpg?v=e484be61292f00814ab131dfec65d371&imageMogr2/format/webp)
/0/21041/coverorgin.jpg?v=9ca78f441fe5386bf0f2f344f09196a9&imageMogr2/format/webp)
/0/13636/coverorgin.jpg?v=dc05733c5af89111c1477d9d11b995f4&imageMogr2/format/webp)
/0/4395/coverorgin.jpg?v=9ae81a6213948732a0f9e2f0e6458b4f&imageMogr2/format/webp)
/0/18928/coverbig.jpg?v=589704dee6cd100b5be3a716e192e64b&imageMogr2/format/webp)
เมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปปลูกผักอิหยังวะ
“ปลูกผักอิหยังวะ ย้อนเวลาไปปลูกผักคงเป็นเวรกรรมที่เธอไม่ชอบกินผักสวรรค์จึงหอบเอาร่างอ้วนไปปลูกผักเสียให้เข็ด”