icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง

บทที่ 3 หลี่อวี้อ๋อง 1

จำนวนคำ:1569    |    อัปเดตเมื่อ:13/08/2024

่เหมาะกับเขาเลยแม้แต่น้อย เขามีศักดิ์เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เปี่ยมทั้งอำนาจบริวารและเป็นที่กลัวเกร

ีดจางเนื้อหยาบ ราวกับคนใช้แรงงานหนัก เสียแต่ว่าพวกเสื้อผ้าซอมซ่อเหล่านี้ยังมิ

ข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง แต่วันนี้นอกจากงานอั

วานนี้ การจะรู้ชื่อแซ่ของนางคงไม่ใช่เรื่องยา

๊ยมที่ผู้คนมากมายพร้อมจะตอบคำถาม หรือเล่าทุกความ

จากใครสักคน แต่คนที่เป็นถึงท่านอ๋อง จะทำกิริยาเช่นนั้นได้อย่างไร และเขาก

ือหยาบกร้านและข้อนิ้วปูดโปน ที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ก่อนจะทำท่ายกกาที่มีส

รอะไร” บุรุษร่าง

้ากับเพื่อนนำสารมาส่งให้กับบสตรีนางหนึ

าเข้าปากรวดเดียวหมด

รู้ชื่อแซ่ของนางหรอกรึ” สายตาเคลือบแคลงของอี

งมีใบหน้าสะสวย ท่าทางสดใสร่าเริง และแม้ว่าจะยังไม่พ้นวัยปักปิ่นก็ดูเหมื

ยินเข้าก็หัวเราะร่วน “ถ้าเช่นน

รหร

่างยักษ์ก็สวนขึ้นมาทันที “เจ้าบอกว่าคุณชายของ

สิ พวกข้าเลยต้องมานั่งกุมขมับกันอยู่นี่ไง” หลี่อวี้อ๋

ด้โพล่งขึ้น “แล้วเจ้

เช่นกัน หากจะได้

ู่หรงเยว่ชิง บุตรีหนึ่งเดียวของท่า

นแม่ทัพใหญ่มู่หรง แต่มีเพียงคุณชายทั้งสามของตระกูลเท่านั้น ที่เขาพอ

ติบโตมาราวกับดอกไม้ที่ได้รับการทะนุถนอมเป็นอย่างดีถึงเพียงนี้ แต่นั่นก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะในขณะที่ขุนนางตระก

ูกมิตรกับท่านพ่อตา

ื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะสั่

ามสูง เมื่อมองจากมุมนี้ ก็ดูออกเลยว่าชายผู้นี้ไม่น่าใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

บคุณจริง ๆ ขอให้คุณช

ิงมาพร้อมกับข่าวลือหนาหูว่าโปรดปรานเงินทองของมีค่านัก หากนาง

กไปถึงตอนที่เห็นมู่หรงเยว่ชิงใช้ลูกไม้ให้ชายห

หรือ” ฉี

ปนั่นแหละ ว่ากันว่

เพราะรู้แน่ว่าไม่สามารถหาแก้วแหวน

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย คุณชายของข้าเป็นคนมีอันจ

์มองเขาก่อนจะส่ายหัว “ควา

งตามที่ได้รับมอบหมาย ข

เตี๊ยมมาที่รถม้าซึ่งจอดอ

ปลี่ยนเสื

อร

บร้อย เขาก็รีบขับตรงไปยังบ้านพักหลังเล็กที่สร้างไว้เพื่อเป็นที่หลีก

ข้มขรึมจริงจัง และออกจะถือตัวเล็กน้อย ควา

ับตัว เขาขึ้นชื่อว่าไร้ปราณี และเมื่ออยากได้อ

ปไ

เปิดรับโบนัส

เปิด
มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง
มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง
“ความงกของนางทำเอาบุรุษทุกคนต้องถอยหนี แม้กระนั้นความงามทำให้คนมาติดพันนางมากมาย แต่นางเล่นเอาพวกเขาเหล่านั้นหมดตัวกันไปทุกครั้ง แล้วอย่างนี้จะมีบุรุษจวนไหนที่จะกล้าแต่งนางเข้าจวน ฉายาท่านหญิงตำลึงทองของนางไม่ใช่ได้มาเล่น ๆ "ข้าจะหาของมากมายมาให้เจ้า เมื่อนั้น เจ้าจะได้เข้าใจว่าในที่สุดแล้ว ของพวกนั้นก็หาได้มีราคาเทียบเท่ากับตัวเจ้า ที่ข้าทุ่มเททุกอย่างให้" ไป่ชางบอกพลางจ้องดวงตาดอกท้อสุกสกาวตรงหน้า มู่หรงเย่วชิงออกอาการเอียงอาย ก้มหน้าลงแล้วหันหนี สองมือจับอยู่ตรงสายชายอาภรณ์แล้วบิดไปมาระบายความเขิน ซึ่งดูได้ยากว่าเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงการซ่อนความดีอกดีใจที่จะได้รับพระราชทานสิ่งของราคาแพงถึงขนาดนั้นกันแน่ "มันจะเป็นของมากมายเพียงใดกันนะ" นางรำพึงรำพัน "มากจนเจ้าคาดไม่ถึงเลยทีเดียว" "หนึ่งหีบหรือเพคะ" "มากกว่านั้น" "หรืออาจจะเป็นสอง" "เจ้าพอใจเท่านั้นเองหรือ" "สตรีไม่ควรละโมบโลภมาก แม้บุรุษผู้นั้นจะนำมาเสนอให้ถึงที่ก็ตามที" นางช่างกล้าพูด! นี่เป็นความคิดของคนที่หลบซ่อนอยู่ องค์ชายชางทำหน้าไม่เห็นด้วย "ข้าไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น" "ยิ่งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเยว่ชิง ใช่หรือไม่เพคะ" นางแสร้งทำเป็นออกความเห็นแบบเด็ก ๆ อีกครั้ง ความฉลาดในการเอาตัวเองไปผูกกับบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรทำให้หลี่อวี้ทั้งขำและเอ็นดูนางในคราวเดียวกัน และยิ่งขบขันมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเจ้าหลานโง่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเจอกับอะไร”