อ๋องใหญ่จวนสิบสี่

้อมกับปรับระดับการมองเห็นของสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างในยามเช้า เมื่อตื่นขึ้นมาเธอก็

ุกอกตัวเอง จ้าวซ่านลู่มองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มและเสื้อผ้าที่นางแต่งแล้วก็เกิดความสงสัย และที่สำคัญนางมาได้ยังไงกัน แล้วนางมาจากไหน

กับตัวเองแล้วลุกก้าวลงจากเตียงโดยไม่สนใจ

ไปรอบๆ ห้องที่ตัวเองตื่นมาในเช้านี้ว่ามันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ห้องของตัวเอง แล้ว

ี๊

งวิ่งไปหลบที่หลังกระจกโบราณที

มถึงมานอนบนเตียงของข้าได้” เขายิ้มกริ่มให้นางพร้

อมองสำรวจร่างสูงตรงหน้าที่แต่งตัวเหมือนคนยุคโบราณแล้วก็มองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ซึ่งเตีย

้ววิ่งหนีออกจากหลังกระจกวิ่งไปดึง

ึ

้ามาของเจ้าเอง ข้าไม่ได้พาเจ้ามาสักหน่อย” จ้าวซ่านลู่เอ่ยอย่า

เกิดอะไรข

ขาตะโกนตอบทหารคู่ใจหน้าห้องที่กำลังทุบประตูอยู่

กันแน่ไอ้หื่น” มือที่จับดาบสั่นเทาพร

ดาบก็วางลงได้แล้ว คนสวยอย่างแม่นางไม่เหมาะกับดาบในมือหรอกเจ้า” เขาเอ่ยเสียงพร่าอย่างใจเ

องเขาที่จดจ้องมาทางตัวเองแล้วก็รู้สึกเขินอายเมื่อคนที่มองนั้นหน้าหล่อแบบขึ้นปกนิตยสารได้เลย ใบหน้าสวยได้รูปตอบรับกับคิ้วสวยและริมฝีปากเป็นกระจับ จมูกโด่งเป็นสัน ผิวข

ซ่านลู่ก็อาศัยจังหวะนี้ใช้วรยุทธของตัวเองเคลื่อนไหวรวดเร็

ี๊

หม” ตอนนี้ซู่หลิงเถียนคิดอย่างเดียวว่าต้องหนีรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน แต่แรงกอดที่เอวช่างแน่นเหลือเกิน จะขยับห

ะทำร้ายข้าอีกหรอก ว่าแต่แม่นางคนงามชื่ออะไร มาจากไหน บอกข้ามาเถิด” เขาโน้มหน้าลงมาช

งไง ข้าไม่รู้เหมือนกัน ข้านอนอยู่ดีๆ ตื่นมาก็มาโผล่ที่นี่ ว่าแต่ที่นี่ที่ไหน” เธอแหงนเงยหน้

ุ

นาง ที่นี่แคว้นหยวน แล

เบิกตากว้างเมื่อแคว้นหยวนนั้นล่มสลายไปเมื่อสามร้อยปีที่แล้ว ‘อย่าบอกนะเถียนเถียน

เถียนเถียน” ยิ่งได้ฟังแม่นางคนสวยพู

ที่บอกเมื่อกี้” เธอดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่

พร้อมกับอีกมือที่ถือดาบอยู่ก็ยื่นไปเสียบไว้ในฝักของมั

่อยข้าก่อนได้ไหม เรามา

ู่หลิงเถียนเผลอพูดแบบปกติออกมาอีกครั้ง และทำให้คนที่โอบกอดอยู่ด

ขาถามนาง เพราะไม

ามว่าเข้าใจน่ะ นายปล่อยฉ

ยน หอมไม่เหมือนหญิงใดที่ข้าเคยได้สูดดม” เขาพ

าไม่ปล่อยจะคุยกันได้ยังไง เป็

นี่ก็จวนข้า และเจ้าก็มาโผล่ที่นี่ ฉะนั้

้

ดิ้นเมื่อถูกยกอุ้มขึ้นแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

ึ

ินยาวๆ กลับไปยังเตียงที่นอนก่อนหน้านี้พร

ุ

ดี่ยวของชายตรงหน้าแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลาย เมื่อรู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองข้ามมาอยู่อีกภพอีกมิติหนึ่งของโลก แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง

ีย

เขากัดกรามแกร่งแน่นแล้วหันมาเอาเรื่องกับแม่นา

.นายเ

ได้ซักถามต่อ เพราะดูสีหน้าแล้วคงเจ็บจริง

หน้าข้าทำไม

ตัวเองฝันเลย

งของเจ้าอยู่แห่งหนใด อยู่ไกลจากแคว้นหยวนของข้ารึไม่” แม้จะรู้สึกโกรธและขุ่นเคืองที่หญิงงามตบหน้า เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้หญิง

ง แต่กระจกนั่น...กระจกนั่นมันเหมือนกระจกที่ห้องของข้าเลย” เธ

เถียน” อ๋องใหญ่มองตามแล้วก็หันมาถามอย่างสงสัย แล้วก็นึกถึงเรื่องประหลาดที่เ

ธอเงียบไปเมื่อไม่รู้ว่าจะพูดดีไหมว่าเมื่

” อ๋องใหญ่ถามคนงามตรงหน้

อว่

ไรเถีย

ะภาพที่เห็นก็เป็นภาพของท่านกับผู้หญิงคนหนึ่งบ

มของข้าสินะ” เขารู้เลย

ื

ู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็น

นเจ้าในกระจกเหมือนกัน เจ้านอนหลับบนเตียงแ

บัน แต่ที่นี่คืออดีต”

อะไร ข้า

อะ ตอนนี้ฉัน ข้าออ

ที่นี่แน่ เดี๋ยวข้าจะให้เด็กรับใช้มาดูแลเจ้า แ

จะไปไหนจ้

พบเสด็จพ

ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วถอนหายใจแรงๆ กลิ้งไปมา ก่อนจะลุกขึ้นไปดูกระจกโบราณอีกครั้ง มันต้องมีอะไรแน่ เพราะเมื่อวา

องพร้อมกับมีคนเดินเข้ามาหา และก็ไม่ต้องเดาอะไร เมื่ออีกฝ่าย