icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี1980

บทที่ 8 เข้าโรงเรียนกลางคัน

จำนวนคำ:2199    |    อัปเดตเมื่อ:28/07/2024

ั้งแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมตัว ทั้งสองเป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนที่ย้ายมาชั้นปีสุดท้

ภรรยาที่ลางานมาเหมือนกัน ปกติต้องเข้าโรงตัดเย็บทุกวัน แล

ตัวด้วย" ฉินหานบอกลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ที่นี่ไม่ใช่อำเ

ะวังตั

คิดว่าในโรงเรียนจะอันตรายขนาดนั้น "พ่อกับแม่ไ

งเรียนเดิมหลายเท่าตัว "ไปกันเถอะค่ะพี่สาวใหญ่ ได้ยินว่าวัน

ว คนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานนายทหาร แต่ละคนจึงไม่มีความเกรงกลัวกัน ต่างจ

มาสามสิบกว่าปีแล้ว เรียนตั้งแต่ห้าปีจนกระทั่งได้มาที่นี่ การกลั่นแกล้งในโรงเรียนเกิดขึ้นได้ตลอด ถึงไม่

แต่มัธยมต้นปีแรก" ผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาแนะนำตัว ภา

ยวหรานนักเร

ครัวมาใช่ไหม" เจิ้งฟางมี่ตาโต เธอพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับกอง

ูมาแล้ว หาที

รียนมีไม่ถึงสามสิบคนและมีโต๊ะว่างหลายที่ ก่อนสายต

เรียนที่ห้องนี่" เหยาหน

็นชุดของเหยาหนาน และระหว่างปิดภาคเรียนทั้งสองได้พบกันบ่อยเนื่องจากการปรับแก

ะมีคนย้ายไปเรียนที่อื่นตลอดสามปี" ทำให้พอมีค

ินเสี่ยวหรานนั่งตัวตรง นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วที่ไม่ได้

ดินออกมาแนะนำต

ราน หรือเรียกว่าเสี่ยวหรานก็ได้ เป็นนักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่" หลังแนะนำภาษาจีนที่ทุกคนใ

่งจ้ะ เ

้าย ฉินเสี่ยวหรานตั้งใจฟังถึงรู้ว่าหลักสูตรที่เคยเรียนกับของที่นี่ไม่ได้ต่างกั

งเวลาพักกลางวัน ฉินเสี่ยวหรานปล่อยให้คนอื่นเดินออกจากห

นเหลือน้อยแล้ว "เสี่ยวหรานเธอไม่ไปหรือ ที่นี่ถ

ีข้าว

่ยวห

าน บอกว่าเป็นคนต่างชาติ จริง ๆ แล้วเธอเป็นลูกครึ่งจีนอังกฤษ พ่อเป

บฉันได้นะ" เพื่อนใหม่แนะนำตัวเองอย่างฉะฉานไม่เหมือ

อนนะ เธอมีเพื่อนอยู่แล้วนี่" เหยาหนานโว

่ยวหรานเป็นคนแรกที่แนะนำตัวเป็นภาษาต่างประเทศเพราะเห็นว่ามีเธอท

ี่รีบเข้ามาห้าม "เอาละ ๆ พวกเราจะไม่ได้กินข้าวกัน

รงเรียน เธอเห็นน้องสาวโบกมือให้ อีกฝ่ายอยู่กับเพื่อถึงได้ถอนหายใจ และต้องนั่

เปิดภาคเรียน มีแนะนำการเรียนนิดหน่อยก็ว่างแล้ว จนถึงเวลาเลิก

่ยวห

นอีกสองคน "นี่เพื่อนใหม่ของฉันค่ะ หลันฝู ป

ันนี้เป็นอย่างไรบ้างไม่มีคนแกล้งใช่ไหม" ระหว

่มี

ีแ

่ยวห

เข้ามาใกล้ เป็นพันตรีเว่ยที่เอ่ยเรียก "พวกเธอจะกลับบ้านพักห

าะข้างคนขับ ส่วนน้องสาวเปิดประตูไปนั่งทางด้านหลัง ภายในรถยนต์มีกล

ทั้งวันถึงจะไม่ได้ทำอะไรมากแต่ก็เหนื่อยไม่น้อย ต้อ

ย่างไร

ค่ะ ครูบอกว่าวันนี้เป็นเพียงการแน

ภาคเรียนไม่ค่อ

เสี่ยวหรานไม่ได้ชวนอีกฝ่ายคุยเนื่องจากไม่รู้ว่าจะคุยอะไร ในขณะเดียวกันเว่ยเซียวก็ไ

บคุ

ซียวพยักหน้าก่อนขับรถจากไป เธอถึงเดินเข้าบ้าน เพราะเลิกเรียนก่

ช่วย ถ้าเป็นการทำอาหาร เรื่องนั้นฉินเสี่ยวหลิงจะเป็นคนจัดการ ส่วนฉ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี1980
ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี1980
“ชีวิตของลิลลี่เป็นชีวิตที่ใครหลาย ๆ คนใฝ่ฝันอยาจะเป็นแบบเธอ แต่คนอื่นไม่เคยรู้เลยว่ามันโดดเดี่ยวมากแค่ไหน เกิดในตระกูลหมื่นล้านครอบครัวค่อย ๆ จากไปทีละคน อายุเพียงยี่สิบอาชายผู้ที่เป็นญาติผู้ใหญ่คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ดวลจากไป ลิลลี่ ลลิลิล จึงกลายเป็นทายามเพียงคนเดียวของตระกูล มีแล้วอย่างไรสุดท้ายคนเราต้องจากไป มีเงินหมื่นล้านยื้อชีวิตใครไม่ได้สักคน ลิลลี่ในวัยยี่สิบปีเธอรู้ว่าธุรกิจของตระกูลไม่อาจสานต่อได้ ขายหุ้นให้คนอื่นรอรับเพียงเงินปันผลก็เพียงพอ ยี่สิบสามเรียนจบปริญญาตรีด้านแฟชั่นก่อนเรียนต่อปริญาเอก ปริญญาโท ในปีที่สามสิบของชีวิตลิลลี่ประสบความสำเร็จในด้านดีไซเนอร์ เป็นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียง ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตหลังเรียนจบก็เสียชีวิตจากความเครียดที่สะสมมาตลอด คิดว่าหลังความตายคงจะถูกบรรพบุรุษสาปแช่งที่ดูแลตระกูลไม่ได้ ใครจะรู้ว่าลืมตาแล้วจะมาอยู่ในร่างของคนอื่น วันที่เจ็ดเดือนมกราคมปี 1980 ลิลลี่ตื่นขึ้นในในร่างของลูกสาวคนโตของบ้านฉิน ฉินเสี่ยวหราน มีน้องสาวหนึ่งคน พ่อเป็นทหารหารเพิ่งได้รับเลื่อนขั้นเป้นพันตรี แม่เป็นหญิงในชนบท ฉินเสี่ยวหรานเป็นนักเรียนมัธยมปลายชั้นปีสุดท้าย ส่วนฉินเสี่ยวหลิงเป็นนักเรียนมัธยมต้นชั้นปีสุดท้ายที่จะขึ้นมัธยมปลาย”
1 บทที่ 1 ย้ายบ้านใหม่2 บทที่ 2 ครอบครัวบ้านนอก3 บทที่ 3 เสียหน้า4 บทที่ 4 พยาบาลทหาร5 บทที่ 5 ลูกค้าคนแรก6 บทที่ 6 คุณนายเว่ยซื้อให้จริง ๆ หรือ7 บทที่ 7 คุณนายทหารน้อยหน้าไม่ได้8 บทที่ 8 เข้าโรงเรียนกลางคัน9 บทที่ 9 ทบทวนความรู้สึกตนเอง10 บทที่ 10 ปฏิเสธความสัมพันธ์11 บทที่ 11 ความพยายามของเว่ยเซียว12 บทที่ 12 ว่าที่ลูกเขยพันตรี13 บทที่ 13 ร้านเช่าสำหรับร้านเสื้อผ้า14 บทที่ 14 ขายหลานสาว15 บทที่ 15 ผู้ชายของฉินเสี่ยวหราน16 บทที่ 16 ตึกคูหาสองชั้น17 บทที่ 17 เดินหน้าจัดการร้านเสื้อผ้า18 บทที่ 18 ร้านเสื้อผ้าหรานหลิง19 บทที่ 19 เสี่ยงที่จะลอง20 บทที่ 20 สัญญางานสิบปี21 บทที่ 21 หมั้นหมายเอาไว้ก่อน22 บทที่ 22 ซื้อม้วนผ้าระยะยาว23 บทที่ 23 ไม่แต่งงานออกจากบ้าน24 บทที่ 24 ออกจากตำแหน่ง25 บทที่ 25 โรงงานม้วนผ้า26 บทที่ 26 ช่วยเหลือกันและกัน27 บทที่ 27 สวนผักขนาดใหญ่28 บทที่ 28 ซื้อพันธุ์ต้นไม้ ดอกไม้29 บทที่ 29 รวมตัวในงานเลี้ยง30 บทที่ 30 สายตาอันโกรธแค้น31 บทที่ 31 ข่าวดีที่รอคอยแต่ต้องรอไปอีก32 บทที่ 32 เดินไปข้างหน้าอย่างเติบโต33 บทที่ 33 บ้านฉิน34 บทที่ 34 ปี 198435 บทที่ 35 ลูกชายตัวอวบอ้วน36 บทที่ 36 ฉินเสี่ยวหลิงเรียนจบแล้ว37 บทที่ 37 ฉินเสี่ยวเว่ยหนึ่งขวบ38 บทที่ 38 กลับไปทำงาน39 บทที่ 39 ปี 198740 บทที่ 40 ครอบครัว (จบบริบูรณ์)